คลั่งไคล้แฟนเด็ก

        “มึงจะให้กูมากับมึงเพื่อ” กุมภาหันบ่นเพื่อนสนิทที่หิ้วเขามานั่งในร้านคาเฟของนับดาวมาร่วมหนึ่งอาทิตย์แล้ว

        “มึงสังเกตเห็นไอ้นั่นมาหลายวันแล้วใช่ไหม” จิณณวัตไม่ตอบแต่ชี้ไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่เสื้อยืดสีขาวนั่งอยู่ตรงข้ามนับดาว

        “เออ แฟนมึงว่างทีไรก็เห็นคุยกับแฟนมึงตลอดเลย” กุมภาพยักหน้ารับ

        “ไอ้เหี้ยนี่มาตอแยกับเมียกูหลายวันละ ขนาดกูมาหาทุกวันคนสวยกูยังหน้าบูดใส่แถมไม่ยอมคุยด้วย แต่ไอ้นั่นกลับทำให้พี่นับดาวหัวเราะได้” ตั้งแต่วันนั้นจิณณวัตก็มาหานับดาวตลอดแต่นับดาวก็เอาแต่บอกว่ารอก่อน เดี๋ยวคุยด้วยวันหลัง แต่นี่ผ่านมาร่วมอาทิตย์แล้วแม้แต่หน้าก็ยังไม่ได้มองกันตรง ๆ เลย

        “แต่จังหวะนรกฉิบหาย ได้ยินมึงเล่าแล้วขำเลย ดวงอะไรจะซวยขนาดนั้นวะถามจริง” กุมภาขำเพื่อนตัวเองเมื่อนึกถึงสาเหตุที่นับดาวงอน

        “ดวงกูนี่ไง เฮ้อ” จิณณวัตถอนหายใจเซ็ง ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องมาได้ยินตอนนั้น แถมยังฟังไม่จบจนกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันอีก ตอนนี้เธอลงโทษเขา เขาโอเคที่เธอไม่ยอมคุย แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไปนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับผู้ชายคนอื่นด้วย

        “หึงเมียเหรอ มองตาเขียวปั้ดเลยนะ” กุมภาแซวยิ้ม ๆ

        “จ้องมาเป็นชั่วโมงละ คนสวยกูสนใจผัวตัวเองที่ไหน” ตอนนี้เธอยังยิ้มหน้าบานอยู่เลย ถ้าเขาเดินเข้าไปหาคงปั้นหน้าไม่พอใจใส่ราวกับโกรธกันมาเป็นสิบชาติ

        “กูเวทนามึงจริง ๆ”

        “เมื่อไหร่กูจะได้อธิบายวะ ไม่ได้นอนกอดเมียมาโคตรนาน” เขาอยากฟัด อยากอ้อนเธอจะแย่อยู่แล้ว แต่ติดที่ทำไม่ได้ พอพยายามจะอธิบายก็เดินหนี เธอโกรธจนไม่ฟังอะไรเลย

        “จะรู้เหรอครับ นี่กูจะต้องไปเฝ้าผับแล้วนะไอ้ห่า มึงก็อยู่ง้อเมียต่อละกัน กูเป็นกำลังใจให้ว่ะ”

        “เออ เอกสารกูเซ็นเสร็จตั้งแต่เช้าแล้ว คืนนี้ไม่รู้จะเข้าไปไหม”

        “เออ ๆ กูไปละ” กุมภาลุกเดินจากไป ปล่อยให้จิณณวัตนั่งอารมณ์เสียอยู่คนเดียวที่ได้แต่มองแฟนสาวนั่งคุยกับผู้ชายคนอื่นโดยไม่มีสิทธิ์ทำอะไร

        ในขณะที่อีกด้าน

        “เจ้าที่แรงมากค่ะมึง” ผู้ชายที่จิณณวัตมองตาเขียวคือรุ่นพี่ของนับดาวชื่อโรส ซึ่งเป็นสาวประเภทสอง

        “เหอะ แล้วนี่พี่โรสจะกลับเชียงใหม่เมื่อไหร่คะ ดาวจะได้ทำคุกกี้ธัญพืชไปให้” นับดาวเอ่ยถามรุ่นพี่ที่เคารพ ก่อนจะใช้หางตามองไปยังจิณณวัต

        “อยู่อีกอาทิตย์หนึ่งก็กลับละ” ปกติโรสทำงานเป็นช่างแต่งหน้าคิวทองอยู่เชียงใหม่ แต่เดือนนี้รับงานแต่งหน้าให้กับเวทีประกวดจึงแวะมาหานับดาว

        “ช่วยอะไรน้องหน่อยสิ” นับดาวพูดพลางส่งสายตาอ้อนรุ่นพี่

        “ไม่เอาอะ ขี้เกียจ”

        “นะ ช่วยกันหน่อย” หญิงสาวขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วถูศีรษะไปที่ต้นแขนของรุ่นพี่อย่างออดอ้อน โดยไม่ได้มองสายตาแสนอาฆาตที่แฝงความหึงหวงอยู่ไกล ๆ

        “กูกลัวแฟนมึงค่ะ มาได้ทุกวี่ทุกวัน บางทีฉันก็แอบกลัวว่าเด็กนั่นจะมาดักทำร้ายจริง ๆ”

        “เขาไม่ทำอะไรหรอก แค่แกล้งว่าพี่กำลังจีบน้องอยู่แค่นั้นเอง”

        “ก็ได้ ช่วยก็ช่วย”

        “ขอบคุณนะคะ”

        “ที่แกเล่ามาฉันก็ไม่ค่อยโอเค บางทีอาจจะเข้าใจอะไรกันผิดก็ได้”

        “คงไม่มั้งคะพี่โรส งั้นดาวขอไปทำงานก่อนนะ”

        “จ้า”

        นับดาวลุกจากโต๊ะไปหลังร้าน จิณณวัตที่เห็นโอกาสทองก็รีบตามไปทันทีโดยไม่มีใครเข้ามาขัด เพราะพนักงานในร้านรู้สถานะดีว่าเขาเป็นแฟนกับนับดาว

        “เข้ามาทำไม ออกไปนะ ที่ร้านไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา” นับดาวหันไปมองคนที่ตามเธอเข้ามาต้อย ๆ

        “คนสวยไม่คุยด้วยเจเจยังพอทนได้ แต่ไปนั่งยิ้มแย้มกับผู้ชายคนนั้นคืออะไรคะ” จิณณวัตถามด้วยความไม่ชอบใจ แต่ยังระงับความหึงหวงตัวเองไว้ไม่ให้ขึ้นเสียงใส่เธอ

        “แล้วเกี่ยวอะไรกับเจเจ ออกไปได้แล้ว พี่จะทำงาน” นับดาวกลับมาใช้สรรพนามเดิม แต่ก็ยังคงไม่อยากคุยด้วยสักเท่าไหร่

        “ที่คนสวยได้ยิน เจเจพูดจริงแต่คนสวยฟังไม่จบ ประโยคที่คนสวยไม่ได้ฟังคือเจเจบอกว่าเมื่อก่อนไม่ได้จริงจัง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะคะ เจเจตกหลุมรักพี่นับดาวเข้าจริง ๆ”

        นับดาวไม่ตอบอะไร เธอทำเพียงมองหน้าเขานิ่ง ๆ เพื่อค้นหาความจริงใจในแววตาคู่นั้น

        “เชื่อเจเจนะคะ”

        “อืม” นับดาวพยักหน้าเพราะรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก

        “แล้วไอ้ผู้ชายคนนั้นเป็นใครคะ” แม้จะดีใจที่ได้พูดความจริงออกไปแล้ว แต่จิณณวัตก็ไม่ลืมที่จะถามถึงผู้ชายที่มายุ่งกับแฟนของเขาอยู่หลายวัน

        “คนที่กำลังตามจีบพี่”

        “อะไรนะคะ” จิณณวัตขมวดคิ้วถามเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ ความหึงหวงในใจก็เริ่มปะทุออกมา

        “เจเจไม่ได้หูตึง น่าจะได้ยินที่พี่พูดนะ” นับดาวเดินไปทำขนมที่ทำค้างไว้เมื่อเช้าต่อ

        “แล้วคนสวยชอบมันไหมคะ” ร่างสูงเดินตามไปเซ้าซี้

        “อย่ามาเรียกพี่เขาว่ามันนะเจเจ พี่เขาเป็นรุ่นพี่ของพี่ด้วย” นับดาวหันไปมองแฟนตัวเองเขม็ง

        “แล้วคนสวยชอบเขาไหมคะ” จิณณวัตกัดฟันถามใหม่

        “ก็ชอบนะ พี่เขาหล่อ สุภาพบุรุษ รู้จักกันมานานแล้วด้วย น่าพิจารณาดูเหมือนกัน”

        “อ๋อ เหรอคะ นิสัยดีมากเลยเหรอ” จิณณวัตกัดฟันกรอด แม้จะอยากโพล่งออกไปว่าไอ้หน้าละอ่อนนั่นสู้อะไรเขาไม่ได้เลยสักอย่าง แล้วมันไม่รู้หรือไงว่าคนที่ตัวเองกำลังจีบมีผัวแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงสงบปากสงบคำเนื่องจากเพิ่งได้คุยกับแฟนสาวดี ๆ ในรอบหนึ่งสัปดาห์ เขาจึงไม่อยากโดนโกรธอีกรอบ