เสี่ยวลู่ตัดสินใจจะอดข้าวประชดพ่อนาง เพื่อให้พ่อของนางเห็นใจและยอมยกเลิกการนำตัวนางเข้าวังหลวง เพราะนี่เป็ทางเลือกสุดท้ายที่นางจะได้ตัดสินใจทำมันด้วยตนเองบ้าง
"อะไรนะ!! นี่เสี่ยวลู่ไม่ยอมกินข้าวงั้นหรอ!! กำเริบใหญ่แล้วลูกคนนี้ อาผิงเ้าทำยังไงก็ได้ให้นางกินข้าว ไม่อย่างนั้นเ้าตาย!!"
"จะ..จะ..เ้าค่ะน่ะ..น่ะ นายท่าน" อาผิงรีบวิ่งนำอาหารเข้าไปให้เสี่ยวลู่และบอกสิ่งที่หลิวอี้สั่งมาทั้งหมด พร้อมกับร่ำไห้ก้มลงกราบเท้าของเสี่ยวลู่เพื่อให้นางเห็นใจ...เเต่ทว่านางกลับนั่งนิ่ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและบอกให้อาผิงยกอาหารนั้นออกไป ด้วยความที่อาผิงกลัวว่าจะโดนหลิวอี้ฆ่าตาย นางจึงตักกินข้าวเพื่อให้ดูเหมือนว่าเสี่ยวลู่เป็คนกินไปนั่นเอง
"เป็ยังไง นางยอมกินข้าว บ้างหรือป่าวอาผิง!!"
"ย่ะ..ยอมเ้าค่ะ..เเต่นางกินไปนิดเดียวเองนะเ้าคะ"
"ก็ยังถือว่ากิน..เ้าออกไปเถอะ!!"
"จ่ะ..เ้าค่ะ" อาผิงยกกับข้าวออกมาด้วยมือที่สั่นเกร็ง เพราะกลัวว่าหลิวอี้จะจับพิรุจน์นางได้ เสี่ยวลู่ที่ตอนนี้ไม่กินข้าวมาแล้ว 1 วัน สภาพของนางหน้าซีดไม่มีเเรงที่จะร้องเรียกให้ใครมาช่วยได้เลย นางลุกขึ้นและลากโซ่ที่ผูกอยู่ข้อเท้านางเดินไปที่ริมหน้าต่างห้อง เหม่อมองไปสุดสายตา นางรู้สึกสงสัยว่าภายนอกมันจะสนุกเเค่ไหนกันเชียว ในระหว่างนั้นนางก็ได้เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆของชายสองคนที่ลอบเข้ามาทางสวนหลังบ้าน นางพยายามเพ่งตามองให้ชัดว่าชายสองคนนั้นคือใครและสายตาของนางก็ได้ผสานเข้ากับชายคนนั้น ที่นางเคยได้เห็นมาก่อนแล้ว น้ำตาและรอยยิ้มของความดีใจมันก็ไหลออกมา
"นายท่านชูหลาน!!นั่นท่านจริงๆหรือ"
"ใช่!!ข้าเอง ตอนนี้ข้ารู้จักชื่อเ้าเเล้วนะเสี่ยวลู่!"
"ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร นี่มันเขตบ้านของข้า ขืนพ่อของข้ามาเห็นท่านละก็ ท่านจะไม่ปลอดภัยนะ!!"
"ข้าไม่สน วันนี้ข้าอยากมาเห็นหน้าเ้า เพียงเท่านี้ข้าก็มีความสุขมากแล้ว ข้าอยากยลโฉมเ้าใกล้ๆ ลงมาหาข้าที่ท้ายสวนได้หรือไม่"
"ท่านกลับไปเถอะ ข้าลงไปหาท่านไม่ได้หรอกท่านชูหลาน"
"เหตุใดกัน เ้ากลัวพ่อของเ้าจะมาเห็นงั้นรึ?" ใจของเสี่ยวลู่อยากวิ่งลงไปหาชูหลานซะตอนนี้เลย เเต่ทว่าด้วยสภาพตอนนี้ถึงนางจะอยากไปใจจะขาด เเต่นางก็ไปไม่ได้อยู่ดี นางลุกขึ้นเดินเพื่อให้ชูหลานได้ยินเสียงโซ่ที่ล่ามข้าเท้านางไว้
"เอ้ะ!!นั่นมันเสียงอะไรกันอาหลง ทำไมฟังดูไม่สบอารมณ์เลย"
"นั่นมันเสียงโซ่ล่ามประตูนี่นา แล้วทำมันมันถึงมีเสียงทุกครั้งที่เเม่นางเสี่ยวลู่เดินล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือแม่นาง?" อาหลงเอ่ยปากถามนางเพราะเขาไม่เเน่ใจในเสียงที่ได้ยิน เสี่ยวลู่จึงยกโซ่เส้นใหญ่นั้นขึ้นให้พวกเขาทั้งสองดู ชูหลานถึงกับอึ้งเมื่อเขาเห็นว่าโซ่เส้นนั้นมันผูกติดกับเท้าของนางอยู่
"เกิดอะไรขึ้นกับเ้างั้นหรือ เสี่ยวลู่ ใครทำอะไรเ้า?"
"อีก 2 วัน พ่อของข้าจะพาข้าไปถวายตัวเป็พระสนมในวังหลวง เเต่ข้าไม่อยากทำเช่นนั้น ข้าเลยคิดจะหนีไป พ่อของข้าก็เลยขังข้าไว้ในห้องนี้ ท่านกลับไปเสียเถิดท่านชูหลาน ข้าไม่อยากทำให้ท่านเดือดร้อน!!"
"ไม่!! เพราะเื่นี้แหละ ข้าถึงต้องมาหาเ้าถึงที่นี่ ข้าจะไม่ยอมให้เ้าเข้าวังหลวงเด็ดขาด ตั้งเเต่วันแรกที่ข้าได้พบกับเ้า ข้าบอกได้เลยว่า ข้ารักเ้าเสี่ยวลู่!!" เสี่ยวลู่รู้สึกดีใจที่ชูหลานเองก็คิดเช่นเดียวกับนาง เพราะตั้งเเต่วันนั้นที่เจอกัน ในหัวของนางก็มีเเต่ใบหน้าของชูหลานลอยไปลอยมาเช่นกัน
"ข้ารู้สึกได้ว่าท่านพูดความจริง และตัวข้าเองก็นึกถึงวันที่เราเดินชนกันในตอนนั้นเสมอ ข้าก็รักท่าน!เเต่ตอนนี้ข้าทำอะไรไม่ได้แล้วท่าน!"
"ข้าจะทำให้เ้าเป็อิสระ ขอเพียงเ้าเชื่อใจข้า เ้าพร้อมที่จะเสี่ยงหรือไม่?"
"ท่านจะทำอะไรรึท่านชูหลาน?"
"ข้าจะพาเ้าหนี!!" อาหลงหันไปมองหน้าชูหลานด้วยความใ เพราะเขาไม่คิดว่าคนอย่างชูหลานจะกล้าทำผิดขนาดนี้ สายตาของชูหลานที่ส่งไปถึงเสี่ยงลู่นั้น มันคือสายตาของความรักที่เชื่อว่าจะเอาชนะทุกอย่างได้ ชูหลานรีบหาบันไดใต้ถุนบ้านของนางและปีนขึ้นไปหานางที่หน้าต่าง แต่ทว่า..ก่อกๆๆ
"คุณหนูเ้าคะ อาผิงเอาอาหารมาให้เ้าค่ะ คุณหนูกินซักหน่อยเถอะนะเ้าคะ ไม่กินข้าวกินปลาแบบนี้ คุณหนูจะไม่มีแรงแล้วจะพานไม่สบายตัวเอานะเ้าคะ"
"เ้าเอาวางไว้ตรงนั้นแหละอาผิง ข้าสัญญาว่าข้าจะกิน เ้าออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่คนเดียว"
"เป็อะไรไปรึเ้าคะ ท่าทางแปลกๆ คุณหนูไม่สบายหรือเ้าคะทำไมหน้าซีดเช่นนั้น?"
"ข้าสบายดี เ้าไม่ต้องเป็ห่วงรีบออกไปเถอะ เดี๋ยวเ้าจะไปช่วยแม่ข้าที่ครัวไม่ทันนะ"
"จริงด้วยเ้าค่ะ งั้นอาผิงวางไว้บนโต๊ะนี่นะเ้าคะ" ทันทีที่อาผิงเดินออกไป เสี่ยวลู่ก็รีบใช้เเรงที่นางมีอยู่ลุกขึ้นไปดันไม้ปิดประตูห้องทันที นางเดินกลับมาที่หน้าต่างเพื่อจับบันไดช่วยอาหลงและให้ชูหลานปีนขึ้นมา ทันที่ที่ชูหลานขึ้นมาถึงเขาก็รีบอ้าแขนโอบกอดปลอบขวัญเสี่ยวลู่ทันที
"เ้าไม่ต้องกลัวนะเสี่ยวลู่ ข้าอยู่นี่แล้ว เ้าไปกับข้าเถอะนะ!!"
"ข้าอยากไปกับท่าน..เเต่ข้าก็ไม่อยากได้ชื่อว่าเนรคุณพ่อเเม่ ท่านรู้ไหมข้าขอพรกับพระจันทร์ทุกวันว่าให้ข้าเจอท่านอีกครั้ง"
"ข้าเองก็เช่นกัน ข้าให้อาหลงช่วยตามหาเ้าจนทั่วเมืองเลยนะ เพราะข้ารู้แล้วว่าหัวใจข้ามันเป็ของเ้าเพียงคนเดียว เสี่ยวลู่"
"ข้ารักท่านนะ ท่านชูหลานเเต่ข้าคงหนีไปกับท่านไม่ได้ เพราะข้าไม่อยากเนรคุณบุญคุณที่พ่อแม่เลี้ยงข้ามา เเต่ข้าขออะไรท่านอย่างหนึ่งได้ไหม?"
"อะไรหรือ เ้ารีบบอกข้ามาเถิด!!"
"ท่านมาหาข้าเช่นนี้ทุกวันได้หรือไม่ ข้าจะรอท่านทุกวันจนกว่า…!!"
"เ้าห้ามพูดเช่นนั้นอีก ข้ารักเ้า ข้าจะไม่มีวันให้เ้าไปจากข้าเด็ดขาด ข้าจะกลับไปคิดทบทวนอะไรบางอย่างและข้าจะกลับมาช่วยเ้าออกไปจากที่นี่ ระหว่าง 2 วันนี้ข้าจะมาหาเ้าทุกวัน เ้ารอข้าหน่อยนะเสี่ยวลู่!!"
"ข้าเชื่อว่าท่านจะทำสำเร็จ ข้าจะรอท่านนะท่านชูหลาน!!" กึ่กๆๆ กึ่กๆๆ เสียงคนกระแทกประตูข้างนอกมันคือเสียงของหลิวอี้พ่อของนางนั่นเอง ทั้งชูหลานและอาหลงรีบปีนบันไดลงไปโดยเร็ว ก่อนที่เสี่ยวลู่จะเดินไปเปิดประตูห้อง หลิวอี้จะรู้หรือไม่ว่าชูหลานแอบเข้ามาในห้องของเสี่ยวลู่ และชูหลานจะมีวิธีช่วยเสี่ยวลู่ออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
1K
