หมอดูสาวพลิกชะตา

 ข้าถอนหายใจเบา ๆ ขณะเดินออกจากลานฝึก วิชาของท่านย่าหยวนฉางนั้นมิใช่สิ่งที่ผู้ใดจะรับมือได้ง่าย ๆ ร่างกายข้ายังรู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง
 「หากมิใช่เพราะเสี่ยวเหมย ข้าคงมิยอมฝึกจนถึงเพียงนี้」
 ข้ายิ้มบางเบาเมื่อเห็นนางยืนอยู่ข้างท่านย่า

 "เสี่ยวเหมย เจ้าไปหาซื้ออุปกรณ์เขียนยันต์มาให้ดี อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

 ท่านย่าหยวนฉางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

 เสี่ยวเหมยรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปขออนุญาตแม่เลี้ยงของข้า ซึ่งบัดนี้นางเป็นประมุขชั่วคราวของตระกูลเฉิน

 "ข้าขออนุญาตออกไปตลาดเพื่อซื้อของสำหรับฝึกวิชาเจ้าค่ะ"

 แม่เลี้ยงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ข้าลอบมองเสี่ยวเหมยที่เดินออกไปจากเรือน
 「นางดูตั้งใจนัก หวังว่าเจ้าจะไม่ลืมซื้อพู่กันดี ๆ สักด้าม」
 ข้าก้าวเท้าตามออกไปอย่างเงียบงัน เว้นระยะห่างพอสมควร ไม่อยากให้ผู้ใดจับสังเกตได้ว่าข้าสนิทกับนาง

 ตลาดในวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เสียงผู้คนจอแจปะปนกับกลิ่นหอมของขนมและผลไม้ เสี่ยวเหมยเดินตรงไปยังร้านขายพู่กันและเศษผ้าฝ้าย นางเลือกของอย่างตั้งใจ ข้าหลุบตาลงเล็กน้อย พลางยืนพิงเสาไม้ใกล้ร้านขายขนม
 「นางช่างใส่ใจในรายละเอียดจริง ๆ」

 ขณะนั้น หญิงสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้เสี่ยวเหมย นางแสร้งทำเป็นเลือกผ้า ก่อนจะเอาปิ่นปักผมเสียบลงบนผมนางอย่างแนบเนียน เสี่ยวเหมยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ข้าขมวดคิ้ว
 「เหตุใดนางจึงทำเช่นนั้น」

 ไม่นาน หญิงสูงวัยคนเดิมนั้นก็เดินเข้ามากลางตลาด เสียงของนางดังขึ้นทันที

 "นั่น! ปิ่นปักผมของข้า! แม่นางผู้นี้ขโมยของข้า!"

 หญิงสูงวัยคนนั้นโวยวายดังขึ้น

 "นี่ปิ่นของข้า! ขโมย! ขโมย!"

 เสี่ยวเหมยหันไปมองอย่างตกใจ นางยกมือแตะผมตนเอง สีหน้าฉงน

 "ข้า...ข้าไม่รู้เรื่องเลยเจ้าค่ะ"

 ข้ายืนมองอยู่ห่าง ๆ สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างโปร่งใสข้างตัวหญิงสูงวัยผู้นั้น วิญญาณตนนั้นมองข้าด้วยแววตาตื่นตระหนก ร่างของมันสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าควรหลบหนีหรือยืนอยู่ต่อ
 「เจ้ามองเห็นข้าหรือ」
 ข้าส่งยิ้มบางเบาให้ พลางขยับริมฝีปากโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น

 "หากเจ้าบอกความจริง ข้าจะเผากระดาษทองให้"

 ข้ากระซิบเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องไปยังวิญญาณนั้น

 วิญญาณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองหญิงสูงวัยแล้วชี้นิ้วไปที่นาง

 "นางเป็นคนเอาปิ่นมาเสียบผมแม่นางนั่นเอง อีกทั้งเมื่อวานนางเพิ่งขโมยเงินร้านหมู"

 ข้าก้าวเข้าไปใกล้หญิงสูงวัย กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

 "หากท่านยังใส่ร้ายเสี่ยวเหมย ข้าจะนำเรื่องขโมยเงินร้านหมูไปบอกเจ้าของร้าน"

 หญิงสูงวัยหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก นางลนลานพูดผิดพูดถูก

 "ข้า...ข้าไม่ได้ขโมย เอ๊ย! ข้าไม่ได้ตั้งใจ...เอ๊ย! ข้าแค่...โอ๊ย! พวกนางจ้างข้าจริง ๆ นะ!"

 เสียงหัวเราะของชาวบ้านที่มุงดูอยู่ดังขึ้นทันที บางคนถึงกับตบเข่าฉาด เสียงซุบซิบแซวกันขรม แม่นางเสี่ยวเหมยที่กำลังทำหน้าเสีย ยืนงุนงงอยู่กลางวงล้อม สายตานางเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

 ข้ากระซิบขู่หญิงสูงวัยผู้นั้นอีกครั้ง

 "รีบเปิดเผยความจริงเสียแต่โดยดี หากท่านยังดึงดัน ข้าจะไปแจ้งเจ้าของร้านหมูให้รู้เรื่องที่ท่านลักทรัพย์มาเมื่อวาน ท่านคงมิอาจเดินกลับบ้านได้อย่างสงบแน่"

 หญิงสูงวัยหน้าซีดเผือด เสียงอ่อนลง

 "ดะ...ได้ โปรดเถิดคุณชาย ข้ายอมแล้ว"

 นางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเปล่งเสียงตะโกนก้องกลางตลาด

 "ข้า...ข้าโดนสาวใช้สองคนนั้นจ้างให้เอาปิ่นไปเสียบผมแม่นางนี่เอง! ข้าไม่ได้อยากทำ! พวกนางต่างหากที่คิดร้าย!"

 นางรีบสาวเท้าไปหาตัวการที่ยืนหลบอยู่ข้างร้านผลไม้ ข้าแทบไม่เชื่อสายตา สองคนนั้นคือสาวใช้กับหวังเย่ว์ ทำไมนางถึงมาอยู่ตรงนั้นได้ แล้วเป็นนางทั้งสองเองหรือที่เป็นตัวการ

 "เจ้าทั้งสอง! หากมิใช่เพราะเจ้ามอบเงินให้ ข้าคงมิได้ข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้! ใจคอเจ้าช่างโหดร้าย ใส่ร้ายผู้อื่นได้ลงคอ! ยังจะมีหน้ามายืนอยู่ที่นี่อีกหรือ!"

 สาวใช้ของหวังเย่ว์ที่แอบมองอยู่ไกลจากมุมหนึ่งของตลาด หน้าซีดเผือด รีบหลบสายตาผู้คน

 ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันหัวเราะ บ้างก็กล่าวถ้อยคำประชดประชัน

 "คิดกลอุบายใส่ร้ายผู้อื่น ระวังเคราะห์กรรมจะย้อนคืน!"

 "ผู้ใดคิดร้ายต่อผู้อื่น สุดท้ายย่อมได้รับผลกรรม!"

 เสียงหัวเราะและเสียงตำหนิของชาวบ้านดังขึ้นทั่วตลาด หวังเย่ว์กับสาวใช้หน้าเสีย รีบก้มหน้าก้มตาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยังคงจับจ้อง

 หญิงสูงวัยยังไม่วายตะโกนไล่หลัง

 "คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ข้าเป็นเครื่องมืออีก! จำไว้ให้ดี!"

 บรรยากาศในตลาดกลับมาคึกคักอีกครั้ง ชาวบ้านบางคนยิ้มพลางส่ายหน้า บ้างก็ซุบซิบกันอย่างสนุกสนาน เสี่ยวเหมยยืนงุนงงอยู่กลางวงล้อม ข้าทำได้เพียงยิ้มบางเบาให้กับความวุ่นวายที่เพิ่งผ่านพ้น

 เสี่ยวเหมยมองไปรอบตัว สีหน้างุนงง นางพึมพำเบา ๆ

 "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย..."

 ข้าขยับยิ้มมุมปาก เดินผ่านนางไปอย่างเงียบงัน
 「เจ้าช่างไร้เดียงสาเหลือเกินเสี่ยวเหมย」
 ทิ้งให้นางยืนงุนงงอยู่กลางตลาด ข้าก้าวเดินต่อไปอย่างเงียบงัน ลมหายใจเบา ๆ ของข้าผสมกับเสียงหัวเราะของผู้คนในตลาด
 「บางที...การได้ปกป้องเจ้าโดยที่เจ้าไม่รู้ตัว อาจเป็นความสุขเล็ก ๆ ของข้า」