อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 69 ตั๊กแตนมือสังหาร

การล่าในครึ่งเช้าของพวกเขาค่อนข้างราบรื่นดี หนึ่งในทหารที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับซูหยวนนั้นมีความสามารถในการตรวจจับการเคลื่อนไหว ดังนั้นจึงสามารถรับรู้ตัวตนของศัตรูได้ก่อนที่จะเผชิญหน้าจริง แน่นอนว่าซูหยวนเองก็มีความสามารถนั้นเช่นกัน เพียงแต่เธอไม่จำเป็นต้องแสดงออกให้พวกเขารู้ ถึงอย่างไร...ในฐานะที่พวกเขาคือทหารมืออาชีพ ย่อมต้องมีประสบการณ์ในการทำงานจริงไม่น้อย

ซูหยวนคอยรั้งอยู่ด้านหลัง การล่าเหล่านี้ไม่มาถึงมือของเธอเลย ทุกคนมีความสามารถมาก เพียงแค่สัตว์กลายพันธุ์ตัวเดียว ทั้ง 9 คนสามารถจัดการได้อยู่หมัด

หญิงสาวเดินตามพวกเขาเหมือนมาผ่อนคลาย พร้อมกันนั้นก็ตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตนเองไปพร้อมกันด้วย

“ตัวเลือกที่ 5 ฟังก์ชั่นเสริมในการออกพื้นที่ล่า พื้นที่ล่าที่เลือกคือรังอสูรกลายพันธุ์ เขต M” เธอพึมพำเบาๆในขณะตรวจสอบ 

เนื่องจากก่อนหน้านี้พื้นที่ล่าอย่างรังอสูรกลายพันธุ์เขต A ถูกเปิดใช้งานไปก่อนแล้ว ตอนนี้รังอสูรกลายพันธุ์เขต M ก็ถูกเปิดขึ้นด้วย 

แน่นอนว่าฟังก์ชั่นเสริมในการออกล่ายังคงเหมือนเดิมทุกประการ คือมี 3 ตัวเลือก คือ 1. ฟังก์ชั่นเก็บรวบรวมผลผลิตในรัศมี 1 เมตรรอบตัว โดยมีค่าใช้จ่าย 5,000 เหรียญต่อชั่วโมง 2. เปิดเกราะป้องกันอันตรายต่อชีวิตผู้เล่น มีค่าใช้จ่าย 1,300,000 เหรียญต่อการเปิดใช้งาน 1 ครั้ง คงอยู่จนกว่าจะถูกทำลาย 3. เปิดแผนที่แสดงผลผลิตที่ผู้เล่นสามารถรวบรวมได้ โดยมีค่าใช้จ่าย 5,000 เหรียญต่อชั่วโมง 

จะเห็นได้ว่ามีบางอย่างที่แตกต่างกัน นั่นก็คือ “เกราะป้องกันอันตรายต่อชีวิต” ซึ่งมีราคาสูงเป็น 13 เท่าจากเดิม โดยซูหยวนคาดเดาได้คร่าวๆว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับหมายเลขพื้นที่ หรือก็คือ...ตอนนี้ หากนับเขต M เป็นตัวเลขแล้ว มันก็เป็นเลข 13 พอดี ส่วนเขต A ที่แทนหมายเลข 1 จึงมีราคา 1 แสนเหรียญเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ช่าง ซูหยวนกลับยินดีอย่างมาก เดิมทีเธอกังวลเกี่ยวกับประสิทธิภาพในการป้องกันอันตรายของเกราะป้องกันชีวิต เธอคาดเดาอยู่แล้วว่าเกราะที่ป้องกันอันตรายจากเขต A ไม่ควรจะมีค่าเท่ากับการป้องกันของเขต M เดิมทีคิดว่าอาจจะไม่มีเกราะป้องกันอันตรายเช่นนั้นที่เขต M นี้ เมื่อตกอยู่ในอันตรายหมายความว่าจะอันตรายจริงๆ ทว่าซูหยวนไม่ได้คาดคิดว่าแท้จริงแล้วก็ยังใช้เหรียญในการแก้ปัญหาได้

แน่นอนว่าราคาที่แพงมหาศาลนี้ยังคงเป็นปัญหา ก่อนหน้านี้ซูหยวนได้ซื้อโรงงานแปรรูปพิเศษมาไว้ในมิติ แถมยังจ่ายค่าเมล็ดพันธุ์พิเศษไปด้วย ทำให้เงินที่เหลืออยู่ไม่มากนัก ต่อให้เร่งเพาะปลูกพืชพรรณจำนวนมากก็ยังพอแค่ซื้อเกราะป้องกันชีวิตได้แค่ 2 ครั้งเท่านั้น ดังนั้นเธอจำเป็นต้องเพิ่มความระมัดระวังให้ตนเองมากขึ้นด้วย

โชคดีที่การล่าครั้งนี้ ซูหยวนมาในฐานศิษย์ของอาจารย์เติ้ง ถ้าต้องขึ้นไปแนวหน้าเพื่อเผชิญกับศัตรูเอง ไม่รู้ว่ามีกี่ชีวิตถึงจะพอ

แซ่กๆ

“ทุกคนระวัง!!” ในระหว่างที่ซูหยวนกำลังพิจารณาถึงเหรียญที่เธอมี ทหารคนหนึ่งก็ร้องเตือนด้วยความตกใจ

หากเป็นก่อนหน้านี้ พวกเขายังตรวจสอบเจอศัตรูได้เร็ว ดังนั้นจึงสามารถวางแผนการรับมือได้ ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน...ทันทีที่สิ้นเสียงเตือน การโจมตีที่กะทันหันก็กระแทกเข้าไปที่ด้านหลังของทหารที่อยู่ด้านหน้าสุดทันที

ปัง!!!

“ตั๊กแตนมือสังหาร!!”

“บัดซบจริงๆ ทำไมโชคร้ายขนาดนี้เนี่ย!” เมื่อเห็นว่าสิ่งมีชีวิตข้างหน้าคืออะไร เสียงของพวกทหารก็ดังขึ้น ท่าทางของพวกเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล แน่นอนว่าซูหยวนเองก็เช่นเดียวกัน

ก่อนที่จะออกมาทำภารกิจร่วมกับอาจารย์เติ้ง ซูหยวนได้ศึกษาสิ่งมีชีวิตที่สามารถพบได้ในเขต M มาก่อนแล้ว นอกจากเถาวัลย์สีม่วง แมลงดินหัวเขียว และพวกกลายพันธุ์อื่นๆแล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเขต M ก็คือ “ตั๊กแตนมือสังหาร” นี้นี่แหละ

ที่พวกทหารอุทานออกมานั้นไม่เกินจริงเลย คนที่พบตั๊กแตนมือสังหารนี้ไม่ต่างอะไรกับคนโชคร้ายเลย เพราะไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีโอกาสเจอพวกมันนัก หลายครั้งที่นักล่ารวมกลุ่มกันมาเกือบร้อยคนเพื่อตามล่าพวกมันเอา “ขา” ที่สามารถทำเป็นอาวุธชั้นยอดได้ แต่พวกเขาก็ต้องคว้าน้ำเหลวกลับไปทุกครั้ง 

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตั๊กแตนมือสังหารไม่ใช่พวกที่จะพบเจอได้ง่ายๆ หรือต่อให้อยากเจอ...พวกมันก็ไม่ได้ปรากฏให้เห็นอีกเช่นเดียวกัน เว้นเสียแต่พวกที่โชคร้ายเหมือนพวกเธอตอนนี้เท่านั้น

ทหารเพียง 9 คนไม่มีทางที่จะรับมือตั๊กแตนมือสังหารได้ นอกจากขาที่ใช้เป็นอาวุธชั้นยอดแล้ว ความเร็วและวิธีในการเคลื่อนไหวของมันก็พิเศษมากๆด้วย

มันมีทั้งขาที่แข็งแกร่ง และปีกที่ด้านหลัง สามารถวิ่งไปโผล่ตรงนั้นตรงนี้ได้สบายๆเลย อีกอย่าง...ทุกที่ที่มันเคลื่อนไหวผ่านจะเกิดการโจมตีอย่างรุนแรงขึ้นเสมอ ก่อนหน้านี้ที่ทหารในกลุ่มของเธอถูกโจมตีไป กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นมายืนได้เลย แสดงให้เห็นว่าความสามารถของมันเหนือชั้นมากจริงๆ

ซูหยวนมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางรอด ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือพวกเขา ทหารเหล่านี้เองก็น่าจะไม่รอดเป็นแน่ 

ดูเหมือนความคิดของเธอและทหารเหล่านั้นจะเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อพวกเขาตั้งขบวนเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ ทหารคนหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าก็หันมาหาเธอ

“นักเรียนอัน พวกเราจะยื้อเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด เธอรีบกลับไปเพื่อแจ้งข่าวให้กองทัพรู้ว่าพวกเราเจอกับตั๊กแตนมือสังหาร” เขาบอกแบบนั้น แต่ท่าทางกลับไม่ได้มีความหวังที่จะรอดชีวิตเลย

คำสั่งของเขาเหมือนแค่เป็นการบอกให้เธอหนีไปเท่านั้น ซูหยวนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายดี เธอจึงเม้มปากแน่นอย่างใช้ความคิด

ถ้าพวกเขาไม่ได้สนิทสนมหรือดีต่อเธอ ซูหยวนคงจะหันหนีไปตั้งแต่ที่พวกเขายังไม่พูดออกมาแล้ว อย่างไรเธอก็เป็นเด็กสาวผู้หนึ่งที่อยู่ชั้นเรียนปีที่หนึ่งเท่านั้น ในขณะที่พวกเขาเป็นทหารกล้า...หากเธอหนีกลับมาแล้วใช้ข้ออ้างว่าต้องการแจ้งข่าวให้พวกทหารคนอื่นๆไปช่วย ย่อมไม่มีใครสามารถตำหนิเธอได้

แต่...ซูหยวนเองก็รู้ว่าเธอมีโอกาสที่จะช่วยให้พวกเขารอดชีวิตได้อยู่ ดังนั้น...เธอต้องชั่งใจให้ดีว่าจะหันหลังหนีแล้วทำเหมือนเด็กสาวปกติควรทำ หรือควรจะเสี่ยงเพื่อช่วยเหลือพวกเขาดี

เพราะเธอมี “เกราะป้องกันชีวิต” อยู่ ต่อให้ถูกโจมตีก็ยังไม่ตายในครั้งเดียว แต่ทรัพยากรที่จะแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญ 1,300,000 เหรียญก็ไม่ถือว่าน้อย เธอยังต้องทำงานหนักอีกหลายวันเพื่อให้ได้เหรียญเท่ากับจำนวนเท่านี้ ทั้งยังไม่รวมว่าเธอจะต้องใช้ทรัพยากรที่ผลิตได้ยากเย็นอย่าง “บอลกาวตัวหนืด” อีกด้วย

“นักเรียน ถ้าฉันนับหนึ่งถึงสิบให้เธอหันหลังแล้ววิ่งไปเลย เข้าใจไหม” ทหารคนหนึ่งหันมาพูดกับเธออีกครั้ง ตั๊กแตนมือสังหารที่อยู่ด้านหน้ากระพือปีกของมันรัวเร็วเพื่อที่จะพุ่งเข้ามาจัดการกับศัตรู คาดว่าในเสี้ยววินาทีหลังจากนี้...การปะทะกันจะต้องเกิดขึ้นแน่

ซูหยวนที่คิดหนักก็ปัดความคิดของตนเองทิ้งทันทีหลังจากที่เห็นว่าใครบางคนคิดจะใช้ชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องเธอ กับพวกทหารดีๆเหล่านี้...ซูหยวนไม่อยากจะปล่อยให้พวกเขาจากไป

แน่นอนว่าเป้าหมายของเธอยังคงเหมือนเดิม เพื่อที่จะเป็นพนักงานดีเด่น การเก็บความสัมพันธ์ดีๆเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่ไม่ใช่หรือ? ยิ่งพวกเขาเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมในกองทัพด้วยแล้ว ต่อไปในอนาคต...หนึ่งในเก้าคนนี้อาจจะได้ตำแหน่งใหญ่โตก็ได้ ถึงเวลานั้นเธอก็ยังใช้ความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนี้เพื่อผลประโยชน์เล็กๆน้อยๆได้ 

คิดได้ดังนั้น ซูหยวนก็ไม่เสียดายที่จะใช้ทรัพยากรของตนเองอีกต่อไป เมื่อทหารคนนั้นนับถึงสิบ ซูหยวนก็กระโดดออกไปข้างหลังจริงตามคำสั่ง 

ปัง!!!

แคร็ก!

“พรวด!!” การปะทะกันครั้งแรก ทหารที่รับการโจมตีโดยตรงจากตั๊กแตนมือสังหารถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต โล่ที่เขาถือติดตัวเอาไว้แตกหักไม่มีชิ้นดี บ่งบอกถึงความรุนแรงและความคมกริบของใบมีดซึ่งเป็นขาด้านหน้าของตั๊กแตนได้

เวลานี้ทหาร 9 คน เหลือคนที่ต่อสู้ได้เพียง 7 คนเท่านั้น!

“โจมตี!” คนที่เหลืออีก 7 คนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว หลังจากการปะทะกันครั้งแรก พวกเขาก็รีบโถมโจมตีตามมาทันที คนหนึ่งใช้ดาบ คนหนึ่งใช้หอก หวังฟันเข้าที่ข้อต่อของตั๊กแตนมือสังหารให้ขาดออกจากกัน ในขณะที่อีกคนแทงหอกออกไปที่หน้าท้องของมัน หากโจมตีได้ตรงตามเป้า...ตั๊กแตนมือสังหารก็ไม่ควรจะมีความเร็วเท่าเดิมอีกแล้ว

แน่นอนว่านอกจากทั้งสองคนที่โจมตีฉับไวแล้ว ยังมีอีก 5 คนที่รอเสริมอยู่ ถ้าทั้งสองคนแรกสามารถสร้างบาดแผลให้ตั๊กแตนมือสังหารได้ พวกเขาก็พร้อมที่จะซ้ำแล้วตอกโลงให้มันตกตายได้เลย แต่น่าเสียดาย...

ฟิ้ว!!

กึง!!

ความเร็วของเจ้าตั๊กแตนมือสังหารสูงกว่าพวกเขา อีกทั้งการปะทะก่อนหน้านี้มีแค่ทหารที่ถือโล่เท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ ตัวของตั๊กแตนมือสังหารไม่ได้รับผลกระทบใดๆเลย ดังนั้นเมื่อต้องล่าถอย...มันก็สามารถออกไปได้ไกลแล้ว

เพียงแค่ขยับปีกก็บินถอยหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้การโจมตีของทหารสองคนพลาดท่าแล้วล้มลงไป เจ้าตั๊กแตนมือสังหารมีความฉลาดมาก มันกระพือปีกอีกครั้งและตอนนั้นเองก็เข้ามาประชิดตัวของทหารผู้โจมตีทั้งสองคนที่ยังตั้งหลักไม่ได้แล้ว

“ไม่นะ!!”

“หลบไป!!” อีก 5 คนที่เหลือเข้าใจดีว่าสถานการณ์ที่จะเกิดหลังจากนี้คืออะไร ไม่สิ! พวกเขาอาจจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งหมด ไม่อย่างนั้นจะสั่งให้นักเรียนหญิงผู้มีพรสวรรค์หนีไปทำไมกันล่ะ แท้จริงแล้ว...พวกเขาย่อมต้องรู้ว่าตอนนี้ มันมาถึงวาระสุดท้ายของพวกเขาแล้วนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ทุกคนแสดงสีหน้าของการเตรียมพร้อมจะตกตายออกมา จู่ๆศรที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นก็พุ่งออกมาเสียอย่างนั้น ขัดจังหวะการโจมตีของตั๊กแตนมือสังหารไปชั่วขณะ

ทว่าเจ้าตัวอันตรายยังไม่ทันได้มองหาตำแหน่งของผู้โจมตี ตามมานั้นเองก็คือศรอีกอัน แต่อันนี้กลับมีบางอย่างห้อยมาด้วย

เพล้ง!!

ของเหลวสีเหลืองแตกกระจายคลุมร่างของเจ้าตั๊กแตนมือสังหารทันที เมือกที่เหนียวข้นผิดปกติสาดไปทั่วปีกของตั๊กแตนมือสังหารในขณะที่มันกำลังหยุดชะงักจากการถูกโจมตีกะทันหัน

หึ่ง หึ่ง หวือ....

ปีกที่ถูกกาวเหนียวข้นพยายามกระพือเพื่อต่อสู้กับความเหนียวนี้ แต่บอลกาวตัวหนืดคืออะไร? แม้แต่นักล่าระดับสูงก็ยังรวมตัวกันไปที่หนองน้ำพิษ จุดประสงค์ของพวกเขาก็คือการรวบรวมเมือกสีเหลืองของตัวหนืดสามแขนกลายพันธุ์ ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงว่ามันมีประโยชน์มากแค่ไหน

กระนั้น หากเทียบเมืองสีเหลืองที่ขายอยู่ตามตลาดกับของที่อยู่ในบอลกาวนี้ เมือกสีเหลืองที่ใช้ผลิตบอลกาวมาจากฟาร์มของเธอ โรงงานแปรรูปพิเศษที่สกัดเอาเมือกของตัวหนืดสามแขนกลายพันธุ์แล้วปรับปรุงโครงสร้างจนมีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่า เพราะแบบนั้นแล้ว...ต่อให้เป็นตั๊กแตนมือสังหารที่เก่งกาจก็ไม่อาจจะหลุดรอดไปได้

ซูหยวนพ่นลมหายใจออกมา ดีจริงๆที่เธอเร็วพอ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดการสูญเสียทหาร 2 นายไปก่อนแล้วก็ได้...หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ซูหยวนคงจะรู้สึกผิดไม่น้อย เพราะแผนของเธอก็คือการใช้ทหารทั้งสองเพื่อเป็นเหยื่อล่อจริงๆ...

“นักเรียน เธอ...”

“รีบฆ่ามันกันเถอะค่ะ” ซูหยวนไม่อยากจะอธิบายอะไรในเวลานี้ ถึงสายตาของพวกทหารอยากจะถามว่าทำไมเธอยังไม่หนีไปก็เถอะ กระนั้นพวกเขาก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่ต้องเร่งทำตอนนี้คืออะไร

 เมื่อตั๊กแตนมือสังหารไม่สามารถใช้ปีกได้ มันก็เหมือนกับมดตัวหนึ่งเท่านั้น ความเร็วจากการกระโดดยังคงมีอยู่ก็จริง ทว่า...รูปแบบการต่อสู้ที่ไม่ปกติ แถมกาวเหนียวนั้นก็ไม่ได้มีผลกับปีกของมันเท่านั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตั๊กแตนมือสังหารจะเหมือนกับแมลงตัวน้อยหนึ่งตัวที่ทหารทั้ง 5 คนสามารถจัดการได้ง่ายๆ

“ไปตายซะ!!”

พวกเขาทั้ง 5 ใช้อาวุธที่ตนเองมี ราวกับต้องการระบายความโกรธก่อนหน้านี้ พวกเขาทุ่มกำลังเต็มที่และใช้เวลาไม่นานเท่านั้นเพื่อปลิดชีพของเจ้านักล่าที่น่ากลัวนี้ลงได้สำเร็จ

…………………………………..