ตอนที่12:วิกฤต
“แผนการดำเนินไปถึงไหนแล้ว”
“เราพร้อมที่จะบุกได้ทุกเมื่อแล้วครับท่าน”
“ดี… เราจะบุกโจมตีพวกมันในคืนนี้”
“ครับท่าน”
“บอกให้ทุกคนเตรียมพร้อมสะแล้วรีบๆไปตามกาเลามาหาข้าเดี๋ยวนี้!!!”
แผนการที่จะบุกโจมตีสายฟ้าแลบของอณาจักรใกล้เคียง พวกเขาวางแผนมาหลายปีเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ
ในเวลาเดียวกัน
“ไคน์นายเลิกทำอะไรไร้สาระสักที”
“อะไรของเธอนี่มันศึกต่อสู้ทที่มีเกียรติที่สุดเลยนะ”
“ก็แค่เอาแมลงมาสู้กันเนี่ยนะ?”
“อย่าดูถูกเพราะมันเป็แค่แมลงสิ”
“พวกนายก็มานั้งเสียเวลาไม่เข้าเื่อยู่นั่นแหละ”
“ขอโทษครับองค์หญิงแต่การต่อสู้นี้ต่อให้ต้องตายพวกเราจะพลาดไม่ได้เด็จขาด”
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนพวกทหารจับด้วงมาได้ตอนนี้พวกเคาเลยเดิมพันกันด้วยการแพ้จะต้องถอดเสื้อผ้า1วันเต็มๆ และแน่นอนตอนนี้คะแนนฉันนำอยู่เยอะเลยหล่ะฮ่าฮ่า….
“เอาเลยเ้าเพรชฆาตฆ่าล้างโคตร”
“ชื่ออะไรของนาย… บ้ารึป่าว”
“เงียบน่าไอรีนตอนนี้กำลังถึงศึกตัดสินแล้วนะ”
ไอพวกนี้มันทำอะไรของพวกมันกันเนี่ย…. โดนกักขังอยู่แท้ๆไม่รู้สึกทุกข์ใจอะไรเลยหรือไงกัน?
“สวย… ฉันชนะอีกแล้ว ฮ่าฮ่า”
“โถ่เอ้ยยย….”
“พวกนายอย่าลืมทำตามสัญญาหล่ะ”
“รู้แล้วน่า…..”
หลังจากนั้นพวกทหารที่แพ้เดิมพันก็ถอดชุดเกราะและเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงขาสั้นแค่ตัวเดียวและเดินออกไปเฝ้ายามต่อทั้งๆอย่างนั้น….
“อณาจักรนี้จบสิ้นแล้วสินะ…”
“อะไรของเธอ… แค่นึ้ไม่เห็นจะเป็อะไรเลย”
“ถ้าท่านพ่อมาเห็นเขาคงมีหวังนั้งร้องไห้จนขาดน้ำตายแหงๆ”
“เอาเถอะน่าท่านาาต้องเข้าใจแน่”
“ท่านพ่อไม่เข้าใจแน่ๆ”
ไคน์นอนลงบนเตียงด้วยท่าทางมีความสุขที่ชนะการเดิมพันนี้
“นายนี่ก็แปลกที่มีความสุขกับเื่แบบนี้เนอะ”
“ก็มันเป็การเดิมพันที่ฉันไม่มีทางเสียเปรียบอยู่แล้วนี่จะแพ้หรือชนะฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร”
“ทำไมหล่ะ?”
“ก็ต่อให้ฉันแพ้ฉันก็ออกไปไหนไม่ได้อยู่แล้วนี่ ฉันเสนอพวกนั้นแทนค่าเหล้าที่ติดค้างฉันไว้หนะพวกนั้นถึงยอมรับข้อเสนอนี้ไง”
“เลวจริงๆ”
“อะหุ อะหุ ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นก็ได้น่า”
“ไม่ได้ชมย๊ะ!!!!”
“ว่าแต่เธอว่างนักหรือไง มานั้งดูพวกฉันแบบนี้เนี่ย?”
“ก็ฉันไม่มีอะไรทำนี่น่าก็เลยมา แต่มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักทีเดียวหรอกนะ”
“นี่เธอ…. ชอบดูผู้ชายแก้ผ้าหรอเนี่ย!!!”
“จะบ้าหรือไง!!!!”
ฉันล้อเล่นหรอกน่า ฉันรู้ว่าเธอแค่เหงาก็แค่นั้น แต่ยังมาดูอะไรแบบนึ้เธอก็แปลกคนเหมือนกันแห๊ะ…
“โอ้… เ้าก็อยู่ที่นี่หรอเนี่ยไอรีน”
เสียงของาาที่เข้ามาเยี่ยมไคน์
“ท่านพ่อ”
“เ้าก็ดูสนุกดีสินะ”
“แน่นอนสิครับถึงจะบอกว่ากักขังแต่เล่นปล่อยฉันทำตามใจขนาดนี้ได้เลยหนิ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า… ก็แหม๋เ้ายอมทั้งๆที่ไม่ได้ผิดอะไรเื่แค่นี้เทียบกับการเสียเวลาชีวิตของเ้าไม่ได้เลยสักนิด”
ท่านาาหัวเราะอุ้มอิ่มด้วยความสุขที่เห็นไคน์ไม่ได้มีความรู้สึกทุกข์ใจเพราะตน
“ว่าแต่ท่านมาที่นี่มีอะไรงั้นหรอ?”
“เปล่าหรอกข้าแค่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับทหารเฝ้ายามเลยเข้ามาดูสักหน่อยนะ”
“ผลงานผมสุดยอดไหมหละ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั้นสินะในอณาจักนนี้ไม่มีใครกล้าเท่าเ้าแล้วหละ”
ไคน์ยิ้มพร้อมกับหันหน้าไปมองไอรีนด้วยสีหน้าได้ใจ
“ยิ้มอะไรของนายเนี่ยไอเบี๊อก”
“เปล่านี่….”
ไอรีนเองก็ดูมีความสุขดีเหมือนกันสินะ คิดถูกจริงๆที่กักขังเขาเอาไว้ในวัง
“จริงสิเ้าควบคุมพลังเวทย์ได้ถึงไหนแล้วหล่ะ?”
“ก็แค่ควบคุมไม่ให้มันไปฆ่าคนซี้ซั้วได้แค่นั้นแหละ”
“งั้นหรอ….”
“ท่านาาครับท่านราชีนิเรียกหาขอรับ”
“งั้นรึ… ถ้างั้นข้าคงต้องขอตัวก่อนไว้ข้าจะมาหาใหม่”
หลังจากที่พระาาเดินออกไปไอรีนก็จ้องหน้าไคน์อย่างขะมักเขม้น
“อะไรอะทำหน้าน่ากลัวเชียว”
“ไม่มีอะไรหรอก… พวกผู้ชายเนี่ยโตแต่ตัวกันหรือไง?”
“ทำไมหล่ะ?”
“ท่านพ่อไม่แม้แต่จะดุนายด้วยซ้ำที่นายทำเื่ไร้สาระกับพวกทหารยามหนะ ช่วยทำตัวให้สมกับเป็าาของอณาจักรสักหน่อยเถอะ”
“นั่นสินะถึงจะชอบทำอะไรแปลกๆ แต่เขาหนะน่านับถือสุดๆเลยนะ”
“………”
ไอรีนตะลึงกับคำพูดของไคน์อยู่ครู่นึง
“นั่น……สินะ”
หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปจนตกค่ำ
ทุกหน่วยเตรียมพร้อมกาเลาเ้าจงไปบดขยี้อณาจักรโสโครกนั้นให้ย่อยยับสะ
“………”
ตุ้ม!!!!!!! เสียงะเิดังลั่นไปทั่วอณาจักร
“อะไรหนะ!!!!”
“ท่านาาครับมีข้าศึกบุกโจมตีครับ!!!”
“หน๋อย… ในจังหวะที่อีริน่าไม่อยู่งั้นหรอเนี่ย…”
“ท่านาาครับโปรดออกคำสั่งด้วยครับ”
“ให้ทหารทุกคนเตรียมพร้อมรบและเน้นการช้วยชีวิตประชาชนก่อน”
“ครับ!!!!”
“ท่านพ่อคะ?!!!”
“ไอรีน เ้าพาโซเรนตาเรียกับคนอื่นๆหลบเข้าไปในคุกใต้ดินเสียก่อน”
“แต่ท่านพ่อ….”
“ไปเร็ว!!!!”
“อึก……”
ไอรีนรีบวิ่งพาทุกคนเข้าไปในคุกใต้ดินอย่างตื่นตระหนก
“ทุกคนหลบอยู่ในนี่ก่อนนะ”
ครอกฟรี้…. ครอกฟี้….
“เห้ย!!!… ตื่นได้แล้วไอ้บ้าไคน์”
“หือ?… หา… มีอะไร”
“จะอะไรอีกเล่าตอนนี้มีข้าศึกบุกนะ!!!”
“งั้นก็รีบๆไปเข้าห้องน้ำสิ”
“ไม่ใช่แบบนั้นไอโง่นี่!!!”
ผั๊วะ!!!!!
“อะ… หะ ห้ะ? ข้าศึกบุก?!!!”
“เอ่อ… ไอรีนจ๊ะ…”
“มีอะไรคะท่านแม่!!!”
“คือ….ตอนนี้…ทุกคนกำลังดูอยู่นะ?”
“……..”
เหล่าคนรับใช้ต่างพากันตกตะลึงกับท่าทีของไอรีนยิ่งกว่าการบุกโจมตีของข้าศึกเสียอีก
“เอ่อ….คือ”
ท่านราชินีถึงกับต้องกุมขมับกับท่าทีของทั้งสองคน
“อะแห่ม….เอาเป็ว่าพวกเราอยู่ในนี้แล้วจะปลอดภัยนะ”
“แล้วถ้างั้นเธอจะปลุกฉันเพื่ออะไรอะ?”
“หนวกหู!!!!!”
“ขอโทษครับ”
แต่คราวนี้มันอะไรอีกเนี่ยอยู่ๆก็มีข้าศึกมาบุกเฉยเลย? แต่พวกทหารพวกนั้นก็ไม่ใช่เล่นๆหรอกมั้งคงจะหาทางทำอะไรสักอย่างได้แหละ….
“นายก็รีบๆไปช่วยทุกคนสักทีสิ”
“ห้ะ?… แล้วฉันจะไปทำอะไรได้อะ ฉันต่อสู้ไม่เป็ด้วยซ้ำ”
“นายอยู่ในตัวไครอสนะพละกำลังไครอสคงจะทำอะไรได้แหละน่า”
“อย่พูดอะไรไม่เข้าท่าสิเกิดฉันตายขึ้นมาจะทำยังไง”
“เอ๊ะ?……”
“เอ๊ะ?……”
“ก็ไม่ใช่ว่านายตายอยู่แล้วหรอกหรอ?”
“อ๋อจริงด้วยสินะ…..”
“ถ้างั้นก็รีบๆออกไปช่วยสักทีสิ…..”
“ไม่เอาอะฉันกลัว…..”
“อย่ามาใจเสาะจะได้ไหม?…”
“แล้วมันห้ามกันได้ไหมอะ… ฉันกลัวจริงๆนี่”
ครืน!!!!! เสียงพื้นดินสั่นะเืไปทั่ว
“ชักไม่ดีแล้วนะไคน์”
“จริงๆนะ… ฉะนกลัวจริงๆนะไม่ได้ล้อเล่น”
“ถือว่าเป็ประสบการณ์ที่ดีเลยหนิ?”
เสียงของเซียร์ที่อยู่ๆก็โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
“รีบลุกได้แล้วเราจะออกไปสู้กับพวกนั้นกัน”
“เอ๊ะ… ไม่เอา!!!!”
“นายไม่มีสิทธ์ปฎิเสธสักหน่อย”
เซียร์ดึงเสื้อไคน์ลากออกไปต่อสู้ด้วยไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น
“ไม่เอา!!!!!!!!!”
หลังจากที่ไคน์โดนพาตัวออกมาจากห้องขังก็ได้เห็นอณาจักรกกลังถูกทำลายอย่างช้าๆ
อะไรเนี่ย?!!! ไม่ได้ออกมานานจนแถบจะลืมโลกข้างนอกไปแล้ว พอได้ออกมาก็มาเจอสภาพเป็แบบนี้อีก
“ท่านเซียร์!!!!”
“เ้าหลบไปก่อนเถอะกอร์รันเดล”
“แต่ว่าข้า….”
“รีบไปได้แล้วแล้วเกะกะ!!!!”
“ครับ”
หลังจากที่เซียร์ไล่าาให้ไปพ้นๆหน้า ไคน์ก็ค่อยๆย่องเดินตามกลับลงไปที่คุกใต้ดิน
“แกจะไปไหนไม่ทราบ?”
“เอ่อ….คือว่า…แหะๆ”
“เห้อ…. ไม่ต้องกลัวไปหรอกฉันจะคอยช่วยนายเอง”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ….”
“เอานี่…..”
เซียร์โยนดาบเล่มหนึ่งให้ไคน์อย่างกะทันหัน
“เหว๋อ….โผล่มากจากไหนเนี่ย!!!”
“อยู่นั่น!!! ไปจับตัวมันมา”
เสียงของทหารข้าศึกที่กำลังวิ่งเข้ามาโจมตีไคน์
“ว๊าก!!!!”
ไคน์ใและกำลังวิ่งหนีแต่ก็ถูกเซียร์จับตัวเอาไว้
“ย๊าก!!!!!!!”
เป๊ง!!!!!! เสียงดาบกระทบกัน
ไคน์ใแกว่งดาบไปทั่วแต่เพราะร่างกายที่มีพละกำลังมหาสารก็ทำให้อาวุธของฝั่งศัตรูกระเด็นหลุดมือไป
“อ่าวเห๊ะ?”
“แรงนี่มันอะไรกัน?!!! แกเป็ใคร!!!!”
“เอ่อ…..”
ไอเด็กนี่ท่าจะหนักกว่าที่คิดไว้อีกแห๊ะ…. คงต้องให้ฉันจัดการทั้งหมดแล้วงั้นสินะ?
“เ้าหนูหลบไปก่อนเดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“เอลฟ์?!!! ทำถึงมาอยู่ที่นี่ได้!!!”
“อย่าไปกลัวมันมีแค่สองคนโจมตีเข้าไป!!!!”
วิ้ง!!!!!!
เซียร์ใช้เวทย์เคลื่อนย้ายพวกศัตรูหายไปกับตาทันที
“โว้ววว?!!!!!!”
สะ…สุดยอดไปเลยแห๊ะ… มีพลังเวทย์ที่สังหารศัตรูได้ทันทีเลยหรอเนี่ย….
“ฉันแค่เคลื่อนย้ายไปที่อื่นเท่านั้นแหละ”
เอ๊ะ?!!! อ่านใจได้ด้วยหรอเนี่ย!!!
“เปล่า….”
เล่นตอบทันควันแบบนี้จะมาเปล่าอะไรอีกหล่ะ?!!!!
“หน้านายมันฟ้อวต่างหากไอ่โง่เอ๊ย…”
“ถึงจะแสดงออกทางสีหน้าก็ไม่น่าจะเดาได้ขนาดนั้นนะ?”
“ไม่หล่ะหน้านายมันบอกทุกอย่างเลย”
ตึ่ม!!!!! เสียงร่างของสัตว์ใหญ่ตัวปล่อยตัวลงมา
“โห้…. ก็พอใช้ได้อยู่บ้างหนิพวกนั้นหนะ ถึงขั้นใช้ัได้ด้วยหรอเนี่ย”
“มะ….ั!!!”
แย่แล้วสิแบบนี้…..ถ้าเป็แบบนี้ได้แย่แน่ๆ
ไคน์มองดูัด้วยสีหน้าใพร้อมกับกุมมือกำเสื้อแน่นที่หน้าอก
“เท่สุดๆไปเลย!!!!! งั้นสินะ?”
“เธอเลิกเดาใจฉันสักทีจะได้ไหมเนี่ย?!!!!”
“แห๊ะ….”
เซียร์แสยะยิ้มด้วยสีหน้าตลกกับทาทีของไคน์
“แล้วจะทำยังไงดีหล่ะคราวนี้?”
“เอ๊ะ? เธอสู้ไม่ได้หรอ?”
“โง่หรือเปล่านั้นันะ? จะไปสู้ยังไงไม่ทราบ”
“เอ๋!!!!!!!!?”
1K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
