คล้อยหลังการปะทะคารมอย่างดุเดือดระหว่างไป๋ลี่เซียนกับผู้เป็บิดาในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศภายในจวนตระกูลไป๋ยังคงหลงเหลือไอความตึงเครียดคุกรุ่นอยู่จางๆ ลี่เซียนในย่านนี้ไม่ได้ใส่ใจต่อสายตาหวาดระแวงหรือเสียงซุบซิบนินทาของบ่าวไพร่ภายในจวนแม้แต่น้อย นางเลือกที่จะเดินกลับมายังเรือนพักส่วนตัวของตนเอง เรือนไม้หลังเล็กที่แม้จะดูเรียบง่ายแต่มันคือสถานที่สงบเงียบแห่งเดียวในจวนที่นางสามารถตั้งสติและวางแผนการขั้นต่อไปได้อย่างรวดเร็ว
ทว่า ความสงบสุขมักอยู่กับคนเราได้ไม่นานนัก...
ขณะที่ลี่เซียนกำลังนั่งตรวจเช็กรายการบัญชีสินเดิมของมารดาที่นางเพิ่งทวงคืนมาจากแม่เลี้ยงหน้าเื เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงโวยวายโกลาหลก็ดังแว่วมาจากทางหน้าประตูเรือน เสียงนั้นหยาบคายและคุ้นหูยิ่งนัก เป็เสียงของบุรุษผู้เป็น้องชายแท้ๆ ของนาง—ไป๋จื่อหาว!
"หลีกทางนะเว้ย! พวกเ้าเป็ใครกล้าดีอย่างไรมาขวางทางข้า! รู้ไหมว่าข้าเป็คุณชายรองแห่งจวนตระกูลไป๋!"
เสียงตะคอกตบะแตกของไป๋จื่อหาวดังลั่น ตามด้วยเสียงผลักประตูไม้เสียงดังโครมครามจนบานประตูแทบหลุดออกจากวงกบ
ร่างท้วมของไป๋จื่อหาวในชุดแพรราคาแพงแต่ยับยู่ยี่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและเหงื่อไคลผุดพรายเต็มหน้าผาก ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องรับแขกของเรือนพักด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ดวงตาเรียวเล็กฉายแววตื่นตระหนกปนความกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด ข้างกายเขามีบ่าวรับชายร่างใหญ่สองคนยืนคุมเชิงด้วยหน้าตาดุดัน
ลี่เซียนค่อยๆ วางพู่กันในมือลงอย่างช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับน้องชายผู้ไม่เอาไหนของตนเอง แววตากลมโตคู่นั้นว่างเปล่าและเ็าเสียจนไป๋จื่อหาวที่กำลังหัวเสียถึงกับชะงักกึกไปชั่วขณะ
ในอดีตชาติ... ไป๋จื่อหาวผู้นี้คือ "ผีดูดเื" ตัวฉกาจที่คอยสูบเงินสูบทองจากนางอยู่เสมอ ทุกครั้งที่มันไปติดหนี้การพนันก้อนโตจนถูกคนจากบ่อนตามทวงถึงหน้าจวน มันจะวิ่งโร่มาคุกเข่าร้องห่มร้องไห้พรรณนาความน่าสงสาร บีบบังคับให้นางต้องนำเงินสินเดิมและเครื่องประดับชิ้นสำคัญไปจำนำเพื่อช่วยใช้หนี้ให้มันอยู่ร่ำไป และเมื่อนางแต่งเข้าตระกูลเฟิง มันก็ยังตามมาไถเงินนางไม่เลิก จนกระทั่งนางยากจนข้นแค้นและตายอย่างอนาถ มันก็ยังคงเป็หนึ่งในคนที่เมินเฉยและซ้ำเติมความตายของนางอย่างไร้เยื่อใย
"พี่ใหญ่! เ้ามุดหัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน ทำไมข้ามาถึงแล้วไม่ออกมาต้อนรับ!" ไป๋จื่อหาวเดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของพี่สาว โดยไม่รักษามารยาทหรือเคารพผู้เป็พี่เลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าลี่เซียนทันที "ว่าธุระมาเสียเวลา รีบส่งตั๋วเงินมาให้ข้าสักห้าพันตำลึงเร็วเข้า!"
คำขอเงินที่ไร้ซึ่งความเกรงใจและคำทักทาย ทำให้มุมปากของลี่เซียนยกย่องขึ้นเป็รอยยิ้มเย้ยหยัน นางไม่ได้ขยับตัวหนีหรือแสดงท่าทีตื่นตระหนก นางเพียงแต่นั่งกอดอกมองน้องชายแท้ๆ ของตนเองราวกับกำลังมองขอทานข้างถนนที่ไร้ยางอายที่สุดคนหนึ่ง
"ห้าพันตำลึงอย่างนั้นหรือ?" ลี่เซียนเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ "จื่อหาว เ้าคิดว่าเงินห้าพันตำลึงเป็เศษใบไม้ข้างทางหรืออย่างไร ถึงได้กล้าแบมือมาขอข้าหน้าตาเฉยเช่นนี้"
ไป๋จื่อหาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาชักสีหน้าใส่พี่สาวทันที "พี่ใหญ่ พูดจาเหลวไหลอันใดกัน! ข้าเป็น้องชายแท้ๆ ของเ้านะ อีกอย่าง ข้ากำลังเดือดร้อนจริงๆ มีเื่คอขาดบาดตายต้องใช้เงินด่วน หากเ้าไม่ช่วยข้าตอนนี้ มีหวังข้าได้ถูกคนจากสำนักคุ้มภัยหรือเ้าหนี้ตัดมือตัดเท้าโยนทิ้งแม่น้ำแน่ๆ!"
"เื่คอขาดบาดตายงั้นรึ..." ลี่เซียนทวนคำอีกครั้ง รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าชัดเจนยิ่งขึ้น นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางระหงก้าวเดินเข้าไปใกล้น้องชายทีละก้าว แววตาคมกริบราวกับมีพลังกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมา จนไป๋จื่อหาวที่สูงใหญ่กว่าต้องเป็ฝ่ายถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ถ้าข้าเดาไม่ผิด... เงินห้าพันตำลึงที่เ้า้าในวันนี้ ไม่ได้เอาไปลงทุนทำมาค้าขายอันใดหดอกกระมัง? แต่มันคือเงินที่เ้าเอาไปถลุงเล่นใน 'บ่อนพนันใต้ดินหลongเหมิน' จนติดหนี้ท่วมหัวต่างหากล่ะ!"
กึก!
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ไป๋จื่อหาวสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างด้วยความใจนแทบถลน หน้าตาซีดเผือดลงทันทีในชั่วพริบตา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล
เื่ที่เขาไปติดหนี้การพนันก้อนโตที่บ่อนใต้ดิน เป็ความลับสุดยอดที่เขาพยายามปิดตายไม่ให้บิดารู้เด็ดขาด เพราะหากบิดารู้เข้า เขาคงถูกโบยจนปางตายและถูกตัดออกจากกองมรดกเป็แน่ แต่เหตุไฉน... พี่สาวผู้เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนมาโดยตลอด ถึงล่วงรู้ความลับนี้ได้อย่างแม่นยำราwกับตาเห็น!
"จ... เ้า... เ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน ใครไปติดหนี้การพนันที่ไหน ไม่มี๊!" ไป๋จื่อหาวละล่ำละลักปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความพิรุธ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ "อย่ามาใส่ร้ายข้าเด็ดขาดนะพี่ใหญ่ รีบส่งเงินมาให้ข้าเสียดีๆ ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องท่านพ่อว่าเ้าทำกิริยาไม่เคารพข้า!"
"ฟ้องท่านพ่ออย่างนั้นหรือ?" ลี่เซียนแค่นหัวเราะเยาะออกมาเสียงดัง "เ้าอยากไปฟ้องท่านพ่อตอนนี้เลยไหมล่ะ? ข้าจะได้พาเ้าไปเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ บอกท่านพ่อด้วยดีไหมว่าคุณชายรองผู้สูงส่งของจวนตระกูลไป๋ แอบเอาโฉนดที่ดินร้านค้าชานเมืองไปจำนองไว้กับบ่อนพนัน เพื่อเอาเงินไปแทะโลมหญิงคณิกาและเล่นการพนันจนหมดตัว จนตอนนี้เ้าหนี้กำลังจะยกพวกมาพังจวนตระกูลไป๋ของเราอยู่รอมร่อแล้ว!"
คำพูดที่เจาะจงลึกถึงแก่นแท้และเปิดโปงความฉิบหายที่ไป๋จื่อหาวปกปิดไว้ ทำให้แข้งขาของพ่อหนุ่มผีพนันถึงกับอ่อนยวบ เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น บ่าวรับใช้สองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันหน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน
"พี่... พี่ใหญ่..." ไป๋จื่อหาวเสียงสั่นเครือ ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีด เขารีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของลี่เซียน มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปยึดชายกระโปรงของนางไว้แน่น "ข้าขอร้องล่ะ ช่วยข้าด้วย! ช่วยเอาเงินไปใช้หนี้ให้ข้าทีเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่สายเืเดียวกัน! ถ้าข้าไม่รีบเอาเงินไปคืนพวกมันภายในวันนี้ พวกมันเอาชีวิตข้าแน่ๆ ฮือๆๆ..."
ภาพของน้องชายแท้ๆ ที่กำลังคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตอยู่แทบเท้า ในอดีตชาติเคยทำให้ลี่เซียนใจอ่อนยวบ ยอมควักเงินสินเดิมก้อนสุดท้ายออก1มาช่วยมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนตัวเองต้องตกอยู่ในความลำบาก
แต่วันนี้... หัวใจของไป๋ลี่เซียนด้านชาและไร้ซึ่งความสงสารใดๆ ทั้งสิ้น นางก้มมองน้องชายผู้เป็ดั่งผีดูดเืด้วยสายตาเ็าดุจน้ำแข็ง ราวกับกำลังมองก้อนกรวดสกปรกชิ้นหนึ่งข้างทาง
"สายเืเดียวกันงั้นรึ..." ลี่เซียนเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นางใช้เท้าเขี่ยมือของไป๋จื่อหาวที่ยึดชายกระโปรงนางไว้ออกอย่างไม่ใยดี "ตอนที่เ้าสูบเืสูบเนื้อ เอาทรัพย์สินของข้าไปผลาญเล่นในบ่อน เ้าเคยคิดบ้างไหมว่าเราเป็พี่น้องสายเืเดียวกัน? ตอนที่เ้าเหยียบย่ำซ้ำเติมข้าในยามที่ข้าตกต่ำ เ้าเคยมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจข้าบ้างหรือไม่?"
ไป๋จื่อหาวเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวด้วยแววตาตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดพี่สาวผู้แสนอ่อนโยนและใจดีคนเดิม ถึงได้กล,ายร่างเป็ปีศาจสาวผู้ไร้หัวใจและเยือกเย็นถึงเพียงนี้
"ข้าไม่มีเงินให้เ้าหดอกนะจื่อหาว..." ลี่เซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว "และต่อให้ข้ามี... ข้าก็ไม่มีวันเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง ไปละลายทิ้งลงในบ่อนการพนันโสโครกเด็ดขาด!"
"ถ้าเ้าไม่ช่วยข้า... ข้าก็ต้องตายแน่ๆ นะพี่ใหญ่!" ไป๋จื่อหาวแผดเสียงร้องไห้คร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง "ในเมื่อเ้าใจดำนัก งั้นข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ! ข้าจะบอกท่านพ่อว่าเ้าขโมยทรัพย์สินของตระกูลไป๋!"
"เชิญไปฟ้องตามสบายเลยเ้าคะ" ลี่เซียนแย้มยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน นางย่อตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงเบาแต่มั่นคงข้างหูของน้องชาย "แต่ก่อนที่เ้าจะไปถึงห้องท่านพ่อ... ข้าจะส่งจดหมายและหลักฐานบัญชีหนี้สินทั้งหมดของเ้า ไปยื่นให้บรรดาเ้าหนี้เงินกู้และทางการเมืองหลวงเสียก่อน รับรองว่าชื่อเสียงและอนาคตของคุณชายรองตระกูลไป๋ จะพินาศย่อยยับจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินให้ซุกหัวนอนอย่างแน่นอน อยากลองดูไหมล่ะ?"
คำขู่ที่เด็ดขาดและไร้ทางสู้ราวดั่งค้อนเหล็กทุบลงกลางศีรษะ ไป๋จื่อหาวถึงกับหน้ามืดตาลาย ลมหายใจสะดุดกะทันหัน เขาตระหนักได้ทันทีว่าพี่สาวไม่ได้พูดเล่น นางมีความสามารถและกล้าทำตามที่พูดจริงๆ หากเขาขัดขืน นางอาจจะทำลายเขาให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความหายนะเร็ยิ่งกว่าพวกเ้าหนี้เสียอีก
"พี่... พี่สาว... ข้าผิดไปแล้ว..." ไป๋จื่อหาวละล่ำละลักละลาน ปรี่เข้าไปโขกศีรษะกับพื้นห้องเสียงดังปุๆ เพื่อขอความเมตตา "โปรดเมตตาข้าสักครั้งเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ไปเหยียบย่ำบ่อนการพนันอีกแล้วจริงๆ!"
"สัญญาของผีพนัน... มีค่าเท่ากับเศษขยะเท่านั้นแหละจื่อหาว" ลี่เซียนยืนตรงขึ้นอย่างสง่างาม นางปรายตามองน้องชายด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำขาด
"ไสหัวออกไปจากเรือนของข้าเสีย! และจำใส่สมองโง่ๆ ของเ้าไว้ให้ดี... นับั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป อย่าได้มาเหยียบย่ำที่นี่เพื่อแบมือขอเงินข้าอีกเป็อันขาด หากเ้ายังกล้ามาสร้างความรำคาญหรือขโมยทรัพย์สินของข้าไปแม้แต่ตำลึงเดียว ข้าจะตัดขาดความสัมพันธ์พี่น้อง และส่งเ้าให้ทางการจัดการโดยไม่ลังเลเลยทีเดียว ไสหัวไป!"
น้ำเสียงอันทรงอำนาจและแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของลี่เซียน ทำให้ไป๋จื่อหาวไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเถียงสักคำเดียว เขาหวาดกลัวนางจนขึ้นสมอง ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งหนีออกจากเรือนพักของลี่เซียนไปด้วยความลนลานจนเกือบสะดุดธรณีประตู บ่าวรับใช้ทั้งสองคนรีบวิ่งตามหลังนายหนุ่มไปอย่างไม่คิดชีวิต
เมื่อร่างของผีพนันตัวแสบหายลับไปจากสายตา ลี่เซียนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ความรู้สึกโล่งอกผสมผสานกับความสะใจไหลเวียนอยู่ในอก
น้องชายตัวแสบที่เคยเป็ปลิงคอยดูดเืนางในอดีตชาติ บัดนี้ถูกนางจัดการสยบให้อยู่หมัดด้วยอำนาจของความจริงและหมัดเด็ดทางกฎหมายแล้ว นางไม่ใช่หญิงสาวผู้โง่เขลาและอ่อนแอที่จะยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบตักตวงผลประโยชน์ได้อีกต่อไป
ก้าวต่อไปบนเส้นทางแห่งความมั่งคั่งและการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น อาณาจักรเงินตราของไป๋ลี่เซียนกำลังจะถูกสร้างขึ้นด้วยสองมือของนางเองอย่างแท้จริง!
370
