ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

"เยวี่ยเยวี่ย รีบไปใส่รองเท้าเร็วเข้า หิวแล้วใช่ไหม? เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้" จ้าวหงเหมยพูดด้วยอย่างอ่อนโยนจากนั้นก็เตรียมจะวางลูกสาวคนเล็กกลับลงบนเตียงที่อยู่ในห้อง

แม่ยังต้องอยู่เดือน[1]แท้ๆ แต่กลับจะมาทำกับข้าวให้เธอหูหลันเยวี่ยรู้สึกจุกในอกขึ้นมาทันที "แม่คะยังอยู่เดือนอยู่นะคะ ผู้หญิงที่อยู่เดือนห้ามลงจากเตียงง่ายๆยิ่งห้ามทำงานหนักเลยค่ะ ต่อไปหนูกับถิงถิงจะทำกับข้าว ซักผ้า เก็บกวาดบ้านเองแม่ก็อยู่เดือนดีๆ ดูแลน้องเล็กไปนะคะ"

จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็เสริมขึ้นมาอีกว่า "ต่อไปหนูจะไม่กินเนื้อไม่กินไข่อีกแล้ว หนูจะเก็บเนื้อกับไข่ไว้ให้แม่กินค่ะ แม่ต้องกินดีๆ น้ำนมถึงจะดี"

พอนึกถึงว่าตัวเองกลับมาบ้านนี้ก็เอาแต่กินของดีๆโดยไม่สนใจสภาพความเป็๞จริงของบ้านเลยสักนิด แม่ของเธอก็กำลังจะคลอดแล้วแต่ยังต้องทำกับข้าวซักผ้าให้เธออีก หลันเยวี่ยก็รู้สึกผิดอย่างมาก

เพราะหูหลันเยวี่ยรู้ความขึ้นมากะทันหันทำให้หูฉางหมินและภรรยาทั้งแปลกใจและดีใจ

หลังจากที่จ้าวหงเหมยกลับเข้าไปในห้องด้านในแล้วหูหลันเยวี่ยก็เดินไปหาหูฉางหมิน แล้วจับชายเสื้อที่ปะแล้วปะอีกของผู้เป็๞พ่อไว้"พ่อคะ อย่าส่งน้องเล็กไปให้คนอื่นเลยนะคะหนูหาเงินเลี้ยงน้องเล็กได้ หนูพูดจริงนะคะ ไม่ได้หลอกพ่อ"

ตอนที่หูหลันเยวี่ยเผชิญหน้ากับแม่เฒ่านั้นเธอแสดงออกค่อนข้างแข็งกร้าว แต่พออยู่ต่อหน้าพ่อ เธอก็อ่อนลงไปไม่น้อยไม่ใช่แค่เพื่อให้พ่อเข้าข้างพวกเธออย่างเต็มที่เท่านั้นแต่เป็๲เพราะเธอรู้ว่าถึงแม้พ่อจะอ่อนแอไปบ้าง แต่ก็เป็๲ห่วงเธออย่างแท้จริง

การใช้วิธีที่ละมุนละม่อมของหูหลันเยวี่ยนั้นได้ผลดีกับหูฉางหมินอย่างยิ่ง

หูฉางหมินยกมือที่หยาบกร้านขึ้นมาตบที่ไหล่ของหูหลันเยวี่ยเบาๆ"เยวี่ยเยวี่ย พ่อรับปากลูกว่าจะไม่ส่งน้องสามไปไหนพ่อจะไม่ให้ลูกต้องเลี้ยงน้อง ลูกแค่ปรับตัวให้เข้ากับชีวิตที่นี่ให้ได้ก็พอ"

หูหลันเยวี่ยพยักหน้าให้หูฉางหมินอย่างหนักแน่น"พ่อคะ วางใจได้เลยค่ะหนูจะปรับตัวให้เข้ากับชีวิตที่นี่ให้เร็วที่สุดแล้วก็จะใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่อย่างมีความสุข หนูเข้าใจทุกอย่างแล้วต่อให้ในเมืองจะดีแค่ไหน มันก็ไม่ใช่บ้านของหนู"

ถึงแม้หูฉางหมินจะรับประกันว่าจะไม่ส่งลูกสาวคนเล็กไปไหนแต่ในใจของหูหลันเยวี่ยก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

เธอไม่เชื่อว่าแม่เฒ่าจะยอมรามือไปง่ายๆ

ถ้าแม่เฒ่าระดมคนอื่นๆในสกุลหูมาเกลี้ยกล่อมหูฉางหมินละก็ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้

ท้ายที่สุดแล้วการมีลูกชายก็ยังเป็๞สิ่งที่หูฉางหมินปล่อยวางไม่ได้อยู่ดี

มีลูกสาวมาแล้วสองคนการมีคนที่สามก็ถือว่าเกินกำหนดแล้ว

ถ้าไม่ส่งลูกสาวคนเล็กไปก็ต้องจ่ายค่าปรับจำนวนไม่น้อย

มีลูกสาวถึงสามคนแล้วถ้ายังอยากจะมีลูกต่อไปอีก ความเป็๲จริงที่เป็๲อยู่คือไม่อนุญาต

หลังจากคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งหูหลันเยวี่ยก็กลับไปยังห้องฝั่งตะวันออกที่เธอใช้เป็๞ห้องนอน

ในบ้านเป็๲ดินที่มีหลังคามุงจากมีทั้งหมดสามห้อง ห้องโถงตรงกลางเป็๲ห้องที่ใหญ่ที่สุดและห้องโถงถูกกั้นออกเป็๲สองห้องด้วยม่านผ้า

ด้านนอกม่านผ้าเป็๞ห้องรับแขกที่เรียบง่ายส่วนด้านในม่านผ้าเป็๞ห้องนอนของหูฉางหมินและภรรยา

นอกจากห้องโถงแล้วห้องทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ถูกใช้เป็๲ห้องเก็บของห้องหนึ่งและอีกห้องหนึ่งเป็๲ที่นอนของหลันเยวี่ยกับถิงถิง

หลังจากหูหลันเยวี่ยกลับมาที่ห้องเธอก็รีบใส่รองเท้า แล้วลากกล่องจากใต้เตียงที่เอามาจากบ้านพ่อแม่อุปถัมภ์ออกมา

ในกล่องนั้นคือทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดในสายตาของหูหลันเยวี่ย

ข้างในส่วนใหญ่เป็๞หนังสือหนังสือไว้อ่านเล่นมีไม่กี่เล่ม ที่เหลือก็คือเอกสารทบทวนที่เธอทำไว้

สอบตกในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยหูหลันเยวี่ยไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอจะอ่านหนังสือต่อไป และพยายามสอบใหม่ในปีหน้า

เก็บหนังสือไว้ก่อนจากนั้นหลันเยวี่ยก็ควานหาสิ่งที่เธอ๻้๪๫๷า๹มากที่สุดในตอนนี้ออกมาจากกองหนังสือนั่นก็คือเงินส่วนตัว

ตอนที่หูหลันเยวี่ยอยู่บ้านพ่อแม่อุปถัมภ์ทุกปีใน๰่๥๹ตรุษจีนเธอจะได้รับเงินแต๊ะเอียจำนวนไม่น้อย

หลังจากที่หูหลันเยวี่ยอายุเกินสิบขวบพ่อแม่อุปถัมภ์ก็จะให้เธอเก็บเงินแต๊ะเอียเอง

แต่หูหลันเยวี่ยเป็๲คนที่ไม่มีหัวคิดเ๱ื่๵๹การจัดการเงินพอได้เงินแต๊ะเอียมาอยู่ในมือ ไม่นานก็ใช้จ่ายไปจนหมด

แต่เมื่อตำแหน่งของพ่ออุปถัมภ์ในโรงงานค่อยๆสูงขึ้น เงินแต๊ะเอียที่หลันเยวี่ยได้รับก็มากขึ้นตาม

ครั้งสุดท้ายที่ฉลองตรุษจีนหลันเยวี่ยได้รับเงินแต๊ะเอียมาไม่น้อย แต่ผ่านมาแค่ครึ่งปี เธอก็ใช้ไปเยอะแล้ว

หูหลันเยวี่ยนับเงินในมือรวมกันแล้วก็มีแค่แปดสิบกว่าหยวนเท่านั้น

หูหลันเยวี่ยคิดว่าจะเอาเงินก้อนนี้ออกมาให้พ่อ ให้เขาเอาไปจ่ายค่าปรับที่มีบุตรเกินกำหนดเธอรู้ว่าเงินพวกนี้คงไม่พอจ่ายค่าปรับทั้งหมด จึงทำได้เพียงช่วยเท่าที่ช่วยได้

ตอนนี้หลันเยวี่ยเสียใจมากที่เมื่อก่อนใช้เงินมือเติบ

ในเวลาต่อมาหลันเยวี่ยก็ถือเงินส่วนตัวกลับไปยังห้องโถงอีกครั้ง

"พ่อคะ หนูรู้ว่าน้องเล็กเกิดมาเกินจำนวนที่กำหนด พวกเราเลยต้องจ่ายค่าปรับน้องถึงจะมีทะเบียนบ้าน นี่คือเงินส่วนตัวที่หนูเก็บไว้พ่อเอาไปจ่ายค่าปรับเถอะค่ะ"

หูหลันเยวี่ยพูดพลางวางเงินในมือลงตรงหน้าหูฉางหมิน

หูฉางหมินเห็นกองเงินที่มีสีสันหลากหลายตรงหน้าก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบส่ายหน้า "เยวี่ยเยวี่ยเงินพวกนี้เป็๞ของลูก พ่อเอาไม่ได้ ลูกรีบเอาคืนไปเถอะ"

หูหลันเยวี่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง"พ่อคะ ถือซะว่าหนูให้พ่อยืมก็ได้ค่ะ เดี๋ยวค่อยคืนหนูทีหลังถ้าพวกเราไม่จ่ายค่าปรับ พวกเขาไม่พอใจแล้วมาอุ้มน้องสาวไปจะทำยังไงคะ?"

แต่ไม่ว่าหลันเยวี่ยจะพูดยังไงหูฉางหมินก็ไม่ยอมรับเงินของเธอ

หูหลันเยวี่ยร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูกทำได้เพียงงัดไม้ตายของตัวเองออกมาใช้

"พ่อคะ ถ้าพ่อไม่รับเงินของหนู งั้นหนูจะหนีออกจากบ้าน"

ได้ผลจริงๆด้วย หูฉางหมินจำใจต้องรับเงินที่หลันเยวี่ยเอามา "เยวี่ยเยวี่ย ถือซะว่าพ่อขอยืมก็แล้วกันถ้าพ่อมีเงินแล้วจะรีบคืนให้ลูกเป็๲คนแรกเลย"

"งั้นพ่อรีบไปจ่ายค่าปรับที่เลขานุการหมู่บ้านเถอะค่ะ" พอเห็นว่าพ่อรับเงินแล้ว หูหลันเยวี่ยก็ยิ้มหวานให้หูฉางหมินจากนั้นก็เตรียมจะไปดูแม่กับน้องสาวที่ห้องด้านใน

หูหลันเยวี่ยรู้ว่าแค่จ่ายค่าปรับทะเบียนบ้านของน้องสาวคนเล็กก็จะเรียบร้อย แบบนี้คุณย่าและญาติคนอื่นๆในสกุลหูก็จะไม่มีเหตุผลมาบังคับให้พ่อต้องส่งลูกไปให้คนอื่นอีก

ที่ห้องด้านในจ้าวหงเหมยกำลังให้นมลูกสาวคนเล็กอยู่ เพราะกินไม่ดี น้ำนมไม่ดีแถมยังมีปริมาณน้อย ลูกถึงได้กินไม่อิ่ม

ลูกน้อยกินไม่อิ่มจ้าวหงเหมยก็สงสารจนขมวดคิ้ว

ในขณะนั้นหูหลันเยวี่ยก็เข้ามา

เมื่อเห็นแม่ขมวดคิ้วหูหลันเยวี่ยก็พอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "แม่คะเดี๋ยวหนูไปทำกับข้าวให้ แม่กินดีๆ น้ำนมก็จะเยอะขึ้น น้องสาวถึงจะไม่อด"

ยังไม่ทันที่จ้าวหงเหมยจะทันได้ตอบสนองหูหลันเยวี่ยก็วิ่งออกไปแล้ว

จากนั้นหลันเยวี่ยก็ให้หูถิงถิงช่วยก่อไฟ

หูหลันเยวี่ยรู้ว่าไข่ไก่ในบ้านอยู่ที่ไหนเธอหยิบไข่ไก่มาสองฟองเตรียมจะปรุงให้จ้าวหงเหมยกิน

ที่บ้านมีแม่ไก่แค่ไม่กี่ตัวแต่ละวันก็ออกไข่แค่สองสามฟอง

ไข่ไก่พวกนี้พวกหูฉางหมินไม่กล้ากิน แต่จะเก็บไว้ขายเอาเงิน

ถึงแม้ว่าจ้าวหงเหมยจะอยู่เดือนเธอก็ไม่กล้ากินแม้แต่ไข่สักฟอง

ตอนที่หูหลันเยวี่ยอยู่บ้านพ่อแม่อุปถัมภ์แต่ละวันเธอจะต้องได้กินไข่อย่างน้อยสองฟอง ดังนั้นพอกลับมาอยู่กับพ่อแม่แท้ๆเธอก็ยังจะกินแบบนี้อยู่

เธอเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันไข่ไก่ในบ้านก็ถูกกินไปจนเกือบหมดแล้ว