“คุณหมอ คุณหมอครับ”
“อ่ะ..เอ่อ..ค่ะ”
“คุณหมอเป็อะไรหรือเปล่าเห็นนิ่งไป”
“ฮ่าๆ..ขอโทษค่ะคนไข้”
คุณหมอน้ำแข็งรีบนำหัวเลเซอร์มาจ่อที่รอยสัก หลังจากนั้นก็ทำการรักษาจนจบสิ้นเป็ที่พอใจของคนไข้ จวบจนถึงเวลาใกล้ปิดคลินิกพยายาบาลสาวเข้ามาตาม
“คุณหมอค่ะ..คุณกายมารอแล้วค่ะ”
“ค่ะ”
คุณหมอน้ำแข็งรีบเก็บข้าวของ เพราะถึงเวลาจะต้องกลับบ้านแล้ว โดยที่มีคนรักมาคอยรับส่งทุกวันจนรู้กันดีทั้งคลินิก
“เหนื่อยไหมครับวันนี้”
“อื่มนิดหน่อย..กายละ”
“ครับ..ลูกค้าเื่มาก แต่พอคิดถึงเมียก็..หายเหนื่อย”
“บ้า!..ขอหรือยังก่อน”
“จุ๊บ! ขอั้แ่ครั้งแรกแล้วนะ”
เวหาขับรถด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างจับกุมมือนิ่มของคุณหมอน้ำแข็งไว้แน่น ทำราวกับว่าอีกคนจะหนีหาย ก่อนจะยกขึ้นมาจูบนับร้อยๆ ครั้งกว่าจะเดินทางถึงบ้าน เป็อย่างนี้ทุกวัน ั้แ่คุณหมอคนสวยรับรักเขาอีกครั้ง
“บ้า...คนละขอ”
หญิงสาวเขินอายแม้จะตกลงอยู่ด้วยกันมาเป็ปี หลังจากวันนั้นที่เวหาปรากฏตัวที่คลินิก น้ำแข็งก็ทำใจอยู่นานหลายวัน จนเป็ฝ่ายร้อนใจเสียเอง ขณะที่เวหากลับแน่นิ่งไม่ยอมติดต่อมา แม้จะเฝ้ารออย่างร้อนใจ
และแล้วก็เป็คุณหมอน้ำแข็งที่สิ้นสุดความอดทน เป็ฝ่ายกดโทรศัพท์โทรหาก่อน ซึ่งคุณหมอคนงามได้เบอร์มาจากประวัติคนไข้ ที่เวหามาทิ้งเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน ในตอนนั้นคุณหมอไอซ์ละเลงนิ้วกดวาง กดวาง อยู่หลายรอบ จนแล้วจนรอดก็ไม่กล้าโทรออกเสียที
แต่อยู่ดีๆ พยาบาลสาวรุ่นพี่ก็โผล่เข้ามา ในจังหวะพลั้งเผลอใ นิ้วมือจึงลั่นพลาดไปกดโทรออกอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่เ้าตัวพูดคุยกับพยาบาล แต่เสียงสนทนาก็เล็ดลอดไปยังปลายสาย ทำให้เวหานั่งร้องไห้ตัวสั่น เพียงได้ยินเสียง
(ย้อนกลับไปวันที่หมอไอซ์เผลอกดโทรศัพท์โทรหาเวหา)
“คุณหมอไอซ์~~”
พี่อ้อมพยาบาลสาวผู้ชายเปิดประตูพุ่งพรวดเข้ามา ขณะที่หมอน้ำแข็งกำลังหัวใจเต้นสั่น กดโทรศัพท์ เพื่อโทรออก แต่ยังไม่ทันจะติดก็รีบกดวาง แล้วก็กดอีก และก็วาง ทำอย่างนั้นอยู่นาน แต่แล้วก็ต้องใ จนมือลั่นเผลอกดโทรออกอย่างไม่รู้ตัว
“โอ๊ย!!ใหมด”
“อะไรกันคุณหมอ เป็คนขวัญอ่อนั้แ่เมื่อไหร่”
“มาแล้วเหรอ? นึกว่าไปเที่ยวเพลินจนลืมคิดถึงหมอแล้ว”
“แหม!!ใครจะกล้าลืมคุณหมอคนสวยของพี่ได้ลงละคะ ว่าแต่เป็อะไรหรือเปล่า หมอพักก่อนก็ได้นะ”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่อ้อม ...เตรียมคนไข้ได้เลย..เดี๋ยวหมอตามไปค่ะ”
“ได้คะ”
เสียงเจื้อยแจ้วดังเบาๆ แต่ได้ยินก้องกังวานทั้งหัวใจเวหา ชายหนุ่มนั่งทำงานอยู่เพลินๆ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ ที่ไม่ได้บันทึกไว้ก็ดังขึ้น เขาไม่อาจลังเล แม้บ่อยครั้งจะเป็พวกหลอกลวง คอลเซนเตอร์ แต่บางครั้งมันก็เป็เบอร์ของลูกค้า ดังนั้นเขาจำต้องรับสาย แต่แล้วเพียงได้ยินเสียง เวหาก็ร้องไห้โฮ เมื่อคนที่โทรมา แม้ไม่ได้พูดคุยกับตน แต่มันมีผลเหลือเกินกับหัวใจ
“เชี่ย!..”
.............
5K
