秘蜜 หฤทัยจอมนาง

EP 049 :: เบื้องหน้าเบื้องหลัง

กว่าสองชั่วยามผ่านไป หนึ่งในแม่ทัพของแคว้นก็ปรี่เข้ามารายงานสถานการณ์ที่ตนเองได้รับรายงานมาอีกที คำกล่าวของเขาทำให้นายทหารบริเวณนั้นลอบผ่อนลมหายใจหลังจากเคร่งเครียดกันมานาน

“ฝ่าบาท จัดการพวกนักฆ่าทั้งหมดเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ดี! เอาพวกมันไปคุมขังให้หมด!”

“ฝ่าบาท ยกเลิกราชพิธีแล้วเสด็จกลับวังก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม เจิ้นก็คิดเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียราชพิธีนี่ก็สมควรระงับไว้ก่อน ไปตามแม่ทัพใหญ่มาพบเจิ้น”

ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์หนึ่งครานายทหารที่คอยถวายการรับใช้อยู่ใกล้ ๆ ก็รีบออกไปทำตามพระบัญชา ไม่เร็วไม่ช้าแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินที่ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยหยาดโลหิตก็พลิ้วกายมาคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์

“ฝ่าบาท...”

“ลุกขึ้นอย่าได้มากพิธี แม่ทัพหยางสีหน้าเจ้าไม่ดีเอาเสียเลย ได้รับบาดเจ็บรึ?”

“หาได้มีบาดแผลใหญ่โต ขอพระองค์อย่าได้กังวลพระทัย”

แม้ปากจะพูดไปเช่นนั้นหากแต่สีหน้าของแม่ทัพใหญ่กลับย่ำแย่ยิ่งจนผู้มองดูมิอาจทำใจเชื่อได้ลง เฟยเกาจงฮ่องเต้ถอนปัสสาสะ หน่ายพระทัยกับสหายปากแข็งผู้นี้เหลือเกิน

“เจิ้นจะกลับไปสะสางเรื่องราวที่วังหลวง เจิ้นต้องการให้เจ้าติดตามเจิ้นกลับไป”

“...กระหม่อม...รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

ท่าทางไร้วิญญาณของสหายทำให้ผู้เป็นฮ่องเต้มิอาจนิ่งเฉยได้

“เจิ้นขอสั่งเจ้า...บอกข้ามาเอ่อคัง เกิดอะไรขึ้น?”

สรรพนามที่คุ้นเคยทำให้แม่ทัพใหญ่ผู้เอาแต่ก้มหน้ามองดินเงยหน้าสบพระพักตร์บุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างลืมตน ในขณะนั้นเองคำตอบของเขาก็ถูกเปล่งออกมาอย่างลืมตน

“...บุตรสาวข้า...หายไป”

น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นมั่นคงยามบัญชาการศึกกลับแผ่วเบาและสั่นเครือน้อย ๆ หน้าที่ในฐานะเสาหลักต้นหนึ่งของบ้านเมืองกับอีกหน้าที่คือในฐานะบิดา ไม่ว่าจะเลือกทางใดก็ช่างทำให้บุรุษผู้ห้าวหาญผู้หนึ่งต้องเจ็บช้ำมิใช่น้อย

เฟยเกาจงฮ่องเต้ยังคงต้องการแม่ทัพใหญ่เพื่อควบคุมสถานการณ์บ้านเมืองให้สงบสุข หากแต่ในฐานะคนเป็นพ่อก็อยากจะบินไปหาบุตรสาวที่เวลานี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไรอย่างไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

“เจิ้นมิอาจให้สัญญาใด ๆ ได้ แต่เจิ้นจะให้คนตามหาบุตรสาวเจ้าให้พบ หากยังอยู่ต้องเจอคนหากตายต้องเจอศพ ไม่ว่านางจะเป็นอย่างไรเจิ้นรับปากว่าต้องหาตัวนางมาคืนสู่อ้อมกอดเจ้าให้ได้”

“...”

“...ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยที่มิอาจอนุญาตให้เจ้าออกไปตามหาบุตรสาวด้วยตัวเอง”

เฟยเกาจงฮ่องเต้ได้แต่กระซิบเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิดในพริบตาต่อมาท่าทางโอนอ่อนก็พลันแข็งกระด้าง

“ให้หยางหย่งเลี่ยเป็นหัวหน้าในการนำกองทหารส่วนหนึ่งจัดการพื้นที่และตามหาคนหาย ไม่ว่าจะอยู่หรือตายต้องมีหลักฐาน หากพบเห็นศัตรูอื่นให้จับเป็นหากจับเป็นไม่ได้ให้จับตาย!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

“ให้แม่ทัพหยางจัดกำลังคนอารักขาทั้งหมดในครึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นเราจะกลับวังหลวงทันที!”

หยางเอ่อคังหลับตาลงชั่วครู่จากนั้นจึงลืมตาขึ้นอีกครา เก็บซ่อนความอ่อนแอไว้ในส่วนลึก จากนั้นจึงกลับมาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ดุดันและห้าวหาญอีกครา

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!”

“หาน้องเจ้าให้พบให้ได้ แล้วอย่าพึ่งแจ้งเรื่องนี้กับแม่เจ้าเล่า”

“ข้าทราบดีท่านพ่อ ข้าจะหาปิงเอ๋อร์ให้พบให้ได้”

หยางหย่งเลี่ยรับคำฝากฝังของบิดา หาได้นึกโกรธเคืองที่บิดาต้องติดตามฮ่องเต้กลับเมืองหลวงด้วยรู้ดีถึงความจำเป็นและความต้องการที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางเคร่งขรึมนั้น

บิดารักปิงเอ๋อร์เพียงใดเขาย่อมรู้ดี แล้วทำไมจะไม่รู้ว่าเวลานี้บิดาต้องข่มกลั้นจิตใจตัวเองมากเท่าไหร่

“อีกเรื่องหนึ่ง...”

แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินคุยกับลูกชายได้สักพัก คนที่แต่งกายเหมือนทหารยศน้อยและหญิงรับใช้นางหนึ่งก็เดินเข้ามาคุกเข่าอยู่ด้านข้าง

“ขอข้าน้อยอยู่ช่วยด้วยขอรับ!”

“...พวกเจ้า”

“เป็นความผิดของข้าเอง ทั้ง ๆ ที่อยู่ใกล้คุณหนูมากที่สุดแต่กลับมิอาจปกป้องคุณหนูได้ นายท่าน คุณชายใหญ่โปรดอนุญาตด้วยขอรับ!”

ตี้ถู่โขกศีรษะลงกับพื้นดินอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่า โดยเหล่าสหายที่อยู่ด้านข้างมิคิดห้ามปราม ทั้งยังอยากเข้าไปช่วยรุมกระทืบซ้ำด้วยซ้ำ แต่หากจะว่าไปแล้วพวกเขาก็ผิดที่มิได้อยู่ข้าง ๆ แล้วคอยช่วยเหลือคุณหนูในยามที่ภัยร้ายมากกล้ำกราย เด็กน้อยในวันวานทั้งสามคนจึงพร้อมใจกันโขกศีรษะ

“โปรดกรุณาด้วยขอรับ / เจ้าค่ะ”

เพราะเฟิ่งปิงเป็นห่วงคนรอบข้างจึงให้พวกเขาแยกย้ายกันไปดูแลสหายของนาง สุ่ยหลิวคอยดูแลเพ่ยฟาง ชุยเฟิงคอยช่วยหมีกู่ เอี้ยนฮั่วรั้งอยู่ที่ตีนเขาคอยจัดการเรื่องราวโดยรอบ องครักษ์เงาทั้งสามล้วนถูกโอนย้ายไปช่วยเหลือบิดาและพี่ชาย ตัวนางจึงมีเพียงตี้ถู่ที่คอยอยู่ช่วยเหลือ

...มิคิดว่าถึงตั้งใจระวังเต็มที่แล้วก็ยังเกิดเหตุร้ายขึ้นได้

แม้จะเป็นเหตุร้ายที่เกิดขึ้นจากคนปองร้าย แต่ตี้ถู่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ

ตี้ถู่สอบถามทหารรอบข้างแล้ว มีคนทันเห็นเหตุการณ์ตอนที่คุณหนูโดนผลักตกหลังม้า และแน่นอนว่ายังไงตี้ถู่ก็ต้องเอาคืน เขาเข้าไปขวางไม่ให้ผู้ใดเข้าไปปกป้องนาง และปล่อยให้สตรีนางนั้นโดนดาบของพวกนักฆ่าฟันไปเสียหลายแผล ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีแผลเป็น ซึ่งนับเป็นเรื่องร้ายแรงของเหล่าคุณหนูชนชั้นสูง

ส่วนหลังจากนี้จะถูกนายท่านและเหล่าคุณชายเอาคืนเช่นไรก็ไว้ค่อยว่ากัน แต่ที่แน่ ๆ การกระทำชั่วร้ายของนางจะต้องเป็นที่รู้กันไปทั่วแคว้น เอาให้ไม่มีหน้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเลย

“เช่นนั้นให้ตี้ถู่และชุยเฟิงอยู่ที่นี่ ส่วนสุ่ยหลิวเจ้ากลับไปกับขบวนเดินทาง”

“แต่ข้า...!”

หญิงสาวกำลังจะร้องโวยวาย แต่หยางเอ่อคังก็เอ่ยขัด

“ที่ไม่ให้เจ้าอยู่หาใช่เพราะเจ้าเป็นสตรี แต่เจ้าต้องไปรับหน้าฮูหยิน อย่าพึ่งให้นางรู้ว่าปิงเอ๋อร์หายตัวไป จะไปเตี๊ยมกับบุตรสาวตระกูลซือหม่าและตระกูลสวี่ไว้ก่อนก็ได้”

“...เจ้าค่ะ”

สุ่ยหลิวกำมือแน่นจนปลายเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำ นางขอตัวเดินออกไปหาสหายทั้งสองของคุณหนูเพื่อเตรียมคำโกหกคำโตที่ต้องแจ้งกับนายหญิง

“นายท่าน ยามลงเขาไปขอให้พาเอี้ยนฮั่วไปด้วยนะขอรับ ข้ามั่นใจว่าเขาต้องช่วยท่านได้ไม่มากก็น้อย”

“เอี้ยนฮั่ว?”

“ขอรับ เขาอยู่ที่ตีนเขา ให้สุ่ยหลิวแจ้งเรื่องราวแก่เขา ส่วนข้าจะช่วยคุณชายใหญ่ตามหาคุณหนูให้พบให้ได้ขอรับ” ชุยเฟิงกล่าววาจาอย่างฉะฉานจากนั้นจึงโขกหัวลงกับพื้นดินอีกหน

“ข้าจะไม่กระทำพลาดซ้ำสองให้ท่านผิดหวังขอรับ” ตี้ถู่กล่าวอย่างฉะฉานแล้วโขกศีรษะตามเช่นกัน

“เช่นนั้นข้าจะกลับเมืองหลวงก่อน ฝากที่เหลือไว้กับพวกเจ้าด้วย”

หยางเอ่อคังทำได้เพียงเอ่ยปากฝากฝัง แล้วหันหลังกลับหวนคืนสู่สมรภูมิของเหล่าขุนนางที่เมืองหลวงในฐานะหนึ่งในฐานอำนาจที่มั่นคงที่สุดของฮ่องเต้

เหล่าขุนนางและคุณหนูทั้งหลายต่างต้องติดตามขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงทั้ง ๆ ที่พึ่งมาถึง แต่หลังจากที่พึ่งผ่านเหตุการณ์อกสั่นขวัญผวา ไม่ว่าใครต่างก็รับเก็บของโดยมิคิดสงสัยหรืออ้าปากค้านแม้แต่ครึ่งคำ ขบวนเสด็จดั่งเช่นขามาจึงออกเดินทางได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“ฮ่า ๆ สนุกจังเนอะเสี่ยวจู”

“...”

ผู้ติดตามที่ควบม้าอยู่เคียงข้างแทบถลึงตามองผู้เป็นนาย คนที่เอาแต่ร้องโวยวายบังคับม้าวิ่งไปวิ่งมาในขณะที่เขาต้องรับมือกับนักฆ่าที่เบนเป้ามายังองค์ชายนอกคอกอย่างเอาเป็นเอาตาย คิดว่าเขาจะสนุกด้วยหรือไม่

นอกจากเนื้อตัวจะเปื้อนเหงื่อเปื้อนเลือดร่างกายยังเมื่อยขบไปหมดแล้ว!

“นี่ เสี่ยวจู เจ้าว่ามีผู้ใดหายไปหรือไม่?”

“...อ๊ะ...ชินอ๋อง?”

“ถูกต้อง ไม่รู้จักสังเกตรอบข้างยังใช้ไม่ได้นะ”

“แต่ชินอ๋องจะหายไปที่ไหนได้พ่ะย่ะค่ะ?”

องค์ชายนอกคอกอู่เซียวเฉินกระหยิ่มยิ้มที่ดูก็รู้ว่ามีเลศนัย แต่แล้วก็กลับยักไหล่ตอบแบบไม่คิดสนใจ

“เรื่องของเขา ข้าจะไปรู้มั้ยเล่า?”

“เช่นนั้นองค์ชายเอ่ยเรื่องเขาขึ้นมาเพื่อสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ” แม้หัวคิ้วจะขมวดมุ่น แต่เสียงที่ตอบกลับก็ยังคงความนิ่งสงบได้แบบแปลกประหลาด จะบอกว่าเขาโดนองค์ชายผู้นี้ก่อกวนจนเคยชินแล้วก็ว่าได้กระมัง

“ฮุ ๆ แล้วเจ้าคิดว่าแคว้นฉินจะทำเช่นไรหากชินอ๋องแห่งแคว้นเซี่ยมาหายตัวไปในพิธีล่าสัตว์ที่โดนโจมตี”

“คนที่มีบรรยากาศน่ากลัวถึงเพียงนั้น ไม่น่าจะเสียท่ากับกองกำลังนักฆ่าเพียงเท่านั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ” ผานเถียจูกล่าวขึ้นมายามหวนคิดถึงบรรยากาศกดดันน่าขนลุก

“เจ้านี่ช่างขัดเสียจริง แต่ช่างเถอะ มาคอยดูการกลับวังครั้งนี้ของแคว้นฉินดีกว่า ข้ามั่นใจมากว่ามันจะต้องสนุกแน่นอน”

คลื่นลูกใหญ่ที่กำลังจะซัดล้างสิ่งไม่เป็นระเบียบภายในแคว้นฉินในครั้งเดียว

การเตรียมการเกือบสิบปีของฮ่องเต้แคว้นฉินแม้จะไม่มีผู้ใดรู้ แต่เขาก็เดาได้ ศึกชิงบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล แม้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยความขาวสะอาด แต่ภายในที่ไม่มีใครได้อนุญาตให้ล่วงรู้นั้นกลับดำมืดจนน่าขนหัวลุก ไม่ว่าจะเป็นแว่นแคว้นใดก็เป็นเหมือน ๆ กัน

เบื้องหน้าของเฟยเกาจงฮ่องเต้ผู้รักสงบและพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรือง เบื้องหลังนั้นแปดเปื้อนด้วยเลือดไปเท่าไรแล้วใครเล่าจะกล้าคิด

“ข้าค่อนข้างมั่นใจว่ารัชทายาทของแคว้นฉินจะถูกกำหนดภายในเร็ววันนี้เนี่ยแหละ”

“ว่าอย่างไรนะ ฮ่องเต้รอดตายอย่างนั้นรึ!?”

“เจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า เวลานี้ฮ่องเต้กำลังเสด็จกลับวังเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้เรื่อง!”

เพล้ง!

มือเรียวที่มีรอยย่นกวาดชุดน้ำชาราคาแพงหล่นจากโต๊ะโดยไม่คิดใส่ใจว่าสิ่งของจะแตกหัก ใบหน้างดงามที่เริ่มชราบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ มือที่มีรอยเหี่ยวย่นคว้ากระดานหมากที่อยู่ใกล้มือเขวี้ยงใส่หัวของสาวรับใช้ที่อยู่ใกล้ตัวอย่างแรง จนหน้าผากของสาวใช้ปริแตก

“เจ้ามั่นใจนะว่าข่าวที่ได้รับมาถูกต้อง”

“...อึก...มั่นใจเจ้าค่ะ”

“แล้วหลานข้า หลานข้าเวลานี้เป็นอย่างไร!?”

“...บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ”

หญิงรับใช้หมอบกราบกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างแบบบางไหวระริกด้วยความหวาดกลัวแต่ก็มิกล้าหลั่งน้ำตา

“ไร้ประโยชน์! เลี้ยงเสียข้าวสุกยิ่งนัก! บุตรชายข้าเวลานี้อยู่ที่ใด!?”

“...นะ...นายท่านได้รับราชโองการให้เตรียมเข้าเฝ้าที่วังหลวง ทันทีที่ฮ่องเต้เสด็จกลับมาถึงเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้การแล้ว... เจ้าฮ่องเต้ชั่วนั่นต้องรู้อะไรมาแล้วแน่ ๆ บอกอี้เอ๋อร์ว่าอย่าเข้าวังไปตามรับสั่งเด็ดขาด!”

ร่างของหญิงรับใช้ที่หมอบกราบตัวสั่นชะงักนิ่งก่อนที่ร่างที่เคยหมอบกราบก็พลันลุกขึ้นยืน ใบหน้าธรรมดาสามัญนิ่งสงบจนชวนขนหัวลุก

“หากท่านกล้ากล่าววาจาว่าร้ายฮ่องเต้อีกเพียงครึ่งคำ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย!”

“อะไร!? เจ้ากล้า! ใครก็ได้เข้ามาจับนางเด็กไม่รักดีนี่ไปโบยให้ตาย!!”

เสียงของหญิงชราดังก้องไปรอบตัวจวน หากแต่คนที่ควรเฝ้ารอรับคำสั่งอยู่ภายนอกกลับไม่มีผู้ใดเข้ามาแม้แต่คนเดียว หญิงชรามองซ้ายมองขวาอย่างหวาดกลัวแต่ก็กลั่นใจตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้าบอกว่าใครก็ได้อย่างไรเล่า พวกเจ้ามัวหดหัวไปไหนกันหมด!!”

“จะร้องเรียกจนคอแตกก็ไม่มีประโยชน์หรอกฮูหยินผู้เฒ่า คนใกล้ชิดของท่านในเวลานี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนของฮ่องเต้ที่ท่านบริพาษถึงอย่างไรล่ะ”

“!!!” ใบหน้าชราคล้ายจะแก่ลงนับสิบปีในเสี้ยววิ ดวงตาฝ้าฟางสั่นระริก “หมะ...หมายความเช่นไร?”

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านฉลาดมาตั้งนานกลับมาโง่ในเวลาเช่นนี้หรือ” อดีตนางรับใช้กล่าวค่อนแขวะ ดวงตาปรายมองด้วยความรังเกียจ ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจ

“...จะ...เจ้า”

“ข้าจะบอกว่า...ถึงเวลากำจัดเนื้อร้ายในแคว้นฉินให้หมดสิ้นจริง ๆ เสียทีอย่างไรเล่า”

----

เรื่องนี้น่าจะนานกว่าแปดปี... ಥ‿ಥ