สวย แสบ ซ่า ฉันนี่แหละเสี่ยวจือจือ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 16 จับคู่ภาพ (2)

        ปราชญ์เฒ่าเทข้าวใส่ลงในหม้อ และรีบใช้ตะหลิวคนอย่างแรงไปในทิศทางเดียวกันตลอด ข้าวในหม้อลอยหมุนวนขึ้นๆ ลงๆ ราวกับข้าวโพดคั่ว ค่อยๆ ผลิแตกออกทีละเมล็ดๆ ระดับน้ำภายในหม้อก็ค่อยๆ งวดจนข้นเหนียวขึ้น จากนั้นเขาก็ใช้พลั่วเบาไฟลง โจ๊กในหม้อก็ค่อยๆ เพลาแรงเดือด ฟองอากาศเล็กๆ ผุดขึ้นมา

        ปล่อยให้โจ๊กตุ๋นอยู่ในหม้อต่อไป ปราชญ์เฒ่ารีบเร่งเตรียมเครื่องเคียง

        เขาหยิบแตงกวาออกมาสองลูก ล้างผักต้นเล็กหนึ่งกำ เด็ดต้นหอมสองสามต้น ฝานขิงสามสี่แผ่น

        ก่อนจะไปหยิบไข่ไก่มาจากเล้าสามฟอง รีบตอกลงถ้วย โรยต้นหอมลงไปและใช้ตะเกียบตีให้เข้ากัน

        เพราะว่าขาหัก ปกติปราชญ์เฒ่าจึงใช้มือเป็๞หลัก กล้ามแขนของเขาจึงแน่นและน้ำหนักมือของเขาก็เยอะ เพียงไม่นานไข่ที่ถูกตีก็เกิดเป็๞ฟองอากาศขนาดใหญ่เต็มถ้วย

        อีกด้านหนึ่ง หม้อโจ๊กเริ่มมีกลิ่นของข้าวลอยอบอวลขึ้นมาแล้ว สูดหายใจเข้าลึกๆ ก็จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมหวาน

        เสี่ยวจือจือและโจวมู่ถูกกลิ่นหอมของข้าวปลุกให้ตื่น

        หลังจากได้กลิ่น เสี่ยวจือจือก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยตัวเองพร้อมสติที่ถูกปลุกเต็มที่

        จนกระทั่งสองพ่อลูกล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหาร บนโต๊ะก็มียำแตงกวาสีเขียวสด ไข่ข้นสีเหลืองอร่าม ผักลวกชุ่มน้ำ พร้อมกับหมั่นโถวสีขาวหนึ่งจานวางอยู่บนโต๊ะก่อนแล้ว

        โจ๊กข้าวเมล็ดวาวใสส่งไอร้อนกรุ่น ทำให้คนที่เห็นรู้สึกอยากอาหารเต็มที่

        โจวมู่ไม่ใช่คนที่เลือกกินอะไร กินอิ่มได้ก็พอแล้ว

        เสี่ยวจือจือถูกเลี้ยงโดยโจวมู่ เธอเองก็กินง่ายเช่นกัน

        แต่เมื่อเสี่ยวจือจือได้ลิ้มลองรสมือของปู่นักปราชญ์ น้ำตาก็ไหลลงมา...ก่อนหน้านี้ สิ่งที่พ่อของเธอทำให้เธอกินในทุกๆ วันคืออะไรกัน

        โจวมู่ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงเติมข้าวอีกสองชามเงียบๆ

        จากนั้นท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกสาว เขาก็ได้เย็บรองเท้าพิเศษเพื่อปราชญ์เฒ่าหนึ่งคู่

        “คุณพ่อขา หนูขออีก” เสี่ยวจือจือที่กินโจ๊กหมดไปแล้วหนึ่งถ้วย ชูถ้วยขึ้นสูงพร้อมส่งให้โจวมู่

        โจวมู่เติมข้าวให้ลูกสาว มองไปที่ถ้วยข้าวของปราชญ์เฒ่าก็เห็นถึงความว่างเปล่าเช่นกัน เขาจึงหยิบถ้วยและเติมข้าวลงไป ก่อนจะเติมให้ตัวเองอีกถ้วยใหญ่

        เอ้อร์หู่ที่นอนหมอบอยู่ข้างโต๊ะมีท่าทีกระสับกระส่ายมาสักพักแล้ว

        หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เสี่ยวจือจือรับหน้าที่นำเศษอาหารที่เหลือให้เอ้อร์หู่ โดยไม่เหลือทิ้งเลยแม้แต่น้อย

        เอ้อร์หู่อ้าปากกว้าง ก้มศีรษะอย่างงดงาม กินไปเพียงไม่กี่คำก็คาย ‘พรูด’ ออกมาทันที...

        งูสามเหลี่ยมตัวหนึ่งถูกคายออกมา

        ที่แท้เสี่ยวฮวาก็นอนอยู่ในชามข้าวของเอ้อร์หู่นี่เอง...

        หลังจากกินเสร็จ โจวมู่ก็เดินเอาจานไปล้าง

        โจวมู่ล้างจานเสร็จ รู้สึกราวกับว่าบ้านเงียบผิดปกติไปหน่อย โดยปกติแล้วเด็กน้อยของบ้านจะต้องชวนกันเล่นเจี๊ยวจ๊าวกับลูกเสือในลาน

        ภายในลานไม่มีใคร เอ้อร์หู่ที่กินจนอิ่มก็คลานอย่างเกียจคร้าน พร้อมเ๯้างูตัวเล็กที่นอนเหยียดตัวตรง

        โจวมู่เดินเข้ามาถึงโถงหลัก ปราชญ์เฒ่าอยู่ที่นี่

        เมื่อเห็นว่าพื้นห้องเต็มไปด้วยภาพเขียนอักษร เสี่ยวจือจือแทบอยากจะกลิ้งทับลงไป

        ปราชญ์เฒ่านั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ด้านหน้ามีถ้วยเล็กๆ วางอยู่ เขากำลังตั้งใจแปรงฟันปลอมของตัวเอง พร้อมพูดขึ้นลอยๆ

        “หารูปสองรูปที่เหมือนกันให้เจอ เดี๋ยวตอนเย็นปู่จะทำขาหมูน้ำแดงให้กิน”