ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของคลับเลาจน์หรูใจกลางย่านทองหล่อ แสงไฟนีออนสีแดงก่ำและน้ำเงินเข้มขยับไหวไปตามจังหวะดนตรีแจ๊สเบาหวิวที่ขับกล่อมผู้คนในค่ำคืนนี้ ที่นี่คือ "THE ECLIPSE" (ดิ อีคลิปส์) สถานบันเทิงระดับ VIP ที่เปิดต้อนรับเฉพาะแขกผู้มีเกียรติ มหาเศรษฐี และผู้มีอิทธิพลที่้าหลบหนีความวุ่นวายภายนอกเพื่อมาแสวงหาความสำราญท่ามกลางสรวง์บนดินยามราตรี
กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงโชยอบอวลระคนไปกับกลิ่นซิการ์นำเข้าราคาแพงระยับ โต๊ะโซฟาหนังรูปครึ่งวงกลมแต่ละตัวถูกจองเต็มไปด้วยลูกค้าชายหญิงในชุดหรูหรา เสียงหัวเราะแ่เบา เสียงชนแก้วคริสตัลที่มีเหล้าสีอำพันบรรจุอยู่ภายใน และการพูดคุยเจรจาธุรกิจระดับร้อยล้านเกิดขึ้นที่นี่อย่างเป็ปกติราวกับว่ามันเป็เพียงเื่ธรรมดาสามัญในชีวิตของคนกลุ่มนี้
ที่กลางร้าน ด้านหลังบาร์เครื่องดื่มที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำเงาวับ ร่างระหงของสองหญิงสาวผู้เป็เ้าของและผู้ควบคุมอาณาจักรราตรีแห่งนี้ยืนเคียงข้างกันอย่างสง่างาม
"มุกดา" มาม่าซังผู้ร่วมก่อตั้งคลับในวัยสามสิบสองปี ยืนเด่นเป็สง่าในชุดราตรียาวเข้ารูปผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างสมบูรณ์แบบ เส้นผมสีดำขลับม้วนลอนหรูหราทิ้งตัวเคลียไหล่บาง ั์ตาคมกริบแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวสบตากับลูกค้าแต่ละรายด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ ทว่าเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำเผยรอยยิ้มที่ทำให้ลูกค้าชายหลายคนยอมจ่ายเงินแสนเพียงเพื่อให้เธอเข้ามานั่งดื่มเคียงข้างเพียงชั่วครู่
ข้างกายของเธอคือ "ศิรินทร์" หุ้นส่วนคนสำคัญและเพื่อนรักั้แ่วัยเด็ก ศิรินทร์ในวัยเดียวกันดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงด้วยชุดเดรสลูกไม้สีครีมยาวดูอ่อนโยนและเรียบร้อย ผิวพรรณของเธอขาวผุดผ่องใบหน้าหวานหยาดเยิ้มไร้เดียงสา ดวงตากลมโตมักแฝงแววอ่อนหวานและพร้อมจะโอนอ่อนตามใจผู้คนรอบข้าง ทว่าสำหรับผู้ที่รู้จักเธออย่างลึกซึ้งจะรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากไร้เดียงสานั้นมีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าจะคาดเดา
"คืนนี้ฝนตกหนักจังเลยนะไหม... เอ๊ย มุกดา" ศิรินทร์เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอหวานละมุนขณะส่งยิ้มให้มุกดา มือเรียวเอื้อมไปจัดสร้อยคอเพชรประกายระยิบระยับของเพื่อนรักให้เข้าที่ด้วยความใส่ใจ
"อืม ตกหนักจนแทบไม่ได้ยินเสียงข้างนอกเลยล่ะ" มุกดาตอบพลางหันไปมองกระจกหน้าร้านที่ถูกหยาดฝนสาดซัดจนเบลอ "แต่ข้างในนี้ แสงไฟและเสียงดนตรียังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอ... ว่าแต่เธอเถอะศิรินทร์ วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะ มีเื่อะไรในใจหรือเปล่า?"
ศิรินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสั่นระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเป็ปกติอย่างรวดเร็ว "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แค่่นี้ลูกค้ายุ่งๆ น่ะ แล้วฉันก็ต้องช่วยดูแลพวกเด็กใหม่ด้วย"
มุกดาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปทางห้องแต่งตัวหลังร้าน ที่ซึ่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าโฮสเตสและนางโชว์กำลังเตรียมตัวออกไปต้อนรับลูกค้า
ในห้องแต่งตัวที่เต็มไปด้วยความโกลาหลเบาๆ กลิ่นแป้งและสเปรย์ฉีดผมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "เจนนี่" โฮสเตสรุ่นพี่วัยยี่สิบเก้าปีที่แต่งหน้าจัดจ้านและสวมเดรสสีแดงรัดรูปโชว์สัดส่วนเย้ายวน กำลังนั่งเคาะเล็บยาวสีแดงของเธอกับกระจกเงาบานใหญ่ สายตาจิกกัดของเธอจับจ้องไปที่ "รษา" โฮสเตสฝึกหัดน้องใหม่วัยยี่สิบเอ็ดปีที่สวมชุดเดรสสั้นสีชมพูอ่อนดูขัดเขินกับสถานที่
"นี่หล่อน... มาทำงานที่นี่ไม่ได้มาเดินแบบชุดนักศึกษานะยะ ทำตัวให้มันกระฉับกระเฉงหน่อย เสี่ยๆ เขาไม่ได้จ่ายเงินมาดูเด็กยืนบื้อหรอกนะ" เจนนี่เอ่ยขึ้นน้ำเสียงกระแทกกระทั้น
รษาที่กำลังประหม่าและตื่นตระหนกสะดุ้งตัวโยน มือบางบีบเข้าหากันแน่น "ขอโทษค่ะพี่เจนนี่... หนูเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน เลยยังไม่ค่อยชินค่ะ"
"ไม่ชินก็ต้องชินย่ะ! ที่นี่คือ THE ECLIPSE ไม่ใช่โรงเรียนมัธยม ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ" เจนนี่พูดอย่างไม่มีเยื่อใยพลางลุกขึ้นยืนบิดสะโพกดูความพร้อมของตัวเองในกระจก
ก่อนที่เจนนี่จะก้าวไปทำร้ายจิตใจเด็กสาวมากกว่านั้น ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกอย่างแ่เบา ร่างระหงของมุกดาก้าวเข้ามาในห้อง แววตาคมกริบของเธอกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงวินาทีเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง
"มีอะไรกันหรือเปล่า เจนนี่?" มุกดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังและนิ่งสนิทจนทำให้เจนนี่ที่กำลังวางอำจถึงกับหุบปากฉับ
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่มุกดา... เจนนี่แค่ช่วยสอนงานเด็กใหม่น่ะค่ะ" เจนนี่เปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงแทบจะทันที รอยยิ้มประจบประแจงถูกส่งให้มาม่าซังผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในร้าน
มุกดาไม่ตอบอะไร เธอเดินตรงเข้าไปหารษาที่กำลังยืนตัวสั่น มือเรียวเอื้อมไปแตะไหล่บางของเด็กสาวเบาๆ เป็การปลอบโยน "รษา... ไม่ต้องเกร็งนะ คืนนี้ไปช่วยดูแลโต๊ะสามของคุณหญิงวิภาสิ เธอใจดีและไม่เื่มากหรอก ค่อยๆ เรียนรู้งานไป"
"ค่ะ... ขอบคุณค่ะพี่มุกดา" รษายกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้งและรีบเดินเลี่ยงออกไปจากห้องแต่งตัวทันที
มุกดาหันกลับมามองเจนนี่ ดวงตาคมจับจ้องจนเจนนี่ต้องหลบสายตา "เจนนี่... ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าเด็กในร้านทุกคนต้องช่วยเหลือกัน ไม่ใช่คอยข่มขู่กันเอง ถ้าฉันเห็นเธอทำตัวแบบนี้อีก ฉันจะหักเงินค่าดริ้งก์เธอครึ่งหนึ่งในเดือนนี้"
"ขอโทษค่ะพี่มุกดา... เจนนี่จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ" เจนนี่กัดฟันพูดด้วยความแค้นเคืองลึกๆ ในใจที่ถูกตักเตือนต่อหน้าคนอื่น แต่ก็ทำได้เพียงน้อมรับคำสั่ง
เมื่อมุกดาเดินกลับออกมาที่โถงกลางของร้าน เธอก็พบศิรินทร์กำลังพูดคุยและชนแก้วแชมเปญกับเสี่ยใหญ่คนหนึ่งอย่างสนิทสนม รอยยิ้มของศิรินทร์ดูอ่อนหวานและจริงใจ ทว่ามุกดารู้ดีว่าศิรินทร์กำลังใช้จริตจะก้านในการดึงดูดเงินทองจากกระเป๋าของเสี่ยคนนั้นเพื่อผลประโยชน์ของร้าน... หรืออาจจะเพื่อตัวเอง
ความสัมพันธ์ระหว่างมุกดากับศิรินทร์นั้นลึกซึ้งและยาวนาน ทั้งสองคนเคยผ่านความเป็ความตายและคืนวันอันมืดมิดในอดีตมาด้วยกัน มุกดาเคยคิดว่าไม่มีอะไรจะทำลายความผูกพันนี้ได้ ทว่าใน่หลายเดือนที่ผ่านมา มุกดารู้สึกได้ถึงกำแพงหนาทึบที่ศิรินทร์สร้างขึ้นเพื่อกั้นขวางระหว่างพวกเขา ความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้บอกเธอว่า ศิรินทร์ไม่ได้มองเธอเป็เพื่อนรักคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกรุ๊งกริ๊งบ่งบอกการมาเยือนของลูกค้าใหม่ พร้อมกับการเปิดประตูที่ทำให้ลมและละอองฝนสาดซัดเข้ามาในโถงต้อนรับอันหรูหรา ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน
เขาไม่ได้สวมสูทหรูหราหรือชุดราตรีเหมือนลูกค้าคนอื่นๆ ทว่าสวมเพียงเสื้อยืดสีดำธรรมดาที่ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสีเข้มที่มีหยดน้ำเกาะพราว ผมสีดำสนิทของเขาเปียกชื้นและยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าคมสันดูดุดันและจริงจัง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบคลับอย่างรวดเร็วและประเมินสถานการณ์ด้วยความช่ำชอง ชายคนนี้คือ "ผู้กองกานต์" นายตำรวจสืบสวนสอบสวนหนุ่มมาดเซอร์แห่งนครบาล
การปรากฏตัวของตำรวจในสถานที่แห่งนี้ทำให้เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีแจ๊สเงียบกริบลงทันตา แขกหลายคนหันมามองด้วยความสงสัยปนหวาดระแวง เพราะลูกค้าของ THE ECLIPSE ส่วนใหญ่เป็ผู้มีชื่อเสียงที่ไม่้าให้มีเื่อื้อฉาวหรือตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้อง
มุกดารีบก้าวเดินตรงเข้าไปหาผู้กองกานต์ทันทีเพื่อควบคุมสถานการณ์ รอยยิ้มอย่างมาม่าซังมืออาชีพถูกแต่งแต้มบนใบหน้าสวยคม "สวัสดีค่ะคุณผู้เชิญ... หรือควรจะเรียกว่าคุณตำรวจดีคะ? วันนี้ร้านเรายังไม่มีการแจ้งความเื่อะไรนะคะ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า?"
ผู้กองกานต์ไม่ยิ้มตอบ เขามองใบหน้าสวยคมของมุกดานิ่งๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง "ผมมาหาคุณครับ คุณมุกดา... และผมต้องขอคุยกับคุณเป็การส่วนตัว"
มุกดารู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของผู้กองหนุ่ม "คุยส่วนตัวงั้นหรือคะ? ได้ค่ะ เชิญ้าห้องทำงานของฉันดีกว่า"
เธอกวาดสายตาไปทางศิรินทร์เพื่อสบตาเป็สัญญาณให้ช่วยดูแลร้านต่อ ทว่าในตอนนั้นเอง ศิรินทร์กำลังยืนจ้องมองผู้กองกานต์ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดเล็กน้อย มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นระริกจนสังเกตได้ มุกดารู้สึกแปลกใจแต่ไม่มีเวลาซักถาม เธอจำต้องพากานต์เดินเลี่ยงขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองของร้าน
ภายในห้องทำงานส่วนตัวของมุกดาที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คสีเข้มและเบาะหนังสีน้ำตาลกลิ่นอายคลาสสิก เสียงเพลงและเสียงเจาะแจ๊ะจากด้านล่างถูกปิดกั้นออกไปจนเกือบหมด เหลือเพียงเสียงสายฝนที่สาดซัดหน้าต่างภายนอกเท่านั้น
มุกดาเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ขณะที่กานต์ยังคงยืนนิ่งแผ่นหลังเหยียดตรงตรงข้ามโต๊ะของเธอ
"มีเื่ด่วนขนาดนั้นเลยหรือคะคุณตำรวจ ถึงต้องมาหาในคืนวันฝนตกหนักแบบนี้?" มุกดาถามพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พยายามทำตัวให้ดูผ่อนคลายที่สุด
กานต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าแจ็กเก็ตหนังหยิบแท็บเล็ตและภาพถ่ายรูปหนึ่งออกมายื่นส่งให้มุกดา
"เมื่อ่บ่ายวันนี้... ทางสายตรวจได้รับแจ้งจากคนหาของป่าว่าพบศพหญิงสาวถูกฝังดินกลบไว้อย่างลวกๆ ที่แนวป่าข้างทางหลวงชนบทจังหวัดนครนายก" กานต์อธิบายด้วยเสียงเรียบนิ่ง ทว่าน้ำเสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของคนฟัง
มุกดายื่นมือไปรับรูปภาพนั้นมาดู หัวใจของเธอเริ่มเต้นระรัวด้วยความลนลาน ภาพในรูปเป็ภาพร่างของหญิงสาวสวมเดรสลูกไม้สีแดงสดที่ฉีกขาดและเปรอะเปื้อนโคลน สวมรองเท้าส้นสูงสีแดงข้างหนึ่งที่จมอยู่ในดิน ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือใบหน้าของศพที่แม้จะเปื้อนดินแต่โครงหน้าและทรงผมนั้นทำให้มุกดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า
"นี่มัน..." เสียงของมุกดาขาดห้วง ลมหายใจของเธอติดขัด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความใและหวาดกลัวขั้นสุด
"ทางฝ่ายนิติเวชและเ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานพบลายนิ้วมือแฝงและของใช้ส่วนตัวที่สามารถยืนยันตัวตนของผู้ตายได้แล้วครับ..." กานต์พูดพลางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาจับจ้องใบหน้าของมุกดาที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ผู้เสียชีวิตคือ... คุณศิรินทร์ หุ้นส่วนร่วมของร้านคุณครับ"
"ไม่จริง..." มุกดาครางออกมาเบาๆ ภาพถ่ายในมือหลุดร่วงลงบนโต๊ะทำงาน น้ำตาอุ่นๆ เริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาช้าๆ ก่อนจะไหลรินลงอาบแก้มใส ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและปวดร้าวอย่างแสนสาหัส
ศิรินทร์... เพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน หญิงสาวที่เธอร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอดสิบกว่าปีเพิ่งจะชนแก้วแชมเปญและจัดสร้อยคอให้เธอเมื่อครู่นี้เองไม่ใช่หรือ?
เดี๋ยวก่อน... มุกดาสะดุ้งในใจพลางหันไปมองรูปถ่ายอีกครั้ง ศพสวมเดรสสีแดงและรองเท้าส้นสูงสีแดง...
แต่วันนี้ศิรินทร์ที่อยู่ข้างล่างนั่น... สวมชุดเดรสลูกไม้สีครีม!
ความสับสนอลหม่านเกิดขึ้นในสมองของมุกดาจนเธอหัวหมุน คืนวันฝนตกหนัก... ความลับที่ถูกบิดเบือน... และศพที่พบที่นครนายกที่ตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองวัน...
แล้วศิรินทร์ที่อยู่ข้างล่างนั่นคือใครกันแน่? หรือนี่เป็เื่หลอกลวงล้อเล่นครั้งใหญ่ของชะตากรรม?
"มุกดา... คุณฟังผมอยู่หรือเปล?" เสียงของผู้กองกานต์ปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์อันน่ากลัว ใบหน้าของกานต์เต็มไปด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นความตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือดของหญิงสาวตรงหน้า
"ฉัน... ฉันขอโทษค่ะผู้กอง... แต่ฉันงงไปหมดแล้ว ศิรินทร์... ศิรินทร์ยังอยู่ข้างล่างร้านตอนนี้เลยนะคะ! เธอเพิ่งคุยกับฉันเมื่อกี้เอง!" มุกดาละล่ำละลักพูดพลางชี้นิ้วลงไปทางบันไดวนข้างนอกห้อง
กานต์ขมวดคิ้วแน่น แววตาสันสนและหวาดระแวงทวีความเข้มข้นขึ้น "เป็ไปไม่ได้ครับมุกดา ศพนั้นได้รับการตรวจลายนิ้วมือและทันตกรรมยืนยันว่าเป็ตัวจริงแน่นอน และเธอเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง... คนที่คุณเห็นอยู่ข้างล่างไม่ใช่ศิรินทร์แน่นอน หรือไม่งั้น... คุณก็กำลังโกหกผมเพื่อปกปิดเื่อะไรบางอย่าง"
คำพูดของกานต์เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวของมุกดาจนหูอื้ออึง ความลับอันดำมืดและกลิ่นอายแห่งความตายเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมคลับ THE ECLIPSE ในค่ำคืนนี้อย่างช้าๆ
มุกดารวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเธอสั่นระริกขณะสบสายตากับนายตำรวจหนุ่ม "ผู้กองคะ... ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน เราลงไปดูข้างล่างด้วยกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"
มุกดาเดินนำกานต์ออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่เต้นระทึกเหมือนกลองศึก ทุกก้าวที่เดินลงบันไดวนช่างหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แสงไฟนีออนสีแดงและน้ำเงินยังคงขยับไหว ดนตรีแจ๊สยังคงบรรเลงต่อไป ทว่าคราวนี้มันกลับฟังดูเย็นเยียบและวังเวงจับขั้วหัวใจ
เมื่อลงมาถึงโถงกลางของคลับ มุกดากวาดสายตามองหาศิรินทร์ทันที โต๊ะที่ศิรินทร์เคยนั่งอยู่ตอนแรกว่างเปล่า เหลือเพียงแก้วแชมเปญที่บรรจุของเหลวสีเหลืองทองไว้ครึ่งแก้วที่เริ่มหมดฟองตั้งอยู่เดี่ยวๆ
"ศิรินทร์หายไปไหน?" มุกดาเอ่ยถามเสียงสั่นพลางหันไปทางเด็กเสิร์ฟที่เดินผ่านมา
"พี่ศิรินทร์เหรอครับ? เห็นเดินออกไปหน้าร้านเมื่อกี้นี้เองครับ บอกว่าจะไปรับลมฝนข้างนอกสักหน่อย" เด็กเสิร์ฟตอบด้วยท่าทางปกติ
มุกดารีบวิ่งตรงไปยังประตูหน้าร้านทันทีโดยมีผู้กองกานต์วิ่งตามมาติดๆ เธอผลักประตูบานใหญ่ออกไปสู่ลมพายุฝนภายนอกที่กำลังพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ละอองน้ำฝนสาดกระทบใบหน้าและชุดราตรีหรูจนเปียกชุ่มในพริบตา
ใต้แสงไฟนีออนของป้ายหน้าร้านที่กะพริบวิบวับเลือนราง... ไม่มีร่างของศิรินทร์ยืนอยู่เลย มีเพียงความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่ทองหล่อ และหยดน้ำฝนที่ตกลงมากระทบผิวน้ำเจิ่งนองบนพื้นถนนเท่านั้น
ทว่าที่พื้นปูนซีเมนต์ตรงมุมทางเข้าหน้าร้าน... มีวัตถุชิ้นหนึ่งวางอยู่เด่นชัดท่ามกลางสายฝนที่ชะล้างโคลนตมรอบๆ
มันคือ... รองเท้าส้นสูงสีแดงสด ข้างหนึ่งที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝนและเปรอะเปื้อนคราบเืสีเข้มจางๆ ที่กำลังถูกน้ำฝนชะล้างออกไปช้าๆ!
มุกดาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ารองเท้าข้างนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ท่ามกลางสายตาเคร่งเครียดและสับสนอย่างหนักของผู้กองกานต์ที่เดินตามมายืนเคียงข้าง
ค่ำคืนสุดท้ายของอาณาจักรกลางคืนที่แสนรุ่งเรืองกำลังจะมอดดับลง พร้อมกับจุดเริ่มต้นของการตามล่าหาความจริงและเงื่อนงำสีแดงที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคนใน THE ECLIPSE...
803
