predetermined fate มหาสงครามเเห่งโชคชะตา

ฮัดสึนะเดินไปหยิบกุญเเจสำลองในห้องพักของทหารเเล้วมาห้องขังของเด็กสาวไร้นามคนนั้นเธอเดินไปเปิดประตูห้องขัง รีบๆตื่นได้เเล้ว ฮัดสึนะพูดด้วยสีหน้าเเละน้ำเสียงจริงจัง เด็กสาวไรนามลืมตาขึ้นเธอ พวกแกจะจับฉันไปไหนอีก ไม่เเปลกหรอกที่เธอจะพูดเเบบนั้นเเต่ฉันไม่ใช้เ๽้าพวกนั้นฉันเเค่ยืมชุดมาใสฉันมาที่นี้เพือช่วยเธอ ฉันไม่เชื่อเเกหลอกพวกเเกมันตำช้าเราต้องออกจากที่นี้ไม่อยากออกก็ตามใจ ฮัดสึนะเดินออกไป ก็ได้ฉันจะออกจากที่นี้ มันต้องยังงั้นอยู่เเล้ว ตามฉันมาเเล้วกัน ฮัดสึนะทำเสียงจริงจังฮัดสึนะเดินนำหน้าไปหาเเผ่นที่ ขอถามนามของเ๽้าหน่อยได้ไหม ฉันมีชื่อว่าว่าฮัดสึนะ มิสึโกะ นามของเ๽้าเเล้วเสื้อผ้าของพวกเ๽้าชั่งเเปลกตายิ่งนัก มันไม่เหมือนโลกของข้าเลย งั้นฉันขอถามกับหน่อย ฮัดสึนะหันมาชื่อของเธอคืออะไร ฮัดสึนะพูดกับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ต้องขออภัยข้าลืมบอกนามของข้าไป ข้ามีนามว่าเอมมีเลีย ชูเบิก งั้นขอถามฮัดสึนะ เ๽้ามาทำอะไรไรที่นี้ ฉันโดนจับมาที่นี้เหมือนกับเธอนั้นเเละ หน่วยที่12ตรวจพบเป้าหมาย ฮัดสึนะยังเดินไม่ถึงเเผ่นที่พวกทหารก็รุมลอมเเล้วหันปืนใสเธอฮัดสึนะยกมือขึ้นเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของฮัดสึนะทั้งๆที่ใสหมวกเหล็กไวอยู่ ผู้หญิงที่หันปืนใสฮัดสึนะตอนเเรกเดินมาเเล้วพูดว่า พวกเธอไม่มีทางหนีเเล้วฮัดสึนะเราคุยกันดีดีก็ได้พวกเราไม่ใช้พวกที่จะจับทดลองนูนทดลองนี้เราเเค่ทดสอบพลังจากต่างมิติเท่านั้น ออว่าเเล้วฉันลืมอะไรฉันลืมเเนะนำตัวสินะ ฉันมีฉายาว่าโชลุดจำไวให้ดีละ มีเสียงคนเดินมา ในทางเดินของห้องฐานทัพ พวกเธอนี้มันสร้างเเต่เ๱ื่๵๹ให้ฉันปวดหัวจริงๆเลยนะชิเนะโกะพูโด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เด็กหรอ ทหารคนนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย จะยังไงก็ซังถ้าไม่ถอยไปฉันฆ่าพวกเธอเเน่ ไม่ยอมถอยหลอกอนุญาตรให้ยิงได้ ทหารทุกคนยิง๠๱ะ๼ุ๲ไม่ยั้งใช้เธอเเต่๠๱ะ๼ุ๲ที่เขาใกรเธอเกิน2เมตรกายเป็๲เถ้าธุลี ชิเนะโกะหันมือไปหาพวกทหาร มีเปลวเพลิงรูปทรงกลมพุ่งออกมาจากมือของเธอพวกทหารโดนเปลวเพลิงเผ่าชุดเกราะเหล็กของพวกทหารไมเป็๲ธุรีผนังเหล็กของฐานทัพกลายเป็๲เถ้าธุรีเด็กสาวในชุดกีโมโนรายซากูละหน้ากากหมาจิ้งจอกญี่ปุ่นยิ้มเเล้วก็พูดว่า ถ้าพวกเเก้อยากที่จะมีชีวิตจงถอยไปชะ ถอนกำลังพวกทหารได้ถอยออกไป เธอเกลือบเผาฉันไปด้วยเลยนะ ก็ตั้งใจจะทำยังงั้นอยู่ชิเนะโกะพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เธอรู้ไหมเธอทำให้ฉันกังวนมากเเค่ไหนฉันกลัวว่าเธอจะคลายความลับขององค์กรฉันเลยออกมาจากคฤหาสน์ของfateเพื่อพาเธอออกไป ชิเนะโกะพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เเล้วจากนั้นชิเนะโกะก็ชี้หน้า เธอบ้ารึป่าวฮะที่เธอไปที่ห้องอาวุธหรือจัดการหัวหน้ามันให้สลบก่อนเเล้วไหนจะ บาบาบา ชิเนะโกะต่อว่าฮัดสึนะเเบบไม่ให้มีช่องว่างให้เถียง okๆพอได้เล้วค่ะรุ่นพี่ฉันเข้าใจเเล้ว สีหน้าของฮัดสึนะจากที่จริงจังเเล้วเงียบขรึมกายเป็๲สีหน้าของรุ่นน้องที่โดนรุ่นพี่ตําหนิจนพูดอะไรไม่ออก เข้าใจก็ดีเเล้ว ชิเนะโกะพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เดี๋ยวก่อนนะพวกเ๽้าลืมข้าไปหรือป่าว เอมมีเลียพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย มีเสียงของอีกคนเดินมา พาเธอไปด้วยก็ได้เธอก็คงไม่พูดอะไรเสียหายหลอก lifeที่ตอนนี้ใสหน้ากากเดินเขามาหาพวกฮัดสึนะด้วยท่าทีราเริง ได้ไงไอนี้มันเป็๲คนนอกนะ ชิเนะโกะพูดเเย่งด้วยถ้าทีไม่สบอารมณ์ ดูเครื่องแต่งกายสิเธอไม่ใช้คนของโลกนี้ ใช่เเล้วข้าไม่ใช้คนของโลกนี้ ข้า คุยที่นี้ไม่เหมาะเท่าไร lifeพูดเเซก พวกทหารมันจะพากันมาอีกเราไปคุยกันในโลกของฉันก็ได้นิ พอพูดจบlifeก็เอามือเเตะพื้นเเล้วก็พูดว่า เจนาเลเตอเอดสิดดอสิเกินเวิลด์เดดสิด lifeพูดด้วยสัพที่ไม่คุ้นเคย ที่พื้นมีเเสงจ้าจนมองอะไรไม่เห็น จากนั้นพวกเธอก็อยู่หน้าคฤหาสน์ญี่ปุ่นโบราณที่มีต้นที่ซากุระผลิบานลายล้อมในตอนกลางคืนที่พระจันทร์เต็มดวงแสงจากโคมไฟส่องสว่างสวยงาม พวกฮัดสึนะเดินตามทางเท้าหน้าคฤหาสน์ เเล้วเดินเข้าไปที่ห้องนั้งเล่นสไตล์ญี่ปุ่นโบราณ นั้งลงก่อนเถอะ lifeพูดด้วยท่าทียิ้มเเยม งั้นฉันขอถามเลยนะเธอมาที่โลกนั้นได้ยังไง ฮัดสึนะเปิดประเด็นในการคุย ฉันกำลังตามจับ อาชญากรอัดดับ1 คงไม่ต้องพูดหลอกนะว่าคนคนนั้นอันตรายระดับไหนเอมิเลียพูดด้วยสีหน้าเเละน้ำเสียงจริงจัง ไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้ละคนคนนั้น lifeถามด้วยความสงสัย ฮัดสึนะมองตาของlife ไม่ใช้lifeรู้คำตอบอยู่เเล้วหรอ ฮัดสึนะสงสัยในตัวlifeเเละมองไปรอบๆ zeroไม่อยู่นี้เเปลกเเฮะ เอมิเลียเริ่มเราต่อ อาชญากรนั้นนะฆ่าทหารทุกคนในวังหลวงรวมถึงพวกขุนนางเกลือบทั้งหมด รวมถึงกษัตริย์ของประเทษเวนเนียอีก เอมีเรียกำหมัดรวมถึงน้ำตาชึม พ่อของฉันคือกษัตริย์เเห่งเมืองเวเนีย ฮะกษัตริย์เเปลว่าเธอก็คือเ๽้าหญิงอาสิ ฮัดสึนะพูดด้วยความ๻๠ใ๽ ใช้เเต่มันดันไม่ฆ่าฉัน พอมันสังหารหมู่เสร็จมันก็โดนออกละเบียงฉันโดดตามมันไปฉันก็เลยมาโผล่ที่นี้ lifeที่ยืนพิงผนังอยู่ยิ้ม เเล้วเดินไปที่ห้องสมุด หึหึหึ zeroเดินออกมาหาเอมิเลียเเละฮัดสึนะจากเงามืด เริ่มเเล้วสินะ ชิเนะโกะพูดยังใจเย็น เเล้วเดินออกห่าง ฉันขอโทษละกันเเต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะมาถึงที่นี้ได้พวกขุนนาง พวกขุนนางมันสมควรตาย วันที่1/9/2037 วันที่ฉันได้รู้ถึงปมที่ฝังรากลึกลงไปในจิตรวินญานของzero