ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

    สืบเนื่องจากตอนที่แล้วหวังเสิ่นผู้เป็นพ่อพยายามบังคับเร่งรัดให้จุนเป่าเเต่งงานกับเหมยอิงเร็วๆ จนทำให้ชิวลู่ทนไม่ไหวต้องรีบวางแผนเพื่อช่วยพี่ชายของนาง โดยแผนการครั้งนี้นางได้ชวนพี่ใหญ่และพี่รองมาร่วมแผนการครั้งนี้ด้วย ในขณะเดียวกันหวังเสิ่นก็กำลังจะวางมือจากการเป็นกษัตริย์และต้องการให้จุนเป่าขึ้นมาบริหารงานแทน เขาจึงฝากอาฉีให้ช่วยเป็นมือซ้ายให้กับจุนเป่าเพื่อช่วยเหลืองานราชการภายในเมืองและระหว่างเมืองพันธมิตรอีกด้วย จุนเป่าไม่มีสมาธิในการบริหารงาน เขาเอาเเต่ใจจดใจจ่ออยู่กับพิธีแต่งงานของเขาและเหมยอิง ด้วยเหตุที่ว่าจุนเป่าไม่อยากเข้าพิธีแต่งงานกับนางนั้นเอง

      "องค์ชายวันนี้มีหนังสือตอบรับส่งมาจากเมืองอิงฮวาพะยะค่ะ"

      "หนังสือตอบรับเช่นนั้นรึ ข้ายังไม่เคยส่งหนังสือไปที่เมืองอิงฮวามาก่อนเลย แล้วเหตุใดจะมีจดหมายตอบรับกลับมาเล่า?"

      "เรื่องนั้นข้าน้อยไม่ทราบ ขอเพียงแค่องค์ชายเปิดอ่านเนื้อความข้างในแล้วองค์ชายก็จะเข้าใจเองพะยะค่ะ นี่พะย่ะค่ะ" จุนเป่ารับจดหมายจากอาฉีมาเปิดอ่านและจึงได้รู้เนื้อความในจดหมายว่า หวังเสิ่นเป็นผู้นำส่งจดหมายนี้ไปและถูกตอบรับมาโดยเจ้าเมืองอิงฮวา ถึงเรื่องส่งตัวลูกสาวเจ้าเมืองมาลี้ภัยในเมืองฮุ่ยหมิงก่อน เนื่องจากที่เมือง อิงฮวานั้นมีข้าศึกบุกมาโจมตี เจ้าเมืองจึงเกรงว่าลูกสาวจะไม่ปลอดภัย เเต่ด้วยความที่เมืองอิงฮวาเคยส่งทีมแพทย์หมอหลวงมาช่วยชาวเมืองฮุ่ยหมิงไว้ครั้งก่อน ทำให้ศึกครั้งนี้จุนเป่านิ่งนอนใจไม่ได้ ซ้ำไปกว่านั้น อิงฮวาก็ถือว่าเป็นเมืองพันธมิตรของฮุ่ยหมิงด้วยเช่นกัน

       "อาฉี เจ้าจงไปเตรียมกองกำลังให้ข้า 500 นาย ข้าจะนำทัพด้วยตนเองไปช่วยเมืองอิงฮวา"

       "แต่พระองค์ต้องอ่านราชโองการพวกนี้ ให้หมดภายในวันนี้นะพะย่ะค่ะ ไพร่ฟ้ากำลังรอคำสั่งจากพระองค์อยู่ ขอพระองค์ทรงตัดสินพระทัยใหม่ด้วยเถิดพะยะค่ะ"

       "ข้าตัดสินใจถี่ถ้วนแล้ว ครั้นในยามที่เมืองฮุ่ยหมิงกำลังลำบากและจ้องการความช่วยเหลือ ทางเมืองอิงฮวาก็รีบส่งแพทย์และทีมหมอหลวงมาช่วยชาวเมืองฮุ่ยหมิงทันทีอย่างไม่มีเสียงคัดค้าน มาเวลานี้เมืองพันธมิตรของข้ากำลังตกที่นั่งลำบาก เจ้าจะให้ข้ามัวแต่นั่งอ่านราชโองการบ้าๆพวกนี้งั้นรึ!!"

      "กระหม่อมมิบังอาจพะยะค่ะ"

     "เช่นนั้นเจ้าจงไปทำตามสิ่งที่ข้าสั่ง เดี๋ยวนี้!!ไป" จุนเป่าตัดสินใจเข้าเฝ้าหวังเสิ่นเพื่อเเจ้งเรื่องนี้และทางหวังเสิ่นเองก็เห็นด้วยที่จุนเป่าจะนำทหารไปช่วยเมืองอิงฮวารบในครั้งนี้ เเต่การที่จะให้ว่าที่องค์รัชทายาทไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายนั้นเป็นเรื่องใหญ่ หวังเสิ่นจึงมีอุบายให้หลานเซียนนำทัพไปเสริมแทนจุนเป่า แต่ทว่าจุนเป่าไม่ยอม เพราะจุนเป่ารู้ดีว่าหลานเซียนไม่ชำนาญเรื่องการใช้อาวุธและการสู้รบ เขาจึงรับอาสาหน้าที่นี้เอง 

       "เจ้ามั่นใจหรอจุนเป่าว่าเจ้าจะนำทางไปแค่ 500 นาย"

       "ลูกมั่นใจพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ อีกอย่างหลานเซียนมีความชำนาญด้านการใช้เล่ห์กลและสติปัญญา ลูกจึงคิดว่างานนี้ลูกจะรับอาสาเองพะย่ะค่ะ หากท่านพ่อทรงอนุญาต พรุ่งนี้เช้าลูกจะรีบออกเดินทางให้ถึงเมืองอิงฮวาโดยเร็วพะยะค่ะ"

      "แต่เจ้ากำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน พ่อเกรงว่า…."

      "เวลานี้ไม่มีสิ่งใด สำคัญไปกว่าความเป็นความตายของชาวเมืองพันธมิตรแล้วพะย่ะค่ะ หากท่านพ่อจะทรงตัดสินพระทัยก็ขอให้นึกถึงทีมแพทย์จากเมืองอิงฮวาที่มาช่วยเราในงานเทศกาลประจำปีด้วยเถอะพะยะค่ะ" หวังเสิ่นคิดทบทวนอยู่นานก่อนจะเอ่ยปากอนุญาตให้จุนเป่าเป็นผู้นำทัพไปรบช่วยเมืองอิงฮวา โดยจุนเป่าได้สั่งให้มาเร็วนำราชโองการของหวังเสิ่นล่วงหน้าไปส่งให้เมืองอิงฮวาได้เตรียมตัวก่อน เเล้วพรุ่งนี้เจ้าจุนเป่าจะรีบออกเดินทางในทันที จากนั้นข่าวที่จุนเป่าจะนำทัพด้วยตนเองไปช่วยเมืองอิงฮวานั้นได้ยินไปถึงสองพี่น้องที่กำลังวางแผนเตรียมการกำจังเหมยอิงอยู่นั้น..แผนการทุกอย่างก็จะต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด 

       "แย่จริงๆเลย แล้วเมื่อไหร่ข้าจะมีโอกาสได้กำจัดนางสักที!!!"

       "ฮืม..ไม่เอาหน่าชิวลู่ ในยามนี้ท่านพี่ของเรามีงานสำคัญที่จะต้องไปทำ ซึ่งเมืองอิงฮวาก็ได้ผูกเป็นเมืองพันธมิตรกับเรา การที่ท่านพี่นำทัพไปช่วยเหลือก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว ไม่ใช่หรือ?"

      "ข้าเข้าใจ แต่นี่คือการไปรบ ถึงแม้ว่าท่านพี่จะเก่งเรื่องวิทยายุทธและวรยุทธก็จริง..แต่เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าศัตรูที่จะเข้ามาโจมตีนั้นเป็นประเภทไหน ข้าเกรงว่าท่านพี่จะ…"

      "หากเจ้าคิดว่าพี่ใหญ่ของพวกเรา โง่เขลาเช่นนั้น เจ้าก็คิดผิดแล้วแหละชิวลู่ เพราะนอกจากวรยุทธที่ล้ำเลิศแล้ว ท่านที่ยังมีสติปัญญาอันชาญฉลาดอีกด้วย เจ้าวางใจได้ ท่านพี่จะต้องชนะศึกครั้งนี้แน่"

      "ข้าก็ขอให้เป็นเช่นนั้น" ในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังเจรจาเรื่องราวสำคัญกันอยู่นั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้เอะใจเลยว่ามีใครบางคน กำลังแอบฟังพวกเขาอยู่โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด 

       "อะไรนะ!!นี่พวกมันทั้งสองกำลังวางแผนจะกำจัดข้าไปให้พ้นๆงั้นหรอ หนอย!!ไม่รู้จักข้าซะแล้ว!! แล้วนี่ท่านพี่จะออกเดินทางเมื่อไหร่ ข้าจะได้ไปส่งท่านพี่ด้วย ท่านพี่จะได้เห็นว่าถ้ามีจิตใจที่รักและภักดีต่อทางพี่เสมอ"

      "ข้าน้อยได้ยินองค์หญิงชิวลู่กับท่านชายหลานเซียนคุยกันว่า ท่านชายจุนเป่าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าเมืองแล้วจะออกเดินทางในรุ่งเช้าวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ"

      "เช้าเลยหรอ โอ้ย!! แล้วข้าจะตื่นทันได้ยังไง ไม่ได้ๆ..ข้าจะต้องตื่นไปส่งท่านพี่ให้ทัน เผื่อว่าท่านจะเห็นใจข้าและหันมารักข้าบ้าง เหมยฮัวคืนนี้เจ้าห้ามนอน!"

      "อะไรนะเจ้าคะ!!"

      "เจ้าหูตึงหรือไง ข้าบอกว่าคืนนี้เจ้าห้ามนอน เพราะเจ้าจะต้องรอปลุกข้าาให้ตื่นทัน ไปส่งท่านพี่ที่หน้าประตูเมืองให้ได้ เข้าใจหรือไม่"

      "แต่ถ้าข้า…."

      "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ถ้าเจ้าไม่อยากเจ็บตัวก็รีบทำตามคำสั่งข้า!!เวลานี้จะไปไหนก็ไป ข้าจะต้องรีบพักผ่อนแล้ว"

      "เเต่นี่มันเพิ่งจะ…"

      "นี่..เจ้าเงียบ!!ข้าจะพักผ่อน ออกไป..พอใกล้ถึงเวลาแล้วจะเข้ามาปลุกข้า ไปสิ!!"

      "เจ้าค่ะคุณหนู" เหมยฮัวเดินกลับออกไปข้างนอกห้องและนั่งรอเวลาให้ถึงเช้าเพราะนางถูกเหมยอิงสั่งห้ามไม่ให้นอน เวลาที่ล่วงเลยไปทำให้เหมยฮัวต่อต้านกับอาการง่วงไม่ไหว นางจึงเผลอหลับไปในที่สุด ตัดมาที่จวนของจุนเป่า กลางดึกคืนนั้นได้มีมาเร็วเข้ามาแจ้งข่าวว่า ข้าศึกได้บุกมาตั้งรกรากใกล้กับบริเวณประตูเมืองอิงฮวาเต็มที่เเล้ว ทำให้จุนเป่านิ่งนอนใจไม่ได้อีกต่อไป

      "อาฉี!!"

      "พะย่ะค่ะ องค์ชาย"

      "ถ่ายทอดคำสั่งข้า เตรียมทหาร 500 นายให้พร้อม เราจะบฃเดินทางเงียบๆไปเมืองอิงฮวาคืนนี้เลย ไป!!" จุนเป่าไม่รอให้ถึงเช้าเพราะเกรงว่าถ้ารอให้ถึงเช้า เมืองอิงฮวาอาจจะต้องแหลกสลายกลายเป็นผงไปเสียก่อน ทหาร 500 นายพร้อมออกรบและจุนเป่าเองก็ได้เปลี่ยนชุดเรียบร้อย ครั้นเห็นว่ากลางดึกแล้วจุนเป่าจึงไม่ได้เข้าไปบอกลาผู้เป็นพ่อ เเต่กลับนำทหารออกจากเมืองไปทันที งานนี้จุนเป่าจะช่วยเมืองอิงฮวาไว้ได้หรือไม่ หากเหมยอิงอิงตื่นมาแล้วรู้ตัวว่านางพลาดโอกาสในการเดินทางไปส่งจุนเป่าแล้ว นางจะมีปฏิกิริยาเช่นไรและศึกครั้งนี้จุนเป่าจะทำให้อิงฮวาชนะชัยได้หรือไม่นั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ