เจ้าสาวต้องห้าม

        ณอีกมุมของโรงแรมนาตาลีไปหาเอกวัฒน์บนห้องไม่เจอจึงเดินตามหาเพราะเขาไม่รับโทรศัพท์ ถามพนักงานโรงแรมจึงรู้ว่าเขาเดินมาแถวนี้และเธอก็บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์พอดี เธอได้แต่แอบมองดูผ่านความมืด ในใจเธอร้อนรุ่ม 

        "ฉันเตือนแกแล้วนะ นังณิชชา" เธอคาดโทษไว้ในใจ

        "นิเมื่อกี้มีอะไรไหม ทำไมถึงได้อยู่กับคุณเอกวัฒน์สองคนไหนว่าไปคุญกับคุณนาตาลี" กานดาถามขึ้นเมื่อถึงห้อง

        "ไม่มีอะไรจ้า แค่เดินมาเจอกันเลยคุยกันนิดหน่อย"นิตอบไปกานดาก็ไม่ถามต่อเมื่อเพื่อนตอบแบบนี้เพราะกานดาเคารพความคิดเพื่อนเสมอถ้านิพร้อมจะบอกก็จะบอกเอง  ไม่นานกานดาก็หลับแต่ณิชชายังคิดอะไรต่ออีก เธอตัดสินใจที่ไม่ไม่ติดต่อกับเอกวัฒน์อีก  เธอกับเขามันต่างกัน

        ทั้งหมดลุกเก็บของแต่เช้าเพราะวันนี้ต้องเดินทางกลับตลอดทางกลับณิชชามอสองข้างทางไม่ได้พูดอะไรกับใคร  มีเพียงกานดาเท่านั้นที่คุยกับพจน์และนัทตามทางเพื่อไม่ให้เพื่อนง่วง 

แวะเที่ยวตามรายทางบ้าง  แวะซื้อของฝากบ้างณิชชาซื้อขนมหม้อแกงแถวเพชรบุรีมาฝากพ่อและแม่  แม่ชอบกินมากและได้อาหารทะเลแห้งมาไว้นิดหน่อย กว่าจะถึงก็ปาเข้า๰่๭๫บ่าย 

        นัทแวะส่งทั้งสามคนทุกคนขอบคุณนัทที่พาไปเที่ยวครั่งนี้ ต่อไปนี้คงไม่ได้เจอกันอีกนาน

        สัปดาห์นี้หลายคนวุ่นวายในการเตรียมตัวเพื่อไปฝึกงานณิชขากับกานดาเตรียมของให้วุ่นวายไม่รู้จะเอาอะไรไปบ้างเพราะคงไม่ได้กลับมาบ้านจนกว่าจะฝึกงานเสร็จเนื่องจากอยู่ไกลและทั้งสองคนต้องเดินทางไปก่อนกำหนดฝึกเพราะนั่งโดยสารไปหลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมก็นัดกันเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้า

        ณิชชานอนมองเพดานในความคิดของเธอตอนนี้ทำไมคิดถึงแต่เขาคนนั้น ๻ั้๹แ๻่กลับมาก็ไม่ได้ข่าวคราวเขาเลย  แต่ก็ช่างเถอะในเมื่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ติดต่อเขาไม่สนใจเขา  แล้วจะมัวมาคิดถึงเขาทำไมรีบนอนได้แล้ว ณิชชาบอกตัวเองก่อนจะข่มตานอน

        ณิชชาและกานดาขึ้นรถแต่เช้า  กว่าจะถึงจังหวัดสงขลาก็หกโมงเย็นรีบไปต่อรถไปที่พักกว่าได้ถึงจัดของเข้าห้องทำโน่นทำนี้ก็สองทุ่มกว่าพอดี

        "เห้อออ นั่งรถโดยสารนานๆ ก็เหนื่อยเหมือนกันเนาะ"กานดาบิดตัวรู้สึกเหนื่อย

        "ใช่ ดีนะที่เรามาก่อนวันเข้างาน 2 วันไม่งั้นพรุ่งนี้ต้องตื่นไปรายงานตัวไม่ทันแน่เลย"ณิชชาสมทบอีกแรง

        "วันนี้ไม่ขอนอนดึกนะ แม่เพลียยย" กานดาทั้งพูดทั้งง่วงนอนใช้มือปิดปากหาวนอน พร้อมลมตัวลงนอน

        ณิชชามองดูเพื่อนด้วยความรักอิจฉากานดาที่เป็๞คนนอนหลับง่าย บางทีก็เหมือนเด็กณิชชาและกานดาเป็๞เพื่อนรักกัน๻ั้๫แ๻่เด็กจึงเข้าใจและรู้นิสัยกันดีทุกอย่าง 

        "ฝันดีนะ กานดาคนสวย" เธอพูดพร้อมกับล้มตัวลงนอน ข่มตานอนเหมือนทุกวัน

        ทางเดินเข้าโรงแรมดูโอ่อ่าหรูหรา ยิ่งใหญ่ สมเป็๞โรงแรมอันดับหนึ่งของจังหวัดนี้จังเลย ณิชชาคิด  สองสาวพากันเดินมาสำรวจโรงแรมเช้าวันต่อมา 

        "นี้นิ  ทำไมโรงแรมนี้ดูหรูแพง ไฮโซขนาดนี้ เรามาถูกโรงแรมไหม" ณิชชามองดูชื่อโรงแรม

        "ใช่สิ โรงแรมนี้ล่ะ"

        "คงแพงหูฉี่เลยเนาะ  คนที่มาพักคงมีแต่คนรวยๆค่าห้องคืนหนึ่งไม่ใช่จะเยอะกว่าเงินเดือนพวกเราสองคนรวมกันเลยมั้ง" กานดาเปรียบเทียบ

        ณิชชาพากานดาเดินลงมาทางสวนหย่อมหน้าโรงแรมซึ่งมีศาลาทรงไทยยื่นลงไปในหนองน้ำ  และในหนองน้ำก็มีบัวหลากหลายสีสัน มีไม้ดอกไม้ประดับตามสวนดูสวยงาม น่านั่งพักผ่อนหย่อนใจ มีต้นดอกปีบออกดอกสีขาวเต็มต้นส่งกลิ่นหอมละมุลและมีดอกไม้หอมๆ อีหลายชนิดที่ณิชชาไม่รู้จักมุมด้านนี้จะออกสไตล์ไทยๆ   ส่วนอีกด้านหนึ่งจะมีสระว่ายน้ำมีมุมนั่งดื่ม บาร์เล็กๆ จัดทุกอย่างออกสไตล์โมเดิ้น เป็๞โรงแรมที่นำทั้งการตกแต่งแบบไทยและโมเดิ้นมาผสมผสานกันส่วนด้านหลังติดทะเล มองเห็นทะเลสีเขียวคราม หาดขาวสะอาดยาวสุดลูกตา

        "นี้ขนาดข้างนอกยังน่าอยู่ขนาดนี้แล้วข้างในโรงแรมจะขนาดไหน"กานดาแสดงความคิดเห็น

        "โอ๊ยยยย!!!! ชักอยากอยู่ที่นี้แล้วสิ  อยากเป็๞เ๯้าของโรงแรมจังเลยยยย" กานดารำพึงยิ้มๆ

        ก่อนที่จะเดินไปทางด้านหลังโรงแรมกานดาก็สะกิด  ณิชชาให้ดูผู้หญิงที่กำลังเดินลงมาจากโรงแรม

        "นิ  นิดูผู้หญิงคนนั้นที่เดินลงมาจากโรงแรมกำลังจะเดินไปขึ้นรถ  ใช่คุณนาตาลีรึเปล่า รึดาตาฝาด"  ณิชชามองตามที่กานดาบอกเธอเห็นหญิงสาวใส่ชุดสีแดง เดินไปขึ้นรถ

        "ใช่  น่าจะใช่คุณนาตาลี"  ณิชชาครุ่นคิด  เธอมาทำไม  ขนาดมาไกลขนาดนี้แล้วยังมาเจอผู้หญิงคนนี้อีกเหรอ  ณิชชาไม่อยากเจอเลย  เห้อออ!!!!!

        "ขนาดพวกเรามาไกลขนาดนี้ยังมาเจออีก  รู้สึก๰่๭๫นี้เราจะดวงสมพงษ์กับคุณนาตาลีจริงๆ" กานดาพูดพร้อมส่ายหัว

        ณิชชาไม่อยากเจอ!!!  ไม่อยากเจอคุณนาตาลีอีก!! แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอมาทำไม?

        >>ณิชชาเริ่มสังหรณ์ว่าจะเจอคุณเอกวัฒน์<<  เธอไม่อยากเจอเขา!!!

*********