ตอน 10 ทางแยกที่ต้องเลือก
หลังจากจบพิธีล่าสัตว์...รางวัลผู้ชนะการแข่งขันถูกส่งให้ในภายหลัง...เป็ตราทองคำที่สามารถเข้าออกทุกแคว้นได้อย่างง่ายดาย...
อ๋องหลีจ้านเสออาศัยจังหวะชุลมุนนี้...เข้าพบอ๋องเฉียนสุ๋ยโท่วเป็การส่วนตัวที่กระโจม...หวังสร้างสัมพันธุ์อันดีระหว่างสองแคว้น
"ท่านอ๋องหลีจ้านเสอ...อ๋องปกครองแคว้นใหญ่(แคว้นสือเ้า)เช่นท่านเข้าพบข้าในกระโจมเป็การส่วนตัวถือเป็เกียรติยิ่ง"
"ท่านมีเื่อันใดหรือ กล่าวมาตามตรงเถิด"
"ฮ่าๆๆๆเฉลียวฉลาดสมกับเป็ท่านจริงๆอ๋องเฉียนสุ๋ยโท่ว"
"งั้นข้าไม่ขอเกรงใจ. กล่าวอย่างตรงไปตรงมา"
"ลูกข้าหลีซานตงเหอเห็นทีจะชมชอบมีใจต่อคุณชายเฉียนจิ๋นเซี่ยบุตรของท่าน"
"เพื่อให้สองแคว้นรวมเป็หนึ่ง ยิ่งใหญ่คับฟ้าแคว้นน้อยใหญ่มิกล้าระราน ประชาชาวแคว้นต่างสุขสมบูรณ์แคว้นสือเ้าของข้า...ท่านก็รู้ดีว่าเป็แหล่งอาหารชั้นเยี่ยม...มีเสบียงมากพอที่จะเลี้ยงดูคนทั้งแคว้นทหารทั้งเมือง...ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรอ๋องเฉียน...ลองไตร่ตรองดูเถิด"
"อย่าหาว่าข้ากล่าวหนักเกินไป...หลีซานตงเหอผู้นี้มีนิสัยร้ายกาจ...ไม่เหมาะที่จะเป็ชายาของลูกข้า..."
"หากอ๋องหลี เห็นแก่ชาวแคว้นแน่แท้...เช่นนั้นมิสู้...ให้ลูกข้าแต่งกับแม่นางหลีผิงเยว่เป็อย่างไร..."
"หลีผิงเยว่เป็บุตรีของข้าก็จริง..แต่นางพลัดพรากไปหลายปี...นางมิรู้ความ หลีซานตงเหอแม้จะดื้อรั้นไปบ้างก็นับว่ารู้ธรรมเนียมวิชายุทธเป็เลิศ"
"หลีผิงเยว่แม่นางผู้นี้ก็เป็บุตรีของท่านมิใช่หรือ...เหตุใดคนเป็พ่อเช่นท่านมิส่งเสริมนางเสียหน่อย"
อ๋องหลีจ้านเสอครุ่นคิด...
"ให้แต่งกับหลีผิงเยว่...หลีซานตงเหอต้องไม่พอใจแน่...แต่เอาเถอะ...ไว้ข้าจะหาคนที่คู่ควรกับนาง"
"เพื่อประโยชน์ของชาวแคว้น...ข้าย่อมไม่ขัดหากท่าน้าให้คุณชายเฉียนจิ๋นเซี่ยแต่งกับผิงเยว่ของข้า... แต่ข้า้าให้ทั้งสองแคว้นเป็อันหนึ่งอันเดียวกัน....ท่านว่าอย่างไร"
"ข้าไม่สามารถรับปากเ้าได้การจะให้ทั้งสองแคว้นรวมเป็หนึ่งนั้นยากยิ่ง... แต่หากจะกล่าวว่าให้ทั้งสองแคว้นช่วยเหลือเกื้อกูลกันนั้นพอเข้าใจได้"
"ดีดี เช่นนั้นเอาตามนี้เถอะ"
"ขอบคุณอ๋องหลีที่มาพบข้า...เพื่อไม่ให้เสียหน้าข้าจะส่งของกำนัลและของบรรณาการให้แคว้นสือเ้าของท่านเป็สินสอดจากแคว้นเฉียนของข้า เป็อย่างไร"
"ดี ดีจริงๆ... อ๋องเฉียน.ก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าอยากจะพูดกับท่านสักอย่าง"
"ว่ามาเถอะอ๋องหลี"
"แม้หลีผิงเยว่จะเป็บุตรีของข้า...แต่ข้ามิอาจรับนางคืนสู่อ้อมแขน...อีกไม่นานนางก็จะแต่งกับบุตรชายของท่าน.อีกทั้งตอนนี้นางก็ยังอยู่ในความดูแลของบุตรชายท่าน... ข้าอยากจะขอให้ท่านรับนางไว้ต่อไป...อย่าได้ขุ่นเคืองข้าที่กล่าวเช่นนี้"
อ๋องเฉียนสุ๋ยโท่ว...เริ่มคิดแล้วว่า...เื่นี้ไม่ปกติ... แต่ก็ยังฝืนยิ้มไม่แสดงท่าทีสงสัยใดๆออกมา...
"ตกลง...ข้าจะดูแลบุตรสาวของท่านผู้นี้ให้ดีให้ข้าเหมือนเป็บิดาแท้ๆของนาง...ท่านมิต้องกังวลไปหรอก...เพียงแค่ดูแลสตรีนางหนึ่งมิใช่เื่ยากของคนแคว้นเฉียน...ท่านรู้หรือไม่ว่าความใจกว้างต่อผู้ที่ไร้ที่พึ่งเป็สิ่งสำคัญ"
อ๋องหลีรู้สึกหน้าชาๆ ทำตัวไม่ถูก...จึงรีบกล่าวขอตัวลากลับไป...
ณ เมืองเหลียงโจว(เมืองหลวงของแคว้นเฉียนเหลียง)
อ๋องเฉียนสุ๋ยโท่ว...เข้าพบหลีผิงเยว่ที่สนามฝึกธนู...ในขณะที่หลีผิงเยว่กำลังระบายความโกรธเล็งดอกธนูใส่หุ่นฟางที่อยู่ตรงหน้า...
เสียงปรบมือ!!!
"ร้ายกาจ...ร้ายกาจจริงๆ...ฝีมือการยิงธนูของเ้านับว่าไม่เป็รองใคร"
"คำนับท่านอ๋อง....โปรดอภัยให้ผิงเยว่ด้วยที่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงต่อท่าน"
"ผิงเยว่มิได้มีเจตนาแอบแฝงอื่นใดนอกจากไม่้าเป็ภัยต่อคุณชายเฉียนจิ๋นเซี่ย...ผิงเยว่เพียง้าเรียนรู้โลกที่กว้างใหญ่้าฝึกยุทธไว้ป้องกันตนเอง...กลับไปดูแลท่านแม่ที่อิ่งโจว"
"ผิงเยว่มิเคยรู้เลยว่าเื้ัของชีวิตจะมีชะตาอาภัพเช่นนี้"
"นี่เ้ารู้แล้วหรือ"
"เรียนท่านอ๋อง....บัดนี้ผิงเยว่กระจ่างแล้ว...ต้องขอบคุณคุณชายเฉียนจิ๋นเซี่ยที่เล่าเื่ทั้งหมดให้ผิงเยว่ได้ตาสว่างเสียที"
"เดิมทีผิงเยว่ก็ไม่เชื่อ...แต่เมื่อเจี้ยนรุ่ยก็ยืนยันว่าเื่ราวทั้งหมดเป็แม่นมของผิงเยว่ที่ถ่ายทอดให้พวกเขา"
"แม่นมต้องไม่โกหกแน่...ต่อให้คนทั้งโลกจะทำลายผิงเยว่คนนี้...มีเพียงคนเดียวที่ไม่ลงมือกับข้า...ย่อมเป็ท่านแม่"
อ๋องเฉียนสุ๋ยโท่วรู้สึกเอ็นดูและสงสารนางมาก
จึงพูดกับนางด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยน
"แม่นางน้อยเ้าเข้าใจผิดแล้วบนโลกนี้คนที่ดีกับเ้า...ไม่ได้มีเพียงแค่แม่นมของเ้าเท่านั้นเ้าโปรดจงจำไว้เถิด....ว่าข้าเฉียนสุ่ยโท่วผู้นี้และบุตรชายของข้าเฉียนจิ๋นเซี่ย...จะไม่มีวันทรยศต่อเ้า"
"อีกไม่นานเ้า...ก็จะได้แต่งเข้าเมืองเหลียงโจวในฐานะพระชายา"
นางทำสีหน้าใมากและยังสงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"สิ่งที่ท่านกล่าวมาเมื่อครู่นี้ท่านหมายความว่าอย่างไร"
"ข้าหมายความว่า เ้าไม่ได้เป็คนอื่นไกลแต่กำลังจะเป็คนในตระกูลของข้า....."
"ข้าพูดเช่นนี้ย่อมไม่ทำให้เ้าขุ่นเคืองใจใช่หรือไม่"
"ไม่กล้าๆผิงเยว่ไม่กล้าขุ่นเคืองใจ "
"ฮ่าๆๆเช่นนั้นข้าจะถือว่าเ้าเต็มใจยินยอมแต่งเป็พระชายาของลูกข้า"
"พูดกับเ้าตามตรงไม่ขอปิดบัง ข้าใกล้ชิดกัเฉียนจิ๋นเซี่ยมาั้แ่เล็กจนโตมองแค่พริบตาเดียวข้าก็รู้ว่าในใจของเขาคิดเช่นไรต่อเ้า"
"บุตรชายของข้าผู้นี้แม้จะมีอายุมากกว่าเ้ามากโขหน้าตาบึ้งตึงเคร่งขรึมยิ้มน้อย...พูดน้อย...."
"แต่แววตาของเขาไม่สามารถปิดบังข้าได้"
"เขามีใจต่อเ้า..."
"ความจริงแล้วการสมรสของพวกเ้าที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้....ไม่ได้เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญหรอกนะแต่เป็เพราะอ๋องหลีจ้านเสอบิดาของเ้า มาหารือกับข้าเพื่อที่จะให้ทั้งสองแคว้นได้รับประโยชน์ร่วมกันเขาขอให้บุตรของข้าและบุตรของเขาหลีซานตงเหอสมรสกันในเร็ววัน "
"ข้านี่นะอายุมากแล้ว แก่ชราผ่านโลกมามากผู้ใดเป็เช่นใดข้าย่อมรู้ดี "
"หลีซานตงเหอนั้นมิเหมาะสม...มิคู่ควรเป็ชายาของแคว้นเฉียนเหลียงของข้า..."
"หากเป็เ้า....ข้าย่อมยินดีเป็อย่างยิ่ง"
หลีผิงเยว่ทำสีหน้าซาบซึ้งใจ
"เอาล่ะเอาล่ะเ้าอย่าทำให้บรรยากาศมันดูกระอักกระอ่วนเลยถ้าเ้าไม่ชอบฟังถ้อยคำที่หวานเลี่ยนเช่นนี้.....งั้นข้าจะไม่พูดมันอีกต่อไป"
"งั้นวันนี้เ้าอยู่เล่นเป็เพื่อนข้าสักหน่อยเถิด"
"ท่านอ๋อง โปรดสั่งการ"
"จะมาสั่งการอะไรถ้าพูดเช่นนั้นก็ไม่สำราญน่ะสิ"
"ข้าอยากเล่นยิงธนูกับเ้าหากผู้ใดยิงดอกธนูเข้าเป้าสีแดงได้มากกว่าใน1ก้านธูป..."
"ผู้นั้นเป็ผู้ชนะ...ว่าอย่างไร"
ผู้ใดชนะ จะสามารถขออะไรก็ได้1อย่าง...
"หากเป็เ้าชนะ จะขอสิ่งใด ข้าจะไม่ขัดเลย"
ท่านอ๋องรู้สึกสำราญใจมากการละเล่นวันนี้ทำให้ความ สัมพันธ์ของท่านอ๋องกับนาง แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น
ท่านอ๋องรู้สึกเอ็นดูนาง....เหมือนนางเป็ลูกสาวของตนอีกคนจริงๆ
"ฮ่าๆๆนานแล้วนะที่ข้าไม่ได้เล่นสนุกแบบนี้บุตรชายของข้าก็เอาแต่ยุ่งอยู่กับงานราชการ...งานกองทัพอยู่ทุกวี่ทุกวัน....มิได้มีเวลามาพูดคุยเป็เพื่อนข้ามากนัก"
"บุตรสาวของข้าทั้งหลายต่างก็แต่งออกเรือนกันไปจนหมดเหลือเพียงตาแก่ ที่เป็อ๋องเฒ่าเฝ้าเมืองอยู่อย่างนี้"
"ได้มีเ้าเข้ามา....นับว่าข้าสำราญใจจริงๆ"
"หากอ๋องหลีจ้านเสอไม่ยินดีต้อนรับเ้า...งั้นข้ายินดีต้อนรับเ้าไว้ในอ้อมแขน...."
"เ้าจะยินดีเป็บุตรของข้า หรือไม่ "
ผิงเยว่ทำท่าทีแปลกใจ
"การรับเ้าเข้ามาเป็ชายาของเมือง ก็นับว่าเ้าได้กลายเป็คนของแคว้นเฉียนแล้วต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าท่านอ๋อง...ให้ดูห่างเหินอีกต่อไป
"จงเรียกข้าว่าท่านพ่อเหมือนที่เฉียนจิ๋นเซี่ยลูกของข้าเรียก"
"เ้ามีความเห็นว่าอย่างไร "
"ผิงเยว่น้อมรับบัญชา"
ผ่านไป 1 ก้านธูปเป็ท่านอ๋องที่ชนะ
"ฮ่าๆๆนี่เ้าตั้งใจออมมือให้ข้าใช่หรือไม่ "
"หากทำตามกติกาที่ว่ากันไว้....ผู้ชนะย่อมขออะไรก็ได้1 ข้อ "
"งั้นสิ่งที่ข้าอยากจะขอต่อไปนี้....หวังว่าเ้าจะยินดีตอบรับคำขอ"
"ท่านอ๋องเชิญกล่าว "
"ข้า้าให้เ้าแต่งกับบุตรชายของข้า "
นางทำได้เพียงแค่ยินยอมพร้อมใจ....
ทำใจยอมรับ
"หากปฏิเสธท่านอ๋องถือว่าเป็การเสียมารยาทแล้ว"
"ผิงเยว่ยินดีแต่งกับคุณชาย "
วินาทีนั้นนางคิดในใจว่าชีวิตนี้ช่างโหดร้ายกับนางนัก....ไม่มีอะไรที่จะต้องเสีย
เป็ไงเป็กันแต่งกับเฉียนจิ๋นเซี่ย...ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร....อย่างน้อยเขาก็เป็ชายที่ดีคนหนึ่ง
ถึงแม้ว่าเขาจะอายุมากเกินไปหน่อยก็เถอะ
4K
