ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ทั้งโลกเหมือนระเบิดออกเป็นสีขาววาบเดียว

        แสงเพลิงสีขาวกับแสงน้ำแข็งสีครามอ่อนจนเกือบฟ้าระเบิดฟาดกันกลางเวทีอย่างไม่มีใครยั้ง!!

        มันไม่ใช่แค่พลัง!!

        แต่มันคือเจตจำนงของสองจิตใจที่ยอมเผาทิ้งทุกอย่างในตัวเองเพื่อท่าเดียว..

        ท่าสุดท้าย..

        แรงระเบิดนั่นกึกก้องจนกลืนเสียงคนทั้งหมื่นลงไปในพริบตาเดียว

        เหลือไว้แค่เสียงสะท้อนในหู ที่ยังดังอยู่..

        นานกว่าที่ใจจะรับไหว..

        ผมที่อยู่บนอัฒจันทร์ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน มันเหมือนแรงกระแทกจากข้างใน

        ไม่ใช่แค่หินใต้เท้าที่ไหวสะเทือน แต่เป็นบางอย่างในอกที่เหมือนจะกระเพื่อมตาม

        ผมยกแขนขึ้นบังหน้าโดยไม่ต้องคิด เศษฝุ่น เศษพลังงาน ฟาดเข้ามาเหมือนทะเลคลั่ง กระแทกทั้งร้อนและเย็นใส่ร่างเหมือนจะทดสอบว่าใครควรได้อยู่ดูต่อ

        แล้ว..

        ทุกอย่างก็เงียบ..

        เงียบจนเหมือนโลกถูกหยุดเวลา ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจจากใครรอบข้าง

        เงียบแบบที่ถ้าหัวใจหยุดเต้นไปตอนนั้น..

        ผมก็คงไม่รู้ตัว..

        ม่านฝุ่นควันเริ่มสลายตัวลงอย่างช้า ๆ

        ช้ามากพอให้ความกลัวมันไต่ขึ้นมาทีละนิดจนเส้นประสาทตามตัวยังสั่นกระตุกตาม

        แล้วภาพตรงหน้าก็ชัดขึ้น..

        สนามประลองพังยับ พื้นหินที่เคยแน่นหนากลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ มีทั้งน้ำแข็งที่ยังไม่ละลาย และรอยไหม้ดำสนิทที่ไม่มีทางลบ

        มันแทบจะไม่เหลือเคล้าโครงของเวทีประลองอีกแล้ว..

        มันแทบไม่ต่างกับซากประหลังหักพังที่ดูละลายจากอดีต..

        ภาพที่ผมเห็นเป็นคนแรกคือโหวหวัง..

        ไอ้หมอนั่น.. เพื่อนรักของผม..

        ตอนนี้มันคุกเข่าอยู่กับพื้น มือทั้งสองยังกำด้ามกระบองที่ตอนนี้.. ถูกน้ำแข็งห่อหุ้มเอาไว้ทั้งแท่ง ไม่เห็นแม้แต่การกระเพื่อมของเศษเปลวนิพพาน

        มันแทบจะไม่ใช่อาวุธที่ใช้การได้เลยด้วยซ้ำในสภาพแบบนี้

        แต่มันกลายเป็นหลักที่โหวหวังพยายามใช้ยันร่างกายไว้ เหมือนจะบอกกับตัวเองว่ายังยืนไหว

        ทั้งที่ความจริง..

        เพื่อนของผมแทบจะล้มอยู่แล้ว

        ที่กลางอกของมัน..

        มีรอยฟันรอยยาวประดับอยู่พร้อมด้วยเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะติดอยู่บนนั้น

        ผมไม่รู้ว่าเป็นความใจดีห้วงสุดท้ายหรือเปล่า

        แต่เพราะน้ำแข็งที่ฉาบแผลนั้นของโหวหวัง..

        มันได้ช่วยห้ามเลือดของหมอนั่นไม่ให้ไหลออกมา

        แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..

        ไอเย็นรอบปากแผลมันได้กัดกินจนขอบแผลซีดขาว ต่อให้หวังใช้เกล็ดน้ำแข็งห้ามเลือด..

        แต่ก็ดูเป็นวิธีที่ซาดิสท์จนเกินไป ทำให้ตัวของโหวหวังสั่นเทาจากไอเย็นที่มุ่งตรงอยู่ทางแผลสด

        แม้โหวหวังจะพยายามลุกขึ้นเต็มความสูง

        แต่ผมก็มองออก..

        ว่ามันยืนไม่ไหวแล้ว

        เสียงหอบหายใจหนัก ๆ นั่น..!

        มันดังยิ่งกว่าเสียงอะไรทั้งหมดในใจของผม ทุกลมหายใจคือการฝืนผ่านความเจ็บปวด และแววตาที่เคยมั่นใจอย่างยิ่งของโหวหวัง

        ตอนนี้ว่างเปล่า..

        เหมือนมันเองก็ไม่อยากเชื่อว่าทุกอย่างจบลงแบบนี้

        คือมันแพ้..

        แพ้อย่างสมบูรณ์..

        อีกคนที่ยังยืนอยู่คือคิมบีโฮ..

        สภาพของหมอนั่นดูดีกว่าเพื่อนของผมมาก..

        ผมเห็นหมอนั่นหอบเบา ๆ ไหล่กระตุกขึ้นลงเล็กน้อย แขนเสื้อด้านซ้ายขาดเป็นทาง เห็นผิวเนื้อแดงช้ำจากไฟของโหวหวังที่เฉียดผ่านไป

        มันบอกชัดเจนว่าบีโฮเองก็ 'เป็นมนุษย์' เจ็บเป็นช้ำได้ ไม่ใช่หุ่นยนต์แบบที่มันแสดงออกมา

        แต่ด้วยสภาพร่างที่สามารถเรียกได้ว่า 'ดูดี' กว่าโหวหวัง

        มันจึงเป็นฝ่ายชนะไปในการดวนกันครั้งสุดท้าย..

        เป็นชัยชนะที่คู่ควรสำหรับมัน..

        คิมบีโฮยืนมองโหวหวังด้วยแววตาเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง

        แต่จะบอกว่าเหมือน.. มันไม่เหมือนกันซะทีเดียว

        คราวนี้..

        ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างในสายตานั้น

        มันคือการยอมรับ.. แบบที่คนอย่างหมอนั่นไม่ได้แสดงให้เห็นมาก่อน

        ไม่มีการเย้ย ไม่เหยียบซ้ำ ไม่พูดสักคำเหมือนจะตอกย้ำ

        บีโฮแค่ยืนอยู่ตรงนั้น..

        แล้วพูดคำเดียวด้วยเสียงที่แทบไม่ต้องออกแรง

        “เจ้าแข็งแกร่ง..”

        คำพูดแค่คำสั้น ๆ คำนั้น.. จากปากของคนที่แทบไม่เคยพูดอะไรกับใครแบบนั้น

        มันหนักยิ่งกว่าคำสรรเสริญเป็นร้อยเป็นพันของผู้ชมบนอัฒจันทร์

        มันไม่ใช่แค่ยอมรับในฝีมือ..

        แต่มันคือการยอมรับว่าโหวหวัง ได้ทำให้มันต้อง 'จริงจัง' เป็นครั้งแรกของการประลอง

        แล้วพอพูดจบ..

        หมอนั่นหันหลังเดินลงจากเวทีแบบเงียบ ๆ เหมือนทุกที

        แต่รอบนี้มันไม่เหมือนเดิม..

        อย่างน้อย ๆ

        เพื่อนของผม..

        ก็ได้ทำให้คิมบีโฮเดินกะเผลกได้..

        ทันทีที่ร่างของคิมบีโฮหายลับจากเวทีไป..

        ผมก็ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งโดยไม่ต้องคิด สมองไม่ทันสั่ง แต่ขาทั้งสองมันไปก่อนแล้ว

        ผมพุ่งตรงไปยังเวทีทันที.. สนามที่ยังมีควันกรุ่นจากไฟและเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามซอกหินที่แตกร้าว

        ท่านซุนต้าหลี่กับท่านซุนต้าชิงก็ไม่ต่างกัน ทั้งคู่วิ่งขึ้นเวทีพร้อมผมโดยไม่ต้องนัดหมาย

        ใคร ๆ อาจจะคิดว่าผมจะวิ่งเข้าไปพยุงโหวหวังทันที แต่เปล่าเลย..

        ผมหยุดแค่ข้าง ๆ

        สภาพของโหวหวังในตอนนี้ แทบจะทำให้ผมหวนนึกถึงการทำภารกิจเมื่อหลายเดือนก่อน..

        ครั้งนั้นมันทำเพื่อปกป้องหนานหงเซียจนเกือบตายมาแล้วหนหนึ่ง..

        แต่คราวนี้..

        สภาพของมันแทบไม่ต่างจากตอนนั้นเลย..

        ท่านผู้เฒ่าวานรรีบทรุดลงข้างหลานชาย น้ำเสียงเขาเรียกเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

        ใบหน้าเคร่งเครียดเหมือนเป็นคนโดนฟันเอง

        ส่วนท่านเจ้าเมืองซุนเดินเข้ามาช้า ๆ แต่เด็ดขาด

        มือวางบนชีพจรของลูกชายอย่างมั่นคง

        แม้แววตาท่านจะสงบ..

        แต่มือสั่นผวาสวนทางกับใบหน้าขรึม..

        ส่วนผม..

        ผมได้ยืนอยู่แค่ตรงนั้น มองเพื่อนรักที่คุกเข่าอยู่ท่ามกลางเวทีพังพินาศ

        ความรู้สึกมันพุ่งเข้ามาไม่ทันตั้งหลัก

        โกรธ เจ็บ เสียใจ รู้สึกผิดจนแทบจะอยากตะโกนใส่ท้องฟ้า

        และที่โกรธที่สุด..

        คือโกรธตัวเอง..

        ไม่รู้สิ..

        แม้ผมจะไม่ใช่คนที่ทำให้มันเจ็บ..

        ไม่ใช่คนที่ผลักให้มันลงมาในสนามประลองนี้..

        ไม่ใช่แม้แต่คน.. ที่บอกให้มันสู้สุดตัว..

        แต่ผมกลับรู้สึกโกรธตัวเอง..

        อาจเป็นเพราะ..

        มันคือเพื่อนของผม..

        โหวหวังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองผม แววตาที่เคยดื้อดึง แข็งกร้าว และไม่ยอมใคร

        ตอนนี้มันมีเพียงแค่ความรู้สึกผิดที่เอ่อล้นอยู่ข้างใน

        “ฉันขอโทษ..

        อ้ายหลิว..”

        เสียงของมันเบา แหบพร่า เหมือนคนที่ไม่เหลือแรงจะเอื้อนคำ แต่ก็ยังพยายามจะพูดออกมาให้ผมได้ยิน

        “ฉันทำไม่สำเร็จ”

        คำพูดนั้นมันเบา..

        แต่กลับหนักจนใจผมจมหายไปหมด

        คำพูดนั่นมันทิ่มเข้ากลางอกผมเต็มแรง

        ไม่ใช่แค่คำของคนที่แพ้..

        แต่มันเหมือนเสียงที่ตอกย้ำว่า 'แผนที่เราวางไว้ด้วยกัน'

        พังทลายลงแล้ว

        ผมคุกเข่าลงข้างมัน..

        มือวางลงบนไหล่ที่สั่นของเพื่อนแน่น ๆ ไม่ใช่เพื่อปลอบ

        แต่เพื่อบอกให้รู้ว่า..

        ผมเข้าใจและผมไม่ได้ว่ามัน

        “นายทำดีที่สุดแล้ว”

        น้ำเสียงของผมหนักแน่นกว่าทุกครั้ง..

        ไม่ใช่เพราะอยากให้โหวหวังรู้สึกดีขึ้น

        แต่เพราะผมเชื่อแบบนั้นจริง ๆ

        “ดีเกินพอด้วยซ้ำ..

        พักเถอะ..

        ที่เหลือข้าจัดการเอง”

        คำพูดนั้นของผมไม่ใช่แค่ปลอบใจ..

        มันคือความจริงจากใจทั้งหมดของผม..

        ผมไม่คิดโทษโหวหวังเลยสักเสี้ยว..

        ไม่แม้แต่จะผิดหวังด้วยซ้ำ!

        ตรงกันข้าม..

        ผมกลับรู้สึกผิดด้วยซ้ำที่ให้หมอนั่นเป็นคนแบกภาระหนักขนาดนี้คนเดียวตั้งแต่ต้น

        ทั้งที่เราวางแผนไว้ด้วยกัน..

        แต่กลับผลักให้มันเดินนำไปคนเดียวในสนามที่โหดร้ายที่สุด

        ผมรู้ดีว่าเพื่อนของผมคนนี้..

        มันทุ่มหมดหน้าตักแล้ว!

        ทุกอย่างที่มี..

        ไม่เหลืออะไรให้เก็บไว้ใช้แม้แต่เศษปราณ

        และเพราะอย่างนั้นเอง..

        ตอนนี้มันถึงเป็นตาของผมแล้ว

        พวกเราช่วยกันพยุงโหวหวังลงจากเวทีช้า ๆ

        เสียงปรบมือดังขึ้นรอบสนาม..

        ดังแบบไม่มีการนัดหมาย ไม่ได้ปรบให้ผู้ชนะเพียงคนเดียว แต่ปรบให้คนที่ยืนหยัดได้จนถึงวินาทีสุดท้าย

        คนที่แพ้..

        แต่แพ้อย่างสง่างามจนไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะ

        ขณะที่พวกเรากำลังพยุงโหวหวังกลับไปยังห้องพักนักสู้ สายตาของผมก็กวาดไปทั่วอัฒจันทร์โดยไม่ตั้งใจ

        แล้วผมก็เห็น.. อุสางิซากิ

        ยัยนั่นยืนอยู่ตรงนั้น มองมาทางเรา

        แววตาที่ไม่ได้เปรอะเปื้อนด้วยความสมเพช ไม่ได้ดูถูก เหมือนที่เธอมักใช้มองโหวหวังมาตลอด

        แต่กลับเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่คนเคยเจ็บถึงจะเข้าใจ

        ความเข้าใจในความพ่ายแพ้..

        ความรู้สึกของการถูกบดขยี้โดยพลังที่เหนือกว่าจนทำอะไรไม่ได้

        มันคือสายตาที่พูดว่า 'ข้ารู้ดี ว่ามันเจ็บแค่ไหน'

        และจากสายตาคู่นั้น.. สายตาผมก็ไหลไปจนหยุดที่อีกคน

        เหมือนเป็นสัญชาตญาณ ไม่ก็ความเคยชิน ถึงได้ทำให้ผมหันไปทางนั้น

        จนได้เห็นตงเสวี่ยซาน

        ตงเสวี่ยซานนั่งไขว่ห้างบนที่นั่งของตระกูลตง ราวกับเวทีตรงหน้าคือการแสดงโขนที่ทำให้มันเบื่อที่จะดู

        มุมปากของหมอนั่นโค้งขึ้นนิดหนึ่ง

        ไม่ใช่รอยยิ้ม..

        แต่เป็นการเยาะเย้ยที่ชัดเจนเกินกว่าใครจะมองไม่ออก

        สายตานั่นมองตรงมาที่ผม

        ราวกับจะบอกว่า 'เห็นไหมล่ะ? พวกแกมันก็แค่มดปลวก'

        ไอ้ท่าทางแบบนั้น..!

        การดูถูกเหยียดหยามแบบไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด..!

        มันเหมือนคนที่นั่งอยู่สูงและมองเราลงมาราวกับเป็นของไร้ค่า

        ผมยืนสบตากลับทันที!

        ไม่หลบ ไม่ผงะ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา

        ในวินาทีนั้น โลกทั้งเวทีมันเหมือนหายไป เหมือนเหลือแค่ผมกับมัน และความโกรธที่แต่เดิมประดับอยู่ในอก

        ตอนนี้มันได้หลอมรวม กลายเป็นบางอย่างที่พุ่งเป้าไปที่หมอนี่แทน

        อาจบอกว่าผมพาลก็ได้..

        แต่ผมก็ยินดีที่คนที่ผมพาลใส่..

        มันคือตงเสวี่ยซาน

        หลังจากที่ผมส่งโหวหวังให้ท่านพ่อกับท่านปู่ของมันดูแลต่อ แล้วก็หยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าเวทีตามลำพัง

        ไม่รู้ว่าลมจากไหนพัดเข้ามา..

        แต่ในใจของผม..

        มันเงียบพอที่จะได้ยินเสียงเลือดตัวเองไหลเวียน เส้นเลือดที่มือปูดจนแทบจะระเบิดบอกว่าผมกำหมัดแน่นแค่ไหน

        ความพ่ายแพ้ของโหวหวังตอกย้ำบางอย่างในใจผมอีกครั้ง..

        'กำแพง' ที่ชื่อคิมบีโฮ มันสูง มันหนา และแข็งแรงจนยากจะข้าม

        แต่นั่นแหละ..

        ตอนนี้กำแพงของผมไม่ใช่บีโฮ..

        แต่คือตงเสวี่ยซาน

        ในตอนที่ผมกำลังคิดฟุ้งเฟ้ออยู่..

        เสียงของฮูจินดังขึ้นพอดี..

        เป็นประกาศชัดเจนทั่วสนามประลอง

        “การประลองคู่ต่อไป..

        รอบรองชนะเลิศสายบน..

        ตงเสวี่ยซานแห่งบ้านตระกูลปีกมังกร..!

        ปะทะ!

        หลิวเจี้ยน แห่งสำนักกระบี่สี่ขุน!

        พักสนามหนึ่งชั่วยาม (2 ชั่วโมง) !”

        ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

        แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเมื่อครู่ สลายหายไป เหลือไว้แต่ความเย็นชา และความแน่วแน่ที่ชัดเจนกว่าครั้งไหน ๆ

        ผมหันหลังให้อัฒจันทร์ตระกูลซุน หันหลังให้ความพ่ายแพ้ของเพื่อน และหันหน้าเข้าสู่สนามที่ตอนนี้..

        ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการ 'ลบยิ้มบนหน้าหมอนั่น' ให้ได้

        และของขวัญที่ผมจะมอบให้มัน

        จะเป็นอะไรที่พิเศษสำหรับมันแน่นอน

        คิดได้แบบนั้น..

        ผมก็ไม่อาจสละเวลาที่มีให้เสียเปล่า

        ระหว่างที่รอเขาซ่อมสนามประลอง..

        ผมก็ได้ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ..

        สองชั่วโมงที่ผมได้มา..

        ผมต้องฝึกปราณให้ก้าวหน้ากว่านี้ให้ได้!