ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่57

        จ้างมือสังหาร

        หลังจากที่ได้ยินว่าหลี่หยางเฟิงของผู้นำตระกูลเสนอแนวคิดเรื่องจ้างมือสังหารใบหน้าของสมาชิกตระกูลหลี่แต่ละคนก็เริ่มแสดงความสนใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดดวงตาของพวกเขาต่างหันไปจ้องมองหลี่หยางอี้ราวกับรอการยืนยัน ความคิดนี้ดูเหมือนจะเข้าท่าไม่น้อย

        “ผู้ใด?” หลี่หยางอี้เอ่ยถามเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความใคร่รู้

        “จางหวัง” คำตอบสั้น ๆ แต่น้ำเสียงหนักแน่นของหลี่หยางเฟิงทำให้ผู้คนภายในห้องโถงพากันเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ

        “จางหวัง...ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงสุดงั้นหรือ?” หลี่หยางอี้เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจดวงตาเผยประกายเคร่งเครียดทันที เพราะในโลกแห่งการฝึกตนนั้นมือสังหารไม่ได้เป็นเพียงแค่ฆาตกรทั่วไป แต่คืออาวุธมีชีวิตที่ต้องมีเส้นทางเฉพาะในการติดต่อ และยิ่งเป็นชื่อของ "จางหวัง"แล้วด้วย ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกเหลือเชื่อ

        “ใช่แล้วเป็นจางหวังผู้นั้น” หลี่หยางเฟิงยืนยันเสียงหนัก “แต่ค่าจ้างของเขาไม่ธรรมดา ต้องจ่ายถึง 50 หินวิญญาณระดับสอง”

        เมื่อเสียงของเขาสิ้นสุดลง บรรยากาศภายในห้องโถงก็ตึงเครียดขึ้นชั่วขณะแต่แล้วก็มีเสียงฮือฮาตามมาอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มส่งเสียงสนับสนุนบางคนถึงกับเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างตื่นเต้น

        แม้จำนวนหินวิญญาณระดับสองถึง 50 ก้อนจะไม่ใช่น้อย หากเทียบเท่ากับหินวิญญาณระดับหนึ่งถึงห้าพันก้อนก็ตามแต่ดูเหมือนว่าความโกรธแค้นที่มีต่อหยุนโม่จะบดบังความลังเลในเรื่องของทรัพย์สินไปจนสิ้น

        ในห้องโถงแห่งนี้มีเพียงไม่กี่ตระกูลเท่านั้นที่จะสามารถจ่ายค่าจ้างจำนวนนี้ได้โดยไม่สะเทือนฐานะและตระกูลหลี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

        หลี่หยางอี้ทอดสายตามองสมาชิกตระกูลของตนที่ต่างพากันกระตือรือร้นเขานิ่งคิดเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น

        “เอาเช่นนั้นก็ได้…จัดการติดต่อจางหวังให้เรียบร้อย”

        …

        วันที่สิบเจ็ดหลังจากที่หยุนโม่เดินทางมายังโลกใบนี้...และเป็นวันที่สามที่เขาใช้เวลาออกล่าอยู่ภายในป่าอสูรอวี้หยาง

        ยามเช้าในเขตลึกของป่าอสูรอวี้หยางยังคงงดงามและเงียบสงบแสงแดดยามสายสาดส่องลอดผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบร่วงโรยเป็นลำแสงทอดยาวลงมายังพื้นดินชื้นกลิ่นไอดินขับเน้นให้เงาไม้ไหวเอนอ่อนโยน

        ข้างลำธารสายหนึ่งที่ไหลรินผ่านโขดหินน้อยใหญ่เสียงสายน้ำกระทบหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่วเบาเหมือนเสียงขับกล่อมของป่าใหญ่บริเวณโดยรอบมีหมอกจาง ๆ ปกคลุมอ้อยอิ่งให้บรรยากาศยิ่งดูลึกลับและเย็นเยือก

        ริมลำธารแห่งนั้นมีชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำทมิฬ สวมหน้ากากเหล็กเย็นเฉียบ กำลังนั่งคุกเข่าอยู่เขาเอื้อมมือวิดน้ำจากลำธารขึ้นมาล้างอย่างเชื่องช้า และเมื่อหยดน้ำเย็นแตะผิวมือเสียงหัวเราะแผ่วเบาก็หลุดลอดผ่านหน้ากากออกมา

        แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่ก็รับรู้ได้ว่าภายใต้หน้ากากนั้นกำลังเผยรอยยิ้ม

        "อันใดกัน...แม่นางหมิงถึงกับคิดถึงข้าขนาดนี้เลยหรือ?" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขี้เล่นแฝงความเย้าแหย่"หากรู้ว่าท่านคิดถึงข้าถึงเพียงนี้ข้าคงยอมลำบากเดินทางไปหาเสียเองคงไม่ปล่อยให้แม่นางต้องลำบากฝ่าป่าเข้ามาหาข้าเช่นนี้"

        เสียงของเขายังไม่ทันจางหายร่างของสตรีผู้หนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นจากอีกฝั่งของลำธาร

        นางคือหมิงเยว่หลาน 

        วันนี้นางสวมอาภรณ์ผ้าบางสีอ่อนตัดเย็บประณีตแนบเนื้อ ผ้าคลุมหลังบางเบาปลิวไสวตามจังหวะย่างเท้าผิวพรรณขาวเนียนยามต้องแสงยิ่งขับให้นางดูโดดเด่นประหนึ่งเทพธิดาก้าวย่างลงจากวังสวรรค์ดวงตาคมลึกสงบนิ่งที่มักแฝงความเฉยเมยบัดนี้กลับเผยแววขำบางเบา

        นางก้าวเดินอย่างช้า ๆผ่านลำธารหินเล็ก ๆ ที่น้ำไหลเฉี่ยวย่ำพื้นอย่างแผ่วเบา ไม่มีความเร่งรีบไม่มีความระแวดระวัง ราวกับนางมั่นใจว่าหยุนโม่จะไม่มีทางลงมือกับนางแน่นอน

        และหยุนโม่...เพียงแค่ได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย เขาก็ยังคงนั่งนิ่งไม่หันไปมองแม้แต่น้อยทว่ามุมปากภายใต้หน้ากากนั้น... กลับยกยิ้มขึ้นสูงยิ่งกว่าเดิม

        นางแย้มยิ้มอย่างทรงเสน่ห์รอยยิ้มบางเบาแต่น่าค้นหานั้นแต่งแต้มบนเรียวปากของหมิงเยว่หลานขับเน้นความงามของใบหน้าเรียวระหง

        “หากเจ้าพูดเช่นนั้นข้าก็ว่าเช่นนั้น” เสียงของนางนุ่มนวลทว่ายังแฝงความเฉียบคมเช่นเคย

        หยุนโม่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอมุมปากภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นยังคงแฝงรอยยิ้มอย่างผ่อนคลายขณะที่หมิงเยว่หลานหันไปมองร่างลึกลับทั้งสองที่ยืนอยู่ไม่ไกล

        ชายทั้งสองปกปิดร่างกายด้วยผ้าคลุมสีดำสนิทตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่เผยให้เห็นแม้แต่ผิวหนังหรือประกายแววตา ทั้งยังยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลักไร้ชีวิต

        แต่ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของหมิงเยว่หลานนางรู้ได้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ...แม้จะเพ่งสมาธิเพื่อสัมผัสชีพจรหรือไอปราณของทั้งสองคนแต่นางกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย

        ‘แปลกประหลาดนัก’นางครุ่นคิดในใจ ‘หรือนี่จะเป็นผู้ฝึกตนที่มีวิชาปิดซ่อนลมหายใจขั้นสูง...หรือไม่ก็เป็นนักฆ่าที่ถูกฝึกมาอย่างเฉพาะทาง’

        แม้ความสงสัยจะผุดขึ้นในใจแต่บนใบหน้านั้นกลับปราศจากความวุ่นวาย นางเพียงยิ้มและเอ่ยเสียงหวาน “ว่าแต่นั่น... ผู้ใดกัน? ไม่แนะนำให้ข้ารู้จักหรือ?”

        หยุนโม่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องสนใจ พรรคพวกของข้าเอง”

        หมิงเยว่หลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยดวงตาของนางมีประกายระยับขบขัน

        “งั้นหรือ?” นางไม่ถามต่ออีก ราวกับจะยอมรับว่าอีกฝ่ายไม่เต็มใจจะเปิดเผยเรื่องนี้

        หยุนโม่กลับมานิ่งสงบอีกครั้งเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

        “ว่าแต่แม่นางหมิง...มาพบข้าในป่าเช่นนี้ ย่อมมีเรื่องสำคัญใช่หรือไม่?”

        เขารู้ดี...หมิงเยว่หลานมิใช่สตรีที่มีเวลาว่างพอจะออกเดินลัดเลาะป่าดงดิบเพื่อมาเยี่ยมเยือนเขาเพียงเพราะ “คิดถึง” คำพูดก่อนหน้านั้นเป็นเพียงการหยอกล้อเท่านั้น

        หมิงเยว่หลานบิดกายเล็กน้อย นางหมุนตัวช้าๆ แล้วนั่งลงบนก้อนหินเรียบข้างลำธาร ท่าทางสง่างามไม่ขัดตาแม้แต่น้อย

        “ข้าเพียงแค่มาเตือนเจ้าเท่านั้น”นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

        หยุนโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เตือน?”

        นางพยักหน้าเล็กน้อยดวงตาเรียวยาวทอดมองเขานิ่ง

        “ใช่แล้ว... มาเตือน”นางกล่าวพลางหยิบก้อนกรวดเล็ก ๆ ขึ้นมาหย่อนลงในลำธาร “ในตอนนี้เจ้าทำให้ตระกูลหลี่โกรธเสียจนพวกมันไปว่าจ้างนักฆ่าแล้ว”