เฉินฉางอันเป็คนที่รู้จักตนเองดีอย่างยิ่ง อย่างน้อยสมองของเขาก็ยังคงความแจ่มใสอยู่ตลอดเวลาและไม่ได้ถูกความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ลุ่มหลงจนเสียคน
บัวขาวเมฆาวารีและเม็ดบัวอัคคีโลกันตร์ อย่างหนึ่งคือสมุนไพรธาตุน้ำที่เติบโตในทะเลสาบิญญา อีกอย่างคือสมุนไพรธาตุไฟที่ปลูกอยู่ปากปล่องูเาไฟ
โบราณว่าไว้ครึ่งน้ำครึ่งไฟไม่ลงรอยกัน เพียงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่วัน เขาเฉินฉางอันจะไปหาวิธีประสานฤทธิ์โอสถพบได้อย่างไร? จะเป็ไปได้หรือ? ย่อมเป็ไปไม่ได้แน่นอน!
แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขติญญาอย่างคุณหนูใหญ่ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้ แล้วเขาเฉินฉางอันที่เป็เพียงปุถุชนจะเอาอะไรไปแก้? อาศัยความอำมหิต ความแค้นต้องชำระหรือนิสัยที่แค้นนี้ต้องชำระอย่างนั้นหรือ?
ดังนั้นั้แ่เริ่มต้น เฉินฉางอันก็ไม่ได้ฝากความหวังไว้ที่การหาวิธีประสานฤทธิ์โอสถจริง ๆ เลย ขอเพียงผ่านการลองผิดลองถูกในไม่กี่วันนี้แล้วนึกเหตุผลที่ฟังดูเข้าทีพอจะตบตาคุณหนูใหญ่ไปได้ก็นับว่าขอบคุณ์แล้ว
แน่นอนว่าเหตุผลที่ต้องเก็บเกี่ยวสมุนไพริญญาอย่างเอิกเกริก และขังตัวเองอยู่ในห้องลับไม่ยอมออกไปไหนเพื่อหลอมโอสถนั้น นอกจากจะทำเพื่อตบตาคุณหนูใหญ่แล้วยังเป็ไปเพื่อเตรียมการและเป็ข้ออ้างสำหรับการลงมือในยามค่ำคืนด้วย
ฟึ่บ!
เพียงใช้ปลายเท้าสะกิดพื้นเบา ๆ เฉินฉางอันในชุดรัดกุมสีดำก็ไปปรากฏตัวบนต้นไทรที่ห่างออกไปสิบกว่าจั้ง เขาอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเพื่อแยกแยะทิศทาง เมื่อระบุตำแหน่งได้แล้ว เฉินฉางอันก็ถีบเท้าขวาพุ่งร่างออกไปดุจลูกศรที่หลุดจากคันศร มุ่งหน้าไปยังสวนสัตว์อสูรที่เป็ที่พำนักของผู้ดูแลรองทันที
เคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภากลืนกินฟ้าดิน สามารถสูบกลืนทุกสรรพสิ่งในโลกเพื่อมาเป็พลังของตนเอง
แม้แต่หญ้าิญญาหรือสมุนไพริญญาที่ไร้ชีวิตยังสูบกลืนได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์อสูรเลย ต้องรู้ว่าที่หน้าผาหลังเขาเฉินฉางอันเพียงแค่สูบกลืนหมาป่าหิมะจันทร์เงินไปตัวเดียวก็ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสามัญระดับสองได้แล้ว สัตว์อสูรที่เลี้ยงไว้ในสวนสัตว์อสูรปกติจะได้รับสมุนไพรและหญ้าิญญาเพื่อปรับสมดุลกระดูกและเส้นเอ็นตามกำหนดเวลา
หากจะพูดให้ไม่เกินจริง สัตว์อสูรเหล่านี้ยังกินดีอยู่ดีกว่าข้ารับใช้อย่างพวกเขาเสียอีก ไม่ว่าจะเป็ นกกระเรียนเซียน กวางิญญา เสือดาวหิมะ แรดเกราะิญญา พยัคฆ์เพลิงอัคคี ปราณโลหิตของพวกมันช่างเข้มข้นยิ่งนัก อีกทั้งยังบรรจุพลังชีวิตและพลังงานอันมหาศาลไว้ในตัว
สัตว์อสูรบางตัวถึงกับเริ่มก่อกำเนิดพลังิญญาขึ้นภายในร่างแล้วด้วยซ้ำ เพียงแค่คิดถึงจุดนี้เฉินฉางอันก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ
"พวกเ้าได้ยินข่าวหรือยัง? เมื่อบ่ายวันนี้ศพของหลินหย่งโซ่วถูกส่งกลับมาที่สวนสัตว์อสูรของพวกเรา ผู้ดูแลรองโกรธจนหน้าแดงก่ำเลยล่ะ"
"อะไรนะ? หลินหย่งโซ่วไม่ใช่คนของผู้ดูแลรองที่ส่งไปสืบข่าวที่สวนสมุนไพรหรอกหรือ?"
"ผู้ดูแลสามโม่เซิ่งใจกล้ามาจากไหน ถึงบังอาจลงมือกับคนของผู้ดูแลรอง?!"
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่สวนสัตว์อสูร ก็ได้ยินเสียงข้ารับใช้ที่อยู่เวรกะดึกกำลังกระซิบกระซาบกัน
"อาหนิวข้าจะบอกให้นะ เ้าช่างหูตาคับแคบเสียจริง โม่เซิ่งน่ะตายไปนานแล้ว ยามนี้ผู้ดูแลสามแห่งตระกูลจีของพวกเราคือเฉินฉางอันต่างหาก"
"เฉินฉางอัน? มันเป็ใครกัน?"
"ชู่ว์! เบาเสียงหน่อย ได้ยินมาว่าเฉินฉางอันผู้นี้ดุร้ายอำมหิตนัก เป็มารร้ายขนานแท้ไม่ต่างอะไรกับปีศาจกินคน ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา โม่เซิ่งถูกเขาชกจนกะโหลกแตก ส่วนหม่าอัน จางเถา และหลินหย่งโซ่ว ต่างก็ถูกเขาบีบจนต้องะโหน้าผาตายไปเองทั้งนั้น"
"......"
เฉินฉางอันเอามือกุมหน้าผาพลางถอนใจ ข้าดูดุร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ?
"แต่เฉินฉางอันผู้นี้ก็ใจกว้างไม่เบา ได้ยินว่าวันนี้เขานำเงินสามร้อยกว่าตำลึงและสมบัติอีกสิบกว่าหีบออกมาแจกจ่ายให้ข้ารับใช้ในสวนสมุนไพร ได้รับกันทุกคนเลยล่ะ"
"จริงหรือ? ข้าเองก็อยากไปทำงานที่สวนสมุนไพรบ้างเหมือนกันนะ"
"เ้าไม่กลัวมารร้ายอย่างเฉินฉางอันจะชกหัวเ้าจนแหลกหรือไง?"
"ข้ามันคนจน ความจนยังไม่กลัว แล้วจะไปกลัวตายทำไม?"
ในขณะที่เหล่าข้ารับใช้กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส เฉินฉางอันในชุดรัดกุมสีดำก็อาศัยความมืดพรางกาย มุ่งตรงไปยังเงามืดขนาดมหึมาสิบกว่าร่างที่อยู่ส่วนลึกของสวนสัตว์อสูร
เมื่อมาถึงกรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ใช้ขังพยัคฆ์เพลิงอัคคี เฉินฉางอันก็สูดลมหายใจเข้าลึกกดเสียงให้เบาที่สุดแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้
พยัคฆ์เพลิงอัคคีนั้นมีค่าไปทั้งตัว หนังสามารถนำไปทำชุดเกราะ กระดูก โลหิต และเนื้อสามารถนำไปทำโอสถ ส่วนองคชาตยิ่งสามารถนำไปหลอมเป็โอสถเพิ่มพละกำลังตามตำนานได้ โอสถเพิ่มพละกำลังชนิดนี้เป็ที่นิยมอย่างยิ่งทั้งในโลกสามัญและโลกแห่งการฝึกตน
เมื่อมองดูร่างสีแดงดั่งเปลวเพลิงที่อยู่เบื้องหน้า ร่างกายยาวหลายจั้ง กรงเล็บที่คมกริบและร่างกายที่กำยำราวกับูเาลูกย่อม ๆ
เฉินฉางอันก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
"คร่อก~ คร่อก~"
เสียงกรนที่ดังสนั่นของพยัคฆ์เพลิงอัคคีดังก้องไปทั่วบริเวณ ช่างน่าขนลุกยิ่งนัก สิ่งที่ไม่อาจสงสัยได้คือพยัคฆ์เพลิงอัคคีในนี้เพียงตัวเดียวก็สามารถฉีกร่างม้าพยศนับสิบกว่าตัวได้อย่างง่ายดาย ต่อให้เป็ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสี่ขั้นหลอมรวมภายในมาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ดุร้ายสิบกว่าตัวนี้ ก็ย่อมมีอันตรายถึงชีวิต
เขามองดูพยัคฆ์เพลิงอัคคีสิบกว่าตัวที่กำลังหลับสนิท เฉินฉางอันอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสามัญระดับห้า เขามีพละกำลังถึงสองร้อยม้าพยศ พยัคฆ์เพลิงอัคคีสิบกว่าตัวที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว ในสายตาของเขาในยามนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับอาหารบนโต๊ะเลย
ในขณะที่เฉินฉางอันกำลังมองสำรวจพยัคฆ์เพลิงอัคคีอยู่นั้น พยัคฆ์ตัวหนึ่งคล้ายจะยังกินไม่อิ่มมันอ้าปากกว้างหาวหวอดครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างสะลืมสะลือ ทันทีที่มันเห็นเฉินฉางอันยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นกลับฉายประกายความเหลือเชื่อ
ความไม่คาดฝัน และความรู้สึกว่าเป็ไปไม่ได้ออกมาดุจมนุษย์ มันใช้กรงเล็บที่มีขนปุกปุยขยี้ตาตัวเองก่อนจะมองมาที่เฉินฉางอันอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคืุ์จริง ๆ ดวงตาของมันก็เปลี่ยนเป็สีแดงฉานทันที น้ำลายไหลยืดลงสู่พื้น
"โฮก~"
ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย พยัคฆ์เพลิงอัคคีที่สัญชาตญาณสัตว์ป่าปะทุขึ้นก็พุ่งเข้าใส่เฉินฉางอันทันที ปากกว้างที่น่าสยดสยองเล็งตรงมาที่ศีรษะของเฉินฉางอันหมายจะกัดกินอย่างรุนแรง มัน้าจะกัดลำคอของเฉินฉางอันให้ขาด รอจนเขาขาดใจตายแล้วจึงค่อย ๆ ฉีกเนื้อกินทีละชิ้น อาหารมื้อดึกที่ส่งมาถึงที่เช่นนี้หากไม่กินก็นับว่าโง่เต็มทน
"รนหาที่ตาย!"
เฉินฉางอันคาดไว้แล้วว่าพยัคฆ์เพลิงอัคคีต้องพุ่งเข้ามาขย้ำ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเ้าโง่ตัวนี้จะคำรามเสียงดังออกมา หากเื่นี้ทำให้ข้ารับใช้ที่ดูแลสวนสัตว์อสูรหรือผู้ดูแลรองตื่นขึ้นมาคืนนี้เขาคงไม่ได้ลาภปากเป็แน่
เมื่อเผชิญกับหัวเสือขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ามา เฉินฉางอันไม่หลบเลี่ยงทว่ากลับยกแขนขึ้นแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าปะทะตรง ๆ พยัคฆ์เพลิงอัคคีตัวหนึ่งมีพละกำลังประมาณยี่สิบถึงสามสิบม้า ทว่าเขาเฉินฉางอันกลับมีพละกำลังถึงสองร้อยม้า ความต่างถึงสิบเท่า พลังมหาศาลย่อมไม่จำเป็ต้องใช้กระบวนท่าหรือวิธีการใด ๆ พละกำลังสยบทุกสรรพสิ่ง!
ตู้ม!
หมัดเดียวชกทะลวงกะโหลกของพยัคฆ์เพลิงอัคคีจนเป็รู โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นใส่ตัวเฉินฉางอันจนชุ่มโชกดุจห่าฝนโลหิต
ดวงตาพยัคฆ์ที่ใหญ่โตเต็มไปด้วยความหวาดผวา มันจ้องมองเฉินฉางอันจนกระทั่งรูม่านตาขยายและสิ้นแสงไป จนตายมันก็ยังไม่เข้าใจว่ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ เหตุใดจึงมีพละกำลังมหาศาลยิ่งกว่ามันเสียอีก?
เฉินฉางอันสูดกลิ่นคาวของโลหิตในอากาศอย่างหิวกระหาย พลางโอบกอดซากพยัคฆ์ขนาดมหึมาไว้ เขาเริ่มโคจรเคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภา ฝ่ามือรวบรวมกลุ่มหมอกสีดำพุ่งเข้าจู่โจมซากของพยัคฆ์เพลิงอัคคีและเริ่มสูบกลืนปราณโลหิตและพลังชีวิตเข้าไปคำใหญ่
เมื่อความแข็งแกร่งของเฉินฉางอันเพิ่มขึ้น การใช้เคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภาก็ยิ่งชำนาญ พลังในการสูบกลืนก็รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เพียงไม่กี่อึดใจพยัคฆ์เพลิงอัคคีก็ถูกสูบกลืนจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก เมื่อลมพัดผ่าน นอกจากรอยโลหิตจาง ๆ บนพื้น… พยัคฆ์เพลิงอัคคีตัวนี้ก็ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นบนโลกใบนี้มาก่อนเลย
เฉินฉางอันหลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มพึงพอใจ หลังจากร่างกายดูดซับพลังชีวิตและปราณโลหิตของพยัคฆ์เพลิงอัคคีจนหมดสิ้น เขาก็สามารถััได้ชัดเจนว่าพละกำลังในกายเพิ่มพูนขึ้นถึงสิบสามม้า
ความก้าวหน้าที่สังเกตเห็นได้ด้วยตาเนื้อเช่นนี้ ความสำเร็จที่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงพยายามมากมายเช่นนี้ วิถีแห่งการสูบกลืนที่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินเช่นนี้ทำให้เฉินฉางอันดื่มด่ำกับมันอย่างลึกล้ำ
"โฮก!"
"โฮก!"
พยัคฆ์เพลิงอัคคีอีกสิบกว่าตัวพลันสะดุ้งตื่นจากความฝัน เมื่อพวกมันเห็นมนุษย์มือเปล่ามาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าต่างก็เบิกตาสีแดงฉานแล้วพุ่งเข้าใส่เฉินฉางอันอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางการกลุ้มรุมของพยัคฆ์ดุร้ายสิบกว่าตัว เฉินฉางอันกลับตื่นเต้นจนอยากจะเงยหน้าคำรามกึกก้อง เขาเหวี่ยงหมัดออกไปด้วยความเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
ตัวที่หนึ่ง! ตัวที่สอง! ตัวที่สาม!
พยัคฆ์เพลิงอัคคีล้มลงตายใต้หมัดของเฉินฉางอันทีละตัว เขาโคจรเคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภาจนถึงขีดสุด ปราณโลหิตและพลังชีวิตมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่งพลังแห่งปราณโลหิตพุ่งสูงขึ้นจนสังเกตได้ชัดเจน
เฉินฉางอันเริ่มทำการพุ่งชนขอบเขตสามัญระดับหก… ขั้นพลังเทพจุติภายใน!
3K
