"เหยาเฟิง เ้าส่ง หม่าโจว มาเพื่อทำลายข้า!! วันนี้หนี้ทั้งหมดจะต้องถูกชำระ!!”
หวังชง นั่งบนหลังของ เหยาเฟิง ด้วยความช่วยเหลือจากน้องสาวของเขาเล็กๆ น้อยๆ เขาก็สามารถใช้พลังทั้งหมดอัดไปที่ใบหน้าของ เหยาเฟิง ได้อย่างต่อเนื่องจนใบหน้าของมันปูดนูนขึ้นเป็ลูกๆ
หัวใจของ หวังชง เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่รุนแรง พวกาุโตระกูล เหยา วางแผนจัดการกับบิดาของตนที่ชั้นล่าง และรุ่นเยาว์แห่งตระกูล เหยา ก็ได้ส่ง หม่าโจว เพื่อมาทำลายชีวิตเขา ไม่ว่าจะเป็ผู้าุโ หรือรุ่นเยาว์ พวกมันล้วนเลวเหมือนๆ กันทั้งสิ้น
หากว่าเขาไม่ได้มาปรากฏตัวที่นี่ ตระกูล หวัง ของเขาจะต้องถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของตระกูล เหยา ในอีกสิบห้าปีข้างหน้า
“หมัดนี้สำหรับพี่ใหญ่ของข้า!!”
“หมัดนี้สำหรับข้า!!”
………………....
หวังชง ออกหมัดไปด้วยกำปั้นที่ดูราวกับหุ้มด้วยเกราะหนา แม้ว่า เหยาเฟิง จะมีขอบเขตการบ่มเพาะพลังที่เหนือกว่าเขาก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังเป็สิ่งมีชีวิตที่ก่อตัวขึ้นมาด้วยเื และเนื้อ อีกทั้งในชีวิตก่อนหน้านี้ หวังชง ยังเป็แม่ทัพใหญ่มากว่าสามสิบปี เขาย่อมรู้จักวิธีการทรมานที่ได้ผลดีมากที่สุด และรู้ว่าจุดไหนเป็จุดอ่อนบนร่างกายของมนุษย์ ซึ่งมันยิ่งทำให้ความเ็ปทวีความรุนแรงขึ้นไปได้อีกด้วย
แต่เดิมแล้ว เหยาเฟิง กัดฟันแน่นด้วยความอดทน หลังจากการที่ต้องถูกข่มเหงโดยสองพี่น้องคู่นี้ ก็ทำให้มันอับอายอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจมันก็ตระหนักได้อย่างชัดเจน แม้ว่า หวังชง จะไม่ได้แข็งแกร่งเช่นเดียวกับน้องสาวของเขา แต่ทุกหมัดของเขานั้นกลับสร้างความเ็ปมากกว่าสิบเท่า สุดท้าย เหยาเฟิง ก็ไม่อาจอดทนต่อไปได้อีก มันเริ่มร้องครวญครางออกมาด้วยความเ็ป
“เดรัจฉาน!! เ้าจะกล้ามากไปแล้ว!!”
***** ตูมมมม *****
เสียงะเิดังขึ้นพร้อมกับ เหยา กวงยี่ ปรากฏตัวขึ้นมาจากพื้นของห้อง แม้ว่า เหยา กวงยี่ จะเป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่สามารถรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้เป็อย่างดีก็ตาม แต่เมื่อเขาเห็นสภาพของ เหยาเฟิง ในปัจจุบันก็ทำให้ความกราดเกรี้ยวของมันพุ่งทะยานสู่์
มันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เหยาเฟิง จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“เดรัจฉานสองตัว เ้าจะต้องชดใช้ความผิดของพวกเ้าด้วยชีวิต!!”
เหยา กวงยี่ จ้องมองไปที่ หวังชง และ หวังเสี่ยวเหยา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโเี้ ขณะเดียวกันนั้น บนฝ่ามือของมันก็มีแสงสว่างรวมตัวกันเป็กลุ่มก้อนทรงกลม ราวกับดวงอาทิตย์ย่อขนาดปรากฏ มันสร้างแรงกดดันกวาดไปยัง หวังชง และ หวังเสี่ยวเหยา อย่างรุนแรง
แม้ว่าบุตรสาวคนเล็กแห่งตระกูล หวัง จะเป็ที่ยอมรับว่าพละกำลังมหาศาลก็ตาม แต่ทว่าภายในเวลานี้นางก็เปรียบได้กับหิ่งห้อยตัวน้อยๆ ที่กำลังถูกบดบังด้วยหมอกทึบอยู่ก็ว่าได้
“พี่ชาย....!!”
หวังเสี่ยวเหยา กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็สีขาวซีด แม้ว่านางจะไม่ใช่คนที่หวาดกลัวต่ออะไรง่ายๆ ก็ตาม แต่นั่นก็เป็เพียงแค่สำหรับคนที่มีอายุไล่เลี่ยกับนางเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ เหยา กวงยี่ ที่มีอายุมากกว่า อีกทั้งยังเป็ที่จัดเจนในสมรภูมินางจะสามารถเทียบได้เช่นไร
“หยุด!! หากใครกล้าขยับข้าจะฆ่านังนี่ทันที!!”
แสงสว่างที่สาดส่องออกมาทั่วทั้งห้องนั้นทำให้ หวังชง ไม่สามารถมองเห็นสภาพโดยรอบได้ชัดเจนนัก เขาไม่สามารถมองออกด้วยซ้ำว่าใครจะเริ่มโจมตีออกมาก่อนในเวลานี้ แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นมันก็ยังไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขามากนัก
***** ฟุ่บ *****
มีดสั้นเล่มหนึ่งลอดลงมาจากแขนเสื้อของ หวังชง มันถูกเขาใช้จ่อลงไปที่ลำคอของ เหยาเฟิง พร้อมกับกดปลายมีดลงไปเล็กน้อย ทำให้โลหิตสีแดงสดเริ่มไหลออกตามใบมีดอย่างชัดเจน
***** วูบบบบบ *****
แสงสว่างเริ่มจางลงไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานแสงสว่างที่กวาดออกมาในก่อนหน้านี้ก็จางหายไปจนหมด นั่นทำให้เขาสามารถมองเห็น เหยา กวงยี่ ที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่เป็สีขาวซีดอย่างชัดเจน
“เหยา กวงยี่!!”
เมื่อเห็นชัดเจนว่าใครเป็คนโจมตีออกมานั้น หัวใจของ หวังชง ก็สั่นระรัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใน่ชีวิตที่แล้วของเขา เขาได้พบกับ เหยา กวงยี่ มาก่อนสองถึงสามครั้ง แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้พบกับ เหยา กวงยี่ ใน่ชีวิตใหม่นี้
ในความทรงจำของเขา และสิ่งที่ได้เห็นในเวลานี้ เหยา กวงยี่ ยังคงเป็คนที่โเี้ และทะเยอทะยานอย่างที่เคยเป็มา
“เดรัจฉาน หากเ้ากล้าทำร้าย เฟิงเอ๋อ ของข้า ข้าจะฉีกเ้าเป็ชิ้นๆ!!”
เหยา กวงยี่ กล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโเี้ หากว่ามันสามารถใช้ใบหน้าฆ่า หวังชง ได้แล้วนั้น หวังชง คงจะตายไปแล้วกว่าหลายสิบรอบ
“หึหึ!! มันจะเป็เช่นนั้นหรือ!?”
หวังชง กล่าวพลางหัวเราะออกมาด้วยเสียงที่เย็นเยียบ เขาเกลียดชังการถูกคุกคามมากที่สุด แม้ว่าคนที่กล่าวออกมาจะเป็ เหยา กวงยี่ ก็ตาม
“หากว่าเ้า้าจะฉีกข้าเป็ชิ้นๆ ข้าก็จะทำให้เ้ามั่นใจได้เลยว่าสายเืตระกูล เหยา ต้องจบลงที่เ้า ข้าก็อยากรู้นักว่า เฟิงเอ๋อ ของเ้าหล่อหลอมขึ้นมาด้วยโลหะหรือไม่ มันจะทำให้เขาสามารถรอดพ้นจากมีดของข้าไปเช่นไร!?”
หลังจากกล่าวจบ หวังชง ก็ดันมีดขึ้นไปจ่อที่เส้นเืใหญ่อีกเล็กน้อย นั่นทำให้ใบหน้าของ เหยา กวงยี่ และ เหยาเฟิง ยิ่งเปลี่ยนเป็สีขาวซีดราวกับกระดาษมากยิ่งขึ้น
“อย่า!!”
เหยาเฟิง โพล่งออกมาด้วยความตื่นตระหนก
“นายน้อย!!”
เหล่าผู้คนโดยรอบะโลั่นออกมาด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน หลังจากทั้งหมดแล้ว ทั้ง หวังชง และ หวังเสี่ยวเหยา ต่างก็เป็ทายาทแห่งตระกูล หวัง ผลสุดท้ายของเื่ในครั้งนี้น่าจะเป็เพียงการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น มันไม่ควรมีความเป็ไปที่จะต้องเอาชีวิตกันเช่นนี้ เพราะถึงอย่างไรแล้วพวกเขาทั้งสองตระกูลต่างก็มีความเกี่ยวพันที่ซับซ้อนต่อกัน
เมื่อพวกเขาได้เห็นการกระทำของ หวังชง ในเวลานี้ พวกเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาเป็คนที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าน้องสาวของตนเสียอีก การประเมินสำหรับตัวของ หวังชง นั้นไม่อาจใช้เกณฑ์เดียวกันกับคนทั่วๆ ไปได้
ภายใต้ความบ้าคลั่งเช่นนี้เขาสามารถทำทุกอย่างได้ตามที่เขาปรารถนา
“เดรัจฉาน เ้ากล้าเช่นนั้นรึ!!”
เหยา กวงยี่ โพล่งออกมาด้วยดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ร่างกายของมันสั่นสะท้าน พร้อมกับขบฟันแน่น
“เ้าลูกไม่รักดี!! หยุดสิ่งที่เ้ากำลังจะทำซะ!!”
ในเวลานั้น อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาราวกับเสียงของสายฟ้าฟาด พร้อมกับร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวออกมาด้านหลังของ เหยา กวงยี่ การปรากฏตัวของเขาเปรียบได้กับภูผาขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันสั่นคลอนแม้แต่น้อย
“ท่านพ่อ!!”
“ท่านพ่อ!!”
………………..
หัวใจของ หวังชง เต็มไปด้วยความสุขอย่างมาก ขณะที่เขาะโขึ้นพร้อมกับน้องสาวของเขา
“เ้าลูกไม่รักดี นี่เ้ากำลังทำอะไร!?”
ใบหน้าของ หวังหยาน ดูน่ากลัวกว่า เหยา กวงยี่ อย่างมาก เขาเกลียดชังคนที่ไม่ให้ความเคารพต่อกฎหมายบ้านเมือง ก่อนหน้านี้ขณะที่เขากำลังดื่มอยู่กับ เหยา กวงยี่ นั้น เขาก็ได้กล่าวออกมาว่า เมืองหลวงไม่ใช่สถานที่สำหรับคนที่ไร้ศีลธรรมเช่นนั้น
แต่ถึงจะเป็เช่นนั้น เขาก็ไม่คาดคิดว่าคนที่ก่อความวุ่นวายภายในโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลนั้นจะเป็บุตรชาย และบุตรสาวของเขาเองเช่นนี้
หวังชง ไม่ได้คิดอะไรมากมายเกินไปนัก เมื่อเขาเห็นบิดาของเขาปรากฏตัวขึ้นมาเช่นนี้ หัวใจของเขาก็อิ่มเอมไปด้วยความสุขอย่างมาก เพราะตราบใดก็ตามที่เขาสามารถดึงบิดาของเขาให้ออกไปจากการนัดพบกับ เหยา กวงยี่ ได้แล้วนั้น การลงแรงทั้งหมดก็ถือว่าคุ้มค่ามากที่สุดแล้ว
“ท่านพ่อ นี่ไม่ได้เป็อย่างที่ท่านคิด!!”
หวังชง รีบกล่าวอธิบายออกมา
“ทั้งหมดเป็เพราะพี่ชาย เหยา และคนของตระกูล เหยา เป็คนเริ่มก่อน!!”
“หุบปาก!!”
หวังหยาน ตวาดลั่นออกมาด้วยความโกรธอย่างรุนแรง ก่อนจะกล่าวต่อออกมาอีกว่า “เ้าทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!! ทั้งแม่ของเ้า และข้าต่างคิดว่าเ้ากลับตัวกลับใจได้เสียใหม่แล้ว!! แต่ว่าเ้าก็ยังทำความผิดซ้ำๆ!! เ้าทำให้ข้าผิดหวังมากจริงๆ!!”
ทั่วทั้งโรงเตี๊ยมต่างเงียบสนิท หวังหยาน ไม่ได้มีเพียงแค่ชื่อเสียงของเขาเท่านั้น คนทั้งหมดภายในโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลได้ถูกแรงกดดันจากเขาเพียงคนเดียวกดดันจนไม่กล้าปริปาก กระทั่ง หวังเสี่ยวเหยา ก็ยังก้มหน้าลงพร้อมกับร่างกายของนางสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว
นี่เป็ครั้งแรกั้แ่เยาว์วัยมาจนถึงวันนี้ นางเพิ่งเคยเห็นบิดาของนางเกิดโทสะถึงเพียงนี้ หวังเสี่ยวเหยา เริ่มรู้สึกว่าตัวนางเองได้สร้างปัญหาใหญ่ขึ้นมาเสียแล้ว
หวังชง สามารถเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวได้อย่างชัดเจน เขายื่นฝ่ามืออกไปที่ฝ่ามือของนางเพื่อปลอบโยนนาง ขณะเดียวกันนั้นหัวใจของเขาก็หม่นหมองลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้เป็บิดาเช่นนั้น ความสุขที่เกิดขึ้นในก่อนหน้านี้ได้จางหายไปอย่างไร้ร่องรอยภายในเวลาเพียงชั่วพริบตา
หลังจากที่เขาทำทุกอย่างลงไปนั้นก็เพื่อช่วยเหลือให้ตระกูลของเขารอดพ้นจากวิกฤติ แต่ทว่าบิดาของเขากลับกล่าวหาว่าเขาเป็ลูกไม่รักดี
หวังชง รู้สึกขมขื่นอย่างมาก
“ใช่!! ท่านพ่อพูดถูก ข้ายอมรับความผิดของข้า!!”
หวังชง กล่าวพลางก้มหน้าลง
“ผิดพลาดอะไร!? พวกเขาเป็ฝ่ายที่ลงมือกับพวกเราก่อน.........!!”
บุตรสาวคนเล็กแห่งตระกูล หวัง รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก นางไม่เคยหวาดกลัวต่อสิ่งใดแม้แต่นิดเดียว แต่สำหรับบิดาของนางแล้วนั้นเป็ข้อยกเว้น ทันทีที่ หวังหยาน ปรากฏตัวออกมา ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็สีขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาจนไม่อาจควบคุมได้ ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะความหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม เมื่อนางได้ยินคำกล่าวของ หวังชง ที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงของความผิดหวัง มันก็ทำให้นางไม่พอใจอย่างมาก และกล่าวออกมาเพื่อเรียกร้องความเป็ธรรมจากบิดา
แม้ว่านางจะหวาดกลัวต่อบิดาก็ตาม แต่นางก็ไม่้าเห็นพี่ชายถูกทำโทษ เพราะอย่างไรแล้วพี่ชายของนางก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่นิดเดียว
ถึงนางจะเล่นงานคนเหล่านี้แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกนางอยู่ดี และแม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไม หวังชง ถึงต้องมาเล่นงานคนเหล่านี้ก็ตาม แต่นางก็เชื่อมั่นอย่างมากว่าพี่ชายของนางต้องมีเหตุผลให้ทำเช่นนี้
“หุบปาก!!”
หวังหยาน ตวาดลั่นออกมาด้วยความโกรธ
“น้องสาว อย่าพูดอะไรออกมาอีกเลย.....!!”
หวังชง กล่าวพลางจับมือน้องสาวเอาไว้แน่น แม้ว่าเขารู้สึกไม่ดีต่อคำตำหนิเหล่านี้ แต่ตราบใดที่แผนการของเขาสำเร็จอย่างอื่นก็ไม่สำคัญแต่อย่างใด
หลังจากที่ เหยาเฟิง ได้พ่ายแพ้ต่อ หวังเสี่ยวเหยา น้องสาวของเขาต่อหน้าทุกๆ คนแล้วนั้น ไม่ว่า เหยา กวงยี่ เฒ่าเ้าเล่ห์คนนี้จะทำเช่นไรก็ไม่อาจจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีต่อบิดาของเขาได้อีกอย่างแน่นอน
แม้แต่คนโง่ก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ ไม่มีทางเป็ไปได้เลยที่บิดาของเขาจะร่วมมือกับ เหยา กวงยี่ เพื่อช่วยเหลืออ๋องฉี และ เหยา กวงยี่ ก็ตระหนักถึงเื่นี้ได้เป็อย่างดี นั่นจึงทำให้มันโกรธอย่างมากเช่นนี้
แต่สำหรับบิดาของเขา หวังหยาน.....
ในวันข้างหน้าหวังว่าเขาจะสามารถรับรู้ได้ถึงความพยายามในวันนี้ของบุตรชายของตนได้เอง
เหยา กวงยี่ ยืนมองอยู่ด้านข้างด้วยดวงตาที่แดงก่ำ มันไม่สามารถลดทอนความกราดเกรี้ยวลงได้แม้แต่นิดเดียว เพราะมันมีความเป็ไปได้ที่สองพ่อลูกแห่งตระกูล หวัง กำลังตบตาตัวมันอยู่
“เดรัจฉา. . ปล่อย เฟิงเอ๋อ เดี๋ยวนี้!!”
“เหยา กวงยี่ หุบปากของเ้าซะ!!”
หวังหยาน คำรามลั่น เสียงของเขาดังขึ้นมาประดุจดั่งสายฟ้าฟาด
ไม่ว่าเื่นี้จะเป็เช่นไรก็ตาม หวังชง ก็ยังคงเป็บุตรชายของเขา และการที่ เหยา กวงยี่ ด่าทอออกมาว่า เดรัจฉาน ซ้ำๆ เช่นนี้ มีหรือที่ หวังหยาน จะสามารถอดทนเอาไว้ได้มากกว่านี้
เหยา กวงยี่ ได้ล่วงเกินเขาแล้ว
แม้ว่าในตอนนี้พวกเขาจะยังคงเป็สหายต่อกันในภายนอกก็ตาม แต่ หวังหยาน ก็ไม่มีความจำเป็ใดๆ ที่จะต้องสุภาพต่อมัน การสั่งสอนบุตรนั้นเป็หน้าที่ของผู้เป็บิดาเช่นเขา เหยา กวงยี่ เป็เพียงคนนอกที่ทำได้เพียงยืนดูอยู่เงียบๆ เท่านั้น
***** ครืนนนนน *****
ใบหน้าของ เหยา กวงยี่ มืดหม่นลง ทั้งสองต่างจ้องมองกันไปมา บรรยากาศภายในห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว เมื่อแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรต้าถังทั้งสองคนมาเผชิญหน้ากันเช่นนี้
เมื่อแม่ทัพทั้งสองจ้องมองกันไปมาด้วยความเดือดดาลเช่นนี้ มันก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในห้องยืนนิ่งไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ ออกมาแม้แต่นิดเดียว
เหล่าองครักษ์ของตระกูล เหยา ทั้งหมดต่างแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานี้ หวังชง รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย อย่างน้อยบิดาก็ยังคงอยู่ข้างเขา แต่เขาก็ไม่้าให้บิดาแตกหักกับ เหยา กวงยี่ ในเวลานี้แต่อย่างใด
“เหยา กวงยี่ หากเ้า้าบุตรชายคืนก็ส่งกลับคืนไป!!”
ยังไม่ถึงเวลาที่ทั้งสองตระกูลต้องแตกหักกัน หวังชง รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอย่างชัดเจน แม้ว่า เหยา กวงยี่ จะไม่ใช่คนดีก็ตาม แต่ก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องปลิดชีพมันในเวลานี้
***** พลั่ก *****
หวังชง ผลัก เหยาเฟิง ออกไปพร้อมกับใช้ทักษะพิเศษซึ่งทำให้มันหมดสติก่อนที่จะได้ทำอะไรออกมา
“จับเสือไม่ให้เสือกัด!!” หวังชง จะไม่ทำเช่นนี้แน่ หากว่า เหยาเฟิง ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเขา ถ้าปล่อยกลับไปโดยไม่ได้ระวังตัวเอาไว้ จะต้องเกิดเื่ขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย
เหยา กวงยี่ รีบก้าวออกไปเพื่อรับร่างของบุตรชายเอาไว้
“หวังหยาน ดูเถอะว่าเ้าเลี้ยงลูกมาเช่นไร!!”
เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของ เหยาเฟิง ที่เกิดจากฝีมือของสองพี่น้องตระกูล หวัง หัวใจของ เหยา กวงยี่ ก็ยิ่งพลุ่งพล่านไปด้วยความโกรธ มันลงทุนไปมากสำหรับแผนการในวันนี้ ทั้งการรวบรวมผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมาก และยังได้ขอความช่วยเหลือจากผู้ใต้บังคับบัญชาของ อ๋องฉี มาอีกจำนวนหนึ่ง แต่มันก็ไม่ได้คาดคิดว่าแผนการทั้งหมดของตนจะพังทลายลงเพราะทายาทของตระกูล หวัง ทั้งสองคนเช่นนี้
เหยา กวงยี่ ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าทั้งหมดที่พ่อลูกคู่นี้กำลังทำนั้นเป็เพียงการตบตาหรือไม่ แต่ไม่ว่ามันจะเป็เช่นไรแผนการทั้งหมดของมันก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี
ย้อนกลับไปนั้นมันได้รับรองกับ อ๋องฉี อย่างหนักแน่นว่าแผนการครั้งนี้จะต้องสำเร็จ แต่หากว่า อ๋องฉี ได้รับรู้เื่ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาผิดหวังเท่านั้น แต่ยังทำให้เขาแคลงใจในความสามารถของ เหยา กวงยี่ อีกด้วย
เมื่อมาถึงจุดนี้ เหยา กวงยี่ ก็รู้สึกว่าหัวใจของมันพลันหนักอึ้งขึ้นอย่างถึงที่สุด
“หวังหยาน ข้าจะไม่ปล่อยให้เื่นี้จบลงง่ายๆ แน่ ข้าจะกราบทูลต่อองค์จักรพรรดิและให้ตระกูล หวัง ให้ชดใช้สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น!!”
เหยา กวงยี่ จ้องมองไปที่ หวังหยาน ด้วยความเกลียดชัง เมื่อแผนการทั้งหมดของมันพังครืนลงมาเช่นนี้ มันก็ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องแสดงความเป็มิตรออกมาอีกต่อไป มันประคองร่างของบุตรชายขึ้นก่อนจะพาคนของตระกูล เหยา ทั้งหมดออกไปทันที
หลังจากที่ เหยา กวงยี่ จากไป ใบหน้าของ หวังหยาน ก็มืดหม่นลง
“เ้าลูกไม่เอาไหน!! ทำไมเ้ายังอยู่ที่นี่!! เ้ายังสร้างความอับอายไม่พออีกงั้นรึ!!”
หวังหยาน กล่าวตำหนิไปยัง หวังชง ด้วยเสียงแห่งความโกรธเกรี้ยว จากนั้นเขาก็หันไปมองทาง หวังเสี่ยวเหยา
“เหยาเอ๋อ เ้าทำให้ข้าผิดหวังมากเช่นกัน นับจากนี้ไปจงอยู่ห่างจากพี่สามของเ้า ไม่เช่นนั้นมันคงขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ที่เ้าจะก้าวไปสู่เส้นทางที่ผิด เ้าจะต้องถูกกักบริเวณเป็เวลาสามวันภายในห้องของเ้า เมื่อกลับไปถึงบ้านจงอยู่แต่ภายในนั้นอย่าได้ออกมาภายนอกอีก!!”
“ท่านพ่อ!!”
หวังเสี่ยวเหยา โพล่งออกมาด้วยความกังวล นางเกลียดการถูกกักบริเวณมากที่สุด เพราะการถูกขังอยู่ภายในห้องเล็กๆ เช่นนั้นมันทำให้นางอึดอัดอย่างมาก
“เื่นี้ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น!!”
หวังหยาน กล่าวออกมาด้วยเสียงเย็น
หวังชง รู้สึกหดหู่อย่างมาก น้ำแข็งหนาสามฉื่อ ไม่อาจละลายได้ในวันเดียว เื่อื้อฉาวของเขากับ หม่าโจว เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน เขาก็มาสร้างปัญหากับ เหยาเฟิง ภายในโรงเตี๊ยมกระเรียนไพศาลเช่นนี้ มันย่อมเป็เื่ยากที่เขาจะเปลี่ยนความประทับใจภายในหัวใจของบิดาได้
ไม่ว่าบิดาของเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ หวังชง ก็ยังคงมีเื่ที่จะต้องกล่าวออกมาในเวลานี้
“ท่านพ่อ ไม่ว่าท่านจะเชื่อข้าหรือไม่ก็ตาม แต่ข้า้าให้ท่านจดจำสิ่งนี้เอาไว้ให้มั่น เมื่อท่านกลับไปยังแนวรบที่ชายแดนตราบใดที่เห็น ชนเผ่าหู ข้ามชายแดนมา ท่านจะต้องถอนกำลังถอยกลับมาห้าสิบลี้ทันที!!”
“เ้าหมายความว่าอย่างไร!?”
แม้ว่า หวังหยาน จะยังคงโกรธอยู่ก็ตาม แต่เขาก็อดที่จะประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาจึงได้กล่าวถามออกมาด้วยสัญชาตญาณทันที
............................