เมื่อเ้าเมืองและหัวหน้าศาลได้ยินว่าชวนอ๋องให้องครักษ์มาเชิญตัวเองไปพบ ทั้งสองก็รีบแต่งชุดข้าราชการเต็มยศและรีบนั่งรถม้าประจำตัวไปหาชวนอ๋องทันที
“ไฉซุนเหอ เ้าเมืองหยิน คำนับชวนอ๋องขอรับ”
“วั่งซู หัวหน้าศาลประจำเมืองหยิน คำนับท่านอ๋องขอรับ”
“ท่านทั้งสองคนลุกขึ้นเถอะ ข้าต้องขออภัยท่านทั้งสองด้วยที่เชิญพวกท่านให้มาช่วยข้าในครั้งนี้ แต่ข้าไม่สามารถที่จะละทิ้งพยานและหลักฐานไปจากสถานที่นี้ได้จริงๆ” ชวนอ๋องแสร้งทำเสียงหนักใจ แต่ใบหน้าและท่าทางกลับเรียบเฉยเป็อย่างมาก
เ้าเมืองและหัวหน้าศาลต่างมองไปยังคนกลุ่มหนึ่งที่ถูกทำร้ายนอนร้องโอดโอยดังไปทั่ว พร้อมทั้งเห็นเ้าหน้าที่รักษาเมืองนั่งคุกเข่าอยู่ข้างคุณชายน้อยจากบ้านใดก็มิทราบ
“ไม่ทราบว่าผู้าเ็เหล่านี้เป็ใครหรือขอรับ” หัวหน้าศาลถามขึ้น
“ท่านหัวหน้าศาลขอรับ ข้าขอเล่าเื่นี้แทนท่านอ๋องเองขอรับ” องครักษ์ส่วนตัวของชวนอ๋องนายหนึ่งพูดขึ้น
เมื่อได้รับอนุญาต องครักษ์หนุ่มก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ั้แ่เจียวเป่าถูกกลุ่มของคุณชายเจียวเหิงขวางทางและเริ่มพูดจาดูิ่ เรื่อยมาจนกระทั่งโจวหยวนเฉิงและพวกเดินเข้ามา แล้วทั้งกลุ่มก็เริ่มถกเถียงกันอีกรอบ จนเกิดเื่กระทบกระทั่งและลงไม้ลงมือกันในที่สุด แต่องครักษ์ก็ยังไม่บอกว่าเจียวเหิงเป็บุตรชายของบ้านเศรษฐีท่านใด เขาเรียกแต่คุณชายน้อยเท่านั้น
“ท่านอ๋องรอรับสินค้าเหล่านี้อยู่ที่จวนั้แ่เช้า เมื่อไม่เห็นสินค้าไปส่งที่จวนเสียที ทำให้ท่านอ๋องร้อนใจมาก ถึงกับรีบออกมาดูความเรียบร้อยด้วยตัวเอง ก็พอดีกับที่ท่านอ๋องมาเห็นผู้ติดตามของคุณชายน้อยท่านนี้กำลังพุ่งเข้าไปทำร้ายคุณชายรองของแม่ทัพจ้าวอีก ท่านทั้งสองก็รู้ว่าชวนอ๋องกับจ้าวตงชางบุตรชายคนโตของแม่ทัพจ้าวชิงเป็สหายสนิทกัน ก่อนที่แม่ทัพน้อยจ้าวตงชางจะออกเดินทางไปชายแดน เขาได้มาขอร้องให้ท่านอ๋องช่วยดูแลจวนแม่ทัพและน้องชายเพียงคนเดียวของเขา นั่นก็เท่ากับว่าคุณชายรองจ้าวตงจื่อก็เป็คนในความดูแลของท่านอ๋องแล้ว การที่คุณชายรองจ้าวตงจื่อถูกคนมาทำร้ายอย่างนี้ก็เท่ากับทำร้ายคนของจวนอ๋อง ท่านทั้งสองโปรดให้ความเป็ธรรมกับจวนอ๋องของเราด้วยนะขอรับ” องครักษ์หนุ่มเล่าเหตุการณ์อย่างลื่นไหล
เ้าเมืองและหัวหน้าศาลได้ฟังก็ถึงกับปวดศีรษะรอเลยทีเดียว ความหมายที่องครักษ์หนุ่มบอกเมื่อสักครู่ก็ชัดเจนแล้วว่า อยากให้พวกเขาจัดการกับคุณชายน้อยผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ ทั้งสองจึงได้แต่มองไปทางคุณชายน้อยอย่างนึกเห็นใจ แต่ทั้งพยานและหลักฐานต่างก็มีพร้อม หากจะบอกว่าท่านอ๋องอยากกลั่นแกล้งเด็กน้อยก็คงจะเป็ไปไม่ได้ แต่คุณชายน้อยคนนี้ก็ยังเด็กเกินกว่าที่จะรับโทษโบยเหมือนผู้ใหญ่ แต่จะไม่ลงโทษเลยก็คงจะถือเป็การไม่ให้เกียรติท่านอ๋อง ทั้งยังเกี่ยวพันไปถึงจวนของท่านแม่ทัพาุโอีก หัวหน้าศาลขมวดคิ้วคิดหนักทันที เขาพยายามคิดหาบทลงโทษที่เหมาะสมก็นึกขึ้นได้ การแต่งกายของคุณชายน้อยคนนี้ดูดีทีเดียว เขาต้องเป็ลูกชายของเศรษฐีบ้านใดบ้างหนึ่งเป็แน่
“เอ่อ...สินค้าที่อยู่บนรถได้รับความเสียหายมากน้อยเพียงใดหรือขอรับ” หัวหน้าศาลถาม
“สินค้าไม่เสียหาย แต่ข้าเสียเวลามาก ตงจื่อและเพื่อนของเขาก็ใและเสียขวัญมากเหมือนกัน ใช่ไหม” ชวนอ๋องหันไปถามจ้าวตงจื่อและเพื่อน และรู้ดีว่าหัวหน้าศาลคิดออกถึงวิธีการลงโทษกับเ้าคุณชายน้อยคนนั้นแล้ว
“ใช่ขอรับ พวกข้าใมาก” เด็กหนุ่มทั้งสี่คนขานรับเป็เสียงเดียว พร้อมกับทำท่าหวาดกลัวและเสียขวัญเป็อย่างมาก
ชวนอ๋องมองดูเด็กหนุ่มทั้งสี่คนอย่างพอใจ ‘ดีมาก เ้าพวกนี้ช่างหัวไวจริงๆ ทั้งยังเล่นละครได้ดีมาก อีกเดี๋ยวข้าจะหาค่าขนมให้พวกเ้า ตัวสั่นเข้าไว้ หวาดกลัวเข้าไว้’
“คุณชายน้อยท่านนี้เป็คุณชายจากบ้านใด” หัวหน้าศาลหันไปะโถามเ้าหน้าที่รักษาเมืองที่คุกเข่าอยู่ข้างเจียวเหิง
“เป็เอ่อ เป็คุณชายรองของสำนักคุ้มภัยสกุลเจียวขอรับ” เ้าหน้าที่ศาลตอบ
คำตอบนี้ก็ทำให้เ้าเมืองและหัวหน้าศาลหันหน้ามามองกันอย่างเข้าใจในทันที หัวหน้าศาลอยากจะะโด่าเ้าหน้าที่รักษาเมืองคนนี้อีกสักหลายรอบ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเ้าหน้าที่คนนี้อยากเอาใจเจียวเหิงและสำนักคุ้มภัยสกุลเจียว เพราะหวังว่าต่อไปตัวเองจะมีเงินมีทองใช้ในอนาคต แต่เ้าโง่นี่กลับไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่ตัวเองไปวางอำนาจใส่นั้นจะเป็ถึงหลานชายของท่านแม่ทัพาุโ อีกทั้งยังเป็คนในดูแลของชวนอ๋องอีก
“เ้าให้คนไปตามนายท่านเจียวมา” หัวหน้าศาลสั่งลูกน้อง
ไม่นานเจียวชิงก็มาพร้อมกับบุตรสาวคนเล็ก ที่เขาต้องพาบุตรสาวมาด้วยก็เพราะเขาตั้งใจจะพาบุตรสาวนั่งรถม้าออกไปเล่นนอกเมือง แต่มีคนของสำนักไปขวางเขาไว้เสียก่อน ทั้งยังบอกว่าหัวหน้าศาลให้เชิญเขามาพบท่านอ๋องเป็การด่วน เจียงชิงจึงจำต้องพาบุตรสาวของตัวเองมาด้วย
เจียวชิงรีบพาเจียวหวั่นไปคุกเข่าต่อหน้าชวนอ๋อง เมื่อเจียวหวั่นมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและบุคลิกที่ดูองอาจของชวนอ๋อง แม่นางน้อยก็ตกตะลึงและเขินอายขึ้นทันที ถึงแม้ปีนี้นางจะมีอายุเพียงแค่สิบสามปี แต่นางก็รู้ดีว่าอาการใจเต้นไม่เป็จังหวะของตัวเองนั้นหมายความว่าอย่างไร หนังสือต้องห้ามพวกนั้น นางก็อ่านมาไม่น้อย
“หม่อมฉันเจียวหวั่น บุตรสาวเ้าสำนักคุ้มภัยเจียวเพคะ” เจียวหวั่นทำเสียงอ่อนหวานแต่แสลงหูคนฟังยิ่ง
ชวนอ๋องไม่ได้สนใจท่าทางนั้นเลยแม้แต่น้อย ท่าทางของแม่นางน้อยคนนี้เหตุใดเขาจะดูไม่ออก ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี
“กระหม่อมเจียวชิง เป็บิดาของเด็กคนนี้เองขอรับ เป็ข้าที่อบรมบุตรได้ไม่ดี ถึงปล่อยให้เขาไปล่วงเกินคนของท่านอ๋องเข้า ขอท่านอ๋องโปรดอภัยด้วยขอรับ”
“ตอนนี้คนของท่านอ๋องต่างก็ใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก ถึงท่านอ๋องไม่อยากเอาเื่เอาราว แต่เมื่อบุตรชายของเ้าทำผิด เ้าก็ต้องแสดงความรับผิดชอบกับเหตุการณ์นี้ให้ดี การทำความผิดฐานทำร้ายผู้อื่นต้องโบยอย่างน้อยสามสิบไม้ ข้าเห็นว่าบุตรชายเ้ายังเยาว์วัยนัก อีกทั้งเื่นี้ก็ประนีประนอมกันได้ เ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่” หัวหน้าศาลกระแทกเสียงถาม
เจียวชิงได้ฟังมีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจ หากเขาไม่อยากให้บุตรชายต้องถูกโบย เขาก็ต้องหาวิธีการชดเชยความผิดให้กับท่านอ๋องอย่างเหมาะสม เจียวชิงหันไปมองที่รถขนสินค้าก็เห็นเจียวเป่า บุตรชายบุญธรรมของบ้านสายหลักยืนอยู่ เขานิ่วหน้าอย่างไม่พอใจทันที ‘เป็เ้าเด็กกำพร้าลูกชายบุญธรรมของเจียวตงเองสินะที่ทำให้เขากับลูกชายต้องมาเจอกับเื่ที่น่าอับอายอย่างนี้ รอดูก่อนเถอะ ข้าจะเอาคืนพวกเ้าอย่างสาสม’
“ไม่ทราบว่ารถขนส่งสินค้านี้เป็ผู้ใดรับผิดชอบหรือขอรับ” เจียวชิงแสร้งถาม
“เป็สินค้าที่ส่งมาจากร้านค้าสกุลโจวของข้าเองขอรับ” โจวหยวนเฉิงรีบตอบเพราะกลัวเจียวเป่าจะถูกหาเื่ ก่อนหน้านี้เขามองดูพฤติกรรมของสามพ่อลูกสกุลเจียวอยู่ตลอด ต้องยอมรับว่าคนของตระกูลเจียวสายรองนี้ช่างเหมือนกับตัวร้ายในละครหลังข่าวที่หาดีไม่ได้เลยจริงๆ
“เป็สินค้าที่ส่งมาจากร้านของหลานชายเองหรือ หยวนเฉิง เ้าพอจะยกโทษให้น้องชายของเ้าได้หรือไม่ เื่นี้ขอให้เลิกแล้วต่อกัน แล้วอาจะพาอาเหิงไปขอโทษเ้าที่บ้านด้วยตัวเอง”
“ท่านเ้าสำนักคุ้มภัยเกรงใจเกินไปแล้วขอรับ แต่ข้าคงไม่อาจนับคุณชายน้อยท่านนี้เป็น้องชายของข้าได้ เพราะบ้านข้าช่างยากจน อีกทั้งท่านพ่อข้ายังเป็นายท่านที่อ่อนแอมาก ไม่ควรค่าที่จะให้คุณชายน้อยของท่านมานับถือหรือขอโทษหรอก อ้อ...เื่นี้ข้าไม่ได้คิดขึ้นมาเองนะขอรับ เป็คุณชายน้อยท่านนี้ที่ได้พูดขึ้นมาก่อน ส่วนเื่การรับผิด ถึงแม้สินค้าบนรถคันนี้จะเป็ของร้านค้าสกุลโจว แต่ข้าได้รับเงินค่าสินค้าเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นสินค้าพวกนี้จึงเป็ของท่านอ๋องทั้งหมด หากท่านอยากรับผิดชอบ ท่านก็ตกลงกับท่านอ๋องเองเถอะขอรับ” โจวหยวนเฉิงแสร้งพูดอย่างจนใจ แต่คำเปิดโปงนั่นช่างสร้างความอับอายให้แก่เจียวชิงยิ่งนัก
351
