ตอนที่ 15 ผีอาฆาตแห่งบ่อน้ำ
เสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านซากปรักหักพังของวัดสีกระจ่างดูจะแหลมสูงขึ้นราวกับเสียงโหยหวนของมนุษย์ ธีรภพยืนเผชิญหน้ากับบ่อน้ำหินโบราณที่ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำสีดำสนิท ความเย็นที่แผ่ออกมาจากปากบ่อนั้นไม่ใช่ความเย็นจากน้ำธรรมดา แต่มันคือไอมรณะที่สะสมผ่านการฆ่าตัวตายและอาถรรพ์ที่ถูกกักขังมานับร้อยปี
ที่ขอบบ่อ ร่างของหญิงสาวในชุดสีนวลที่เปียกชุ่มจนแนบเนื้อยังคงนั่งนิ่ง ผมยาวประบ่าของเธอสั่นกระตุกเป็จังหวะที่น่าเกลียดน่ากลัว น้ำสีดำโคลนที่ไหลออกจากดวงตาของเธอไม่ได้ไหลลงสู่พื้น แต่มันกลับหยดลงไปในบ่อจนเกิดเสียง จอม... จอม... ที่ดังสะท้อนก้องอย่างผิดปกติ
“ธีรภพ อย่าเข้าไปใกล้กว่านั้นนะ” ลลินทิพย์ะโมาจากด้านหลัง เธอชูไม้เท้าพระจันทร์เสี้ยวขึ้น แสงสีนวลจากไม้เท้าเผยให้เห็นว่าเงาของบ่อน้ำนั้นกำลังแผ่ขยายออกไปเหมือนกงเล็บปีศาจที่พยายามจะตะปบเงาของธีรภพไว้
“มันสายไปแล้ว ลลินทิพย์” ธีรภพกล่าวเสียงต่ำ เนตรอสูรบนฝ่ามือขวาของเขาเต้นตุบๆ ราวกับจะหลุดออกมา
“เธอกำลังเรียกผม ไม่สิ สิ่งที่อยู่ในตัวผมกำลังขานรับเธอต่างหาก”
“เ้า ผู้สืบทอดที่โชคดี” เสียงของผีสาวดังขึ้น มันเป็เสียงที่ซ้อนทับกันระหว่างเสียงผู้หญิงที่กำลังสะอื้นและเสียงน้ำเดือด
“เ้ามีชีวิตอยู่ในแสงสว่าง ในขณะที่พวกเราถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยอยู่ในความมืด ใต้ผืนดินที่เ้าเหยียบย่ำ”
ทันใดนั้น ร่างของผีสาวก็บิดเบี้ยวจนกระดูกส่งเสียงลั่น กร๊อบ! เธอพุ่งตัวออกจากขอบบ่อในลักษณะคลานสี่ขาเหมือนสัตว์ป่า ความเร็วของเธอนั้นมหาศาลจนทิ้งรอยน้ำสีดำไว้ตามทางที่ผ่าน
“มนตราจันทรา : โซ่ตรวนแสงดาว”
ลลินทิพย์รีบประสานอิน เส้นแสงสีเงินพุ่งออกจากไม้เท้าเข้าพันธนาการร่างของผีสาวไว้กลางอากาศ
แต่ทว่า เมื่อเส้นแสงัักับชุดที่เปียกชุ่มของเธอ น้ำสีดำเ่าั้กลับกลายเป็กรดอาคมที่กัดกร่อนพลังงานของลลินทิพย์จนสลายไปในพริบตา ผีสาวสะบัดตัวหลุดออกแล้วพุ่งเข้าหาธีรภพพร้อมกรงเล็บที่ยาวขึ้นและเต็มไปด้วยคราบโคลนศพ
เคร้ง!
ธีรภพชักดาบนิรันดร์โลหิตออกมารับไว้ได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกชนเข้าอย่างจัง เท้าของเขาครูดไปกับพื้นดินจนเกิดร่องลึก กลิ่นเหม็นเน่าจากตัวผีสาวทำเอาเขาแทบสำลัก
“เนตรอสูร มองหาแกนกลางของเธอ” ธีรภพเพ่งสมาธิ
ภายใต้การมองเห็นของเนตรอสูร เขาพบว่าิญญาตนนี้ไม่ได้มีเพียงดวงเดียว แต่มันคือการหลอมรวมของิญญาหญิงสาวนับสิบดวงที่ถูกมัดรวมกันด้วยด้ายสีดำที่เป็อาคมของนกฮูกราตรี และที่น่าใยิ่งกว่า คือที่หน้าอกของผีสาว มีตะปูที่ทำจากกระดูกมนุษย์ปักอยู่นับสิบเล่ม!
“นี่มันไม่ใช่แค่ผีอาฆาต แต่มันคือกุมารีพรายน้ำที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยไสยเวทย์สายดำที่สุด” ธีรภพสบถออกมา
ผีสาวไม่เปิดโอกาสให้เขาพัก เธออ้าปากกว้างจนกรามแทบหลุด พลันพ่นน้ำโคลนสีดำออกมาเป็สาย น้ำเ่าั้เมื่อััอากาศก็กลายเป็งูโคลนนับร้อยตัวที่เลื้อยเข้ามารัดพันขาของธีรภพไว้
“ลลินทิพย์! ระวังตัว!” ธีรภพะโ
แต่พริบตานั้น น้ำในบ่อโบราณก็ะเิออกเป็พรายน้ำขนาดใหญ่ ร่างของชายหน้ากากนกฮูก (ที่ดูเหมือนจะเป็ร่างแยกหรือภาพหลอนจากอาคม) ปรากฏขึ้นยืนอยู่เหนือปากบ่อ
“ธีรภพ น้องชายข้าฝากของขวัญมาให้” นกฮูกราตรีหัวเราะ
“บ่อน้ำนี้คือรอยแยกมิติที่เชื่อมต่อกับนรกโลกันตร์ที่ธีรเทพสถิตอยู่ ยิ่งเ้าสู้ พลังของเ้าจะยิ่งถูกดูดลงไปเบื้องล่าง”
ธีรภพรู้สึกได้ทันทีว่าทุกครั้งที่เขาตวัดดาบ แสงสีแดงจากเนตรอสูรกลับถูกเงาของบ่อน้ำดูดกลืนไป เขาเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย ในขณะที่ผีสาวเริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จากพลังที่เขาส่งออกไป
“ธีรภพ! อย่าใช้พลังปะทะโดยตรง” ลลินทิพย์ที่กำลังต่อสู้กับงูโคลนร้องเตือน
“คุณต้องใช้ คาถาบทที่หนึ่งอีกครั้ง แต่คราวนี้ต้องเป็เวอร์ชันที่เข้มข้นกว่าเดิม”
ธีรภพกัดฟันกรอด เขาตัดสินใจปักดาบนิรันดร์โลหิตลงบนพื้นดินเพื่อใช้มันเป็เสาเข็มดึงพลังงานธาตุดินมาป้องกันตัว เขาหลับตาลง พยายามไม่มองภาพสยดสยองตรงหน้า แต่ใช้ใจััถึงความทุกข์ทรมานของิญญาหญิงสาวเ่าั้
เขาเห็นภาพหญิงสาวที่ผิดหวังในความรัก หญิงสาวที่ถูกข่มเหง และหญิงสาวที่จบชีวิตลงในบ่อนี้ด้วยความสิ้นหวัง ความเ็ปเ่าั้ถูกนกฮูกราตรีนำมาถักทอเป็โซ่ตรวน
“ในนามแห่งสายเืศราวิญญ์ ผู้ถือครองสิทธิ์แห่งการปลดปล่อย”
ธีรภพเริ่มพึมพำคาถา แสงสีทองจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่นิ้วมือขวาของเขา
“ปัญจา ิญญาัง อนัตตา อโหสิกรรม”
เขาพุ่งตัวเข้าหาผีสาวอย่างไม่เกรงกลัวกรงเล็บ ผีสาวตวัดกรงเล็บหมายจะฉีกหน้าของเขา แต่ธีรภพกลับไม่หลบ เขาใช้มือขวาที่อาบด้วยแสงสีทองตบเข้าไปที่กลางอกของเธอ ตรงตำแหน่งที่มีตะปูกระดูกปักอยู่!
เปรี้ยง!
คลื่นพลังแห่งการให้อภัยและชำระล้างะเิออก น้ำสีดำที่เคยไหลออกมาจากดวงตาของผีสาวกลายเป็น้ำใสสะอาด ร่างที่บิดเบี้ยวเริ่มกลับคืนสู่สภาพมนุษย์ที่งดงาม แต่แฝงไปด้วยความเศร้า
“ขอบคุณ ท่านจอมอาคม” เสียงกระซิบสุดท้ายก่อนที่ร่างของเธอจะแตกสลายกลายเป็ละอองน้ำที่ระเหยหายไปในอากาศ
เมื่อผีสาวหายไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง นกฮูกราตรีที่ปากบ่อหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ธีรภพทรุดตัวลงคุกเข่า หอบหายใจอย่างหนัก
“เราจัดการมันได้แล้ว” เขาพึมพำ
“ธีรภพ ดูในบ่อสิคะ” ลลินทิพย์เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าซีดเผือด
ธีรภพเดินไปที่ปากบ่อแล้วชะโงกหน้าลงไปดู แสงจากเนตรอสูรของเขาส่องลึกลงไปจนถึงก้นบ่อที่ไม่มีน้ำ แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่โคลนตม
ที่ก้นบ่อนั้น มีกระจกเงาบานหนึ่งวางราบอยู่ และในกระจกนั้น ไม่ได้สะท้อนใบหน้าของธีรภพ แต่สะท้อนภาพของธีรเทพที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากโครงกระดูกมนุษย์ ธีรเทพกำลังจ้องมองกลับมาที่เขาพร้อมกับถือหัวใจของปีศาจที่ยังเต้นอยู่ไว้ในมือ
“นี่แค่การทักทาย น้องชายข้า” ธีรเทพในกระจกขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง “ผีสาวตนนั้นคือข้ารับใช้ที่อ่อนแอที่สุด ของจริงกำลังจะไปหาเ้าในหมู่บ้านถัดไป หมู่บ้านที่คนตายเดินเหินได้เหมือนคนเป็!”
เพล้ง!
กระจกที่ก้นบ่อแตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ พลันมีควันสีม่วงพุ่งขึ้นมาจากบ่อราวกับูเาไฟะเิ ธีรภพรีบคว้าตัวลลินทิพย์หลบออกมาได้ทันท่วงที แต่เขารู้ดีว่าคำสาปครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ธีรภพหันไปมองลลินทิพย์ “เราพักที่นี่ไม่ได้แล้ว ธีรเทพกำลังเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขา้าเปิดประตูมิติระหว่างโลกคนตายกับโลกคนเป็โดยใช้ผมเป็สื่อกลาง”
“แล้วเราจะไปไหนต่อคะ”
“เฒ่าพรายเคยบอกเื่หมู่บ้านไร้เงาที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำป่าสัก” ธีรภพเก็บดาบเข้าฝัก แววตาของเขาบัดนี้ไม่ได้มีเพียงความมุ่งมั่น แต่มีความแค้นที่กำลังสุมทรวง
“ที่นั่นคือที่ที่ธีรเทพส่งสมุนที่แท้จริงไป และที่นั่นคือจุดที่เราจะปิดบัญชีกับพวกมัน”
ธีรภพก้าวเดินออกจากวัดสีกระจ่าง มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของราตรีที่ดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้น โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ในหมู่บ้านถัดไปนั้น จะทำให้เขาต้องเผชิญกับความตายในรูปแบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
จบตอนที่ 15
สนับสนุนค่ากาแฟ หรือโดเนทเป็กำลังใจให้ได้นะครับ
4380169722 : ธนาคารไทยพาณิชย์
44K
