(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 34 ข่าวใหญ่

ปกติแล้วโล่วชิเจี่ยมักนอนหลับอย่างอิ่มหนำสำราญในตอนกลางวัน แต่ไม่นึกว่าพอตกกลางคืนนางจะไม่ได้นอน! นางเอนตัวลงบนเตียง ในเมื่อไม่สามารถพูด จึงได้แต่สำรวจรอบๆ มองลวดลายที่แกะสลักบนเตียง ผ้าม่าน สุดท้ายมาจบที่ผ้าห่ม

ผ้าห่มของเย่ชิงหยูทำจากไหมน้ำแข็ง เนื้อผ้าดีเยี่ยม เมื่อถึงฤดูร้อนจะช่วยลดความร้อนได้ นอนสบายมาก 

โล่วชิเจี่ยเริ่มตาปรือ นางมองไปที่เย่ชิงหยู ตอนนี้เขานอนหลับสนิทแล้ว ใบหน้าคมเข้ม ไม่มีความเย็นชาและโหดเหี้ยมเหมือนตอนตื่น ขนตายาว ทาบทับเปลือกตาล่าง เป็นเงาจางๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เผยให้เห็นรอยยิ้มยั่วยวน 

โล่วชิเจี่ยไม่เคยสังเกต แต่ตอนนี้นางเพิ่งรู้ ว่าแค่รูปลักษณ์ภายนอก เย่ชิงหยูก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายทุกคนอิจฉา และทำให้ผู้หญิงทุกคนคลั่งไคล้!

นางมองเขาอยู่นาน ก่อนยื่นมือไปใช้เล็บยาวลากผ่านแก้มของเย่ชิงหยู ทิ้งรอยแดงจางๆเอาไว้ 

โล่วชิเจี่ยขมวดคิ้วด้วยความอิจฉา เขาเป็นผู้ชายแต่ผิวกลับเนียนเหมือนผู้หญิง ใบหน้าคมเข้ม ไร้ตำหนิ 

ใจของโล่วชิเจี่ยเต็มไปด้วยความอิจฉา นางหมั่นไส้จึงบีบแก้มของเย่ชิงหยู แต่พบว่าสัมผัสกลับนุ่มกว่าที่คิดเสียอีก

โล่วชิเจี่ยจึงบีบแรงขึ้น บนใบหน้าของเย่ชิงหยูก็ปรากฏรอยแดงขึ้นมา

"เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?" เย่ชิงหยูลืมตาขึ้น มองดูโล่วชิเจี่ยที่กำลังลวนลาม แล้วตะโกน

เสียงของเย่ชิงหยูที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้โล่วชิเจี่ยตกใจ หัวใจนางเต้นแรงเกือบจะกลิ้งตกเตียง 

นางตั้งสติแล้วหาเหตุผลมาอ้างว่า "ข้าเห็นยุงเกาะหน้าท่าน ข้าเลยฆ่ามันให้!" 

แน่นอน ปากของโล่วชิเจี่ยอ้าออก แต่ไม่มีเสียง 

ตอนนี้โล่วชิเจี่ยนึกขึ้นได้ เวรเถอะ! นางโดนเขาสกัดจุดไว้นี่นา! 

แววตาของเย่ชิงหยูหลังจากตื่นนอนเต็มไปด้วยความลึกล้ำ เขาจ้องโล่วชิเจี่ยอยู่นาน จนในที่สุดก็เหมือนจะเข้าใจความหมายของนาง ทำท่าทางร้องว่าอ้อ

โล่วชิเจี่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า เย่ชิงหยูช่างเข้าใจนางจริงๆ!!

แต่หลังจากนั้น เย่ชิงหยูก็ดึงตัวโล่วชิเจี่ย เข้าไปในอ้อมอกอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้ากล้าคิดฆ่าข้า? ช่างไม่รู้จักที่ตาย!" 

โล่วชิเจี่ยยกมือปิดใบหน้าที่แดงก่ำ แอบก่นด่าเย่ชิงหยู ข้าบอกว่าเห็นยุงเกาะหน้าเจ้า ข้าจะช่วยฆ่ามัน! แต่เจ้าดันอ่านปากว่าข้าจะฆ่าเจ้า! โอ้สวรรค์!!

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ชิงหยูก็ไปเข้าเฝ้า ส่วนโล่วชิเจี่ยลุกจากเตียงโดยไม่ได้นอน แต่อย่างน้อยก่อนไปก็ได้กินขนมหวานทำใหม่ และมันอร่อยสุดๆ!

นางนั่งกินด้วยสีหน้าท่าทีปกติ นอกจากสาวใช้ส่งอาหารที่มองนางแปลกๆแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติอีก !! 

นางเปิดประตู นอกห้องอากาศแจ่ใส ท้องฟ้าไร้เมฆ 

แต่เมื่อโล่วชิเจี่ยเดินออกไป ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา นางเกิดอาการปวดหัว จึงเอามือปิดหน้า 

ให้ตายเถอะ! เย่ชิหยู เจ้าไม่สนใจข่าวลือก็เรื่องของเจ้า แต่ข้าสน!

โล่วชิเจี่ยจึงรีบปลีกตัวออกไป แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่จริงๆแล้วใจของนางกำลังโศกเศร้า!! 

อีกแล้ว คราวนี้ข้าได้ตกเป็นข่าวลืออีกแหงๆ!! ฮือฮือฮือ!

นางหยิบไม้กวาด แกล้งทำเป็นกวาดพื้น แล้วก็หันไปเห็นสาวใช้หลายคนกำลังนั่งอยู่มุมหนึ่ง พูดคุยกันน้ำเสียงจ้อกแจ๊กเหมือนนก แต่ดูจากสีหน้าที่ตื่นเต้นของพวกนางแล้ว คงไม่พ้นเป็นเรื่องนินทาอีกแน่ๆ

หรือว่าเย่ชิงหยูตายแล้ว?

ไม่หรอก เจ้าหมอนั่นไม่มีทางตายง่ายๆ ต่อให้ตาย พวกคนใช้ก็ไม่น่าจะดีอกดีใจ นี่ข้าคิดบ้าอะไรของข้าอยู่กันแน่นะ

ทว่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น โล่วชิเจี่ยจึงแอบเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อฟังดู แล้วก็พบว่าเป็นข่าวใหญ่จริงๆ

"พวกเจ้ารู้ไหม? งานเทศกาลโคมไฟจะจัดขึ้นคืนนี้ ได้ยินว่าจะยิ่งใหญ่มากๆ" 

"ใช่ ได้ยินว่ามีการแข่งขันทายปริศนาโคมไฟ รางวัลสูงถึง 10,000 ตำลึง" 

"ไม่จริง! เยอะขนาดนั้นเชียว?" 

"จะโกหกทำไม ข้าไปถามมาแล้ว ครั้งนี้เป็นเงินจากเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหลวง" 

"แต่พวกเราพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเราอยู่ในจวนอ๋อง ออกไปข้างนอกไม่ได้" สาวใช้ทำหน้าเศร้า อีกคนก็ถอนหายใจ "ใช่ เราก็ทำความสะอาดไปเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย"

สองสาวใช้เพิ่งเดินจากไป 

โครม~

โล่วชิเจี่ยที่แอบฟังจนหน้าแดงก่ำก็ตกลงมาจากต้นไม้ เมื่อครู่นางไม่ได้ยินผิดใช่ไหม? 

เงินรางวัลของงานเทศกาลโคมไฟ คือ 10,000 ตำลึง! 

ในสมัยโบราณ 10,000 ตำลึง เทียบเท่ากับเงินสด 1 ล้านหยวนในสมัยปัจจุบัน 

ไม่ได้การ! งานเทศกาลโคมไฟ ข้าต้องไปให้ได้! 

โล่วชิเจี่ยคิดในใจ