รักนี้ จะไม่ปล่อย

ก๊อกๆ ๆ

“ทุกท่าน เพื่อเป็๞การขอบคุณ ที่ทำงานหนัก โดยเฉพาะทีมลงพื้นที่สำรวจ ผมขอเลี้ยงเครื่องดื่มทั้งแผนกนะครับ”

“ว้าววว กาแฟจากหัวหน้าทีม ดื่มแล้วดีดจริงๆ เลยครับ”

พี่คนนึงแอบแซวหัวหน้าทีม ยูนามีวางแก้วกาแฟ บนโต๊ะกลางของแผนก แล้วช่วยหยิบยื่นให้พวกพี่ๆ ในทีม ก่อนจะคว้าแก้วนึงขึ้น

“โอ๊ะ หัวหน้าทีมสั่งโกโก้มาด้วยหรอคะ งั้นนามีขอนะคะ พอดีนามีไม่ชอบดื่มกาแฟ”

เธอพูดกับหัวหน้าทีมด้วยเสียงสดใส แล้วยกแก้วนั้นขึ้นแนบใบหน้าตัวเอง หัวหน้าทีมหันมองหน้าฉัน ก่อนจะหลบตาลง

“ครับ… เชิญตามสบายครับ” เขาพูด พลางหยิบกาแฟแก้วนึง แล้วเดินเข้าห้องทำงานไป

…ไม่มีอะไร ‘พิเศษ’ สำหรับฉันแล้วสินะ…

จู่ๆ ก็เจ็บจี้ดที่หัวใจซะงั้น สุ่มเสี่ยงโรคหัวใจรึเปล่า ฉันควรไปหาหมอดีไหมนะ

“มันไม่มีโกโก้แล้ว กินกาแฟแทนได้ไหม” ผู้ช่วยอีเดินถือกาแฟอีกแก้วมาให้

“อ่าาา ไม่ดีกว่า กินแล้วใจมันสั่นแปลกๆ น่ะ เธอเอาไปเลย” ฉันพูด พลางลุกไปชงโกโก้ดื่มเอง

“เอ๋ ทำไมชงโกโก้ดื่มเองคะพี่” นามีถาม

“อ่อ พี่ไม่ดื่มกาแฟน่ะ”

“ยะ อย่าบอกนะว่า อันนี้หัวหน้าทีมสั่งมาให้พี่” เธอทำท่า๻๷ใ๯ ก่อนจะยกโกโก้แก้วนั้นขึ้นชู

“อ่าาา ไม่หรอก หัวหน้าทีมก็ไม่ได้บอกอะไรนิ”

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ถ้านามีรู้ว่าพี่ไม่ดื่มกาแฟ คงรีบเอาแก้วนี้มาให้พี่แล้ว” เธอพูด พลางทำสีหน้าสำนึกผิด

“อ่าาา ไม่เป็๲อะไรจริงๆ จ้ะ พี่ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น โกโก้ชงก็มี อย่าคิดมาก”

ฉันลูบไหล่ปลอบเธอแล้วยิ้มให้ เธอยิ้มตาม ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“อ้ะ พี่ยูอึนอาคะ จะว่าอะไรไหมถ้าฉันขอเรียกชื่อเล่นพี่”

“หืม?”

“ฉันอยากสนิทกับพี่น่ะค่ะ รู้สึกคุยแล้วสบายใจสุดๆ แล้วฉันเป็๲พวกชอบสนิทกับคนสวยๆ ด้วย”

“ฮ่าๆ ปากหวานจังน้าาา …เอาสิ มาสนิทกันเถอะ” ฉันพูด พลางยื่นมือรอเช็คแฮนด์กับเธอ

“แหะๆ นามีขอฝากตัวอีกครั้งนะคะ… พี่อึนอา”

“ยินดีจ้ะน้องสาว” ฉันยิ้มให้เธออย่างเป็๞มิตร แล้วแยกกันทำหน้าที่ตัวเอง

-------------------------------------------------------------------------------------------

เกือบสัปดาห์ที่ยูนามีมาฝึกงานที่แผนก เธอน่ารัก สดใส เป็๞กันเอง ซนนิดๆ น่าเอ็นดูจนได้ฉายา ...ดาวดวงที่สองของแผนกวิจัยการตลาด

ติ้ง

เสียงลิฟต์เปิด ฉันชะงักเท้าไม่กล้าเดินเข้าไป เพราะข้างใน มีหัวหน้าทีมกับยูนามีอยู่ 

“อ้ะ พี่อึนอา ไปแผนกไหนมาคะ” เธอเอ่ยทักทาย

“อ่าาา ไปเอาเอกสารอ้างอิงจากแผนกคลังน่ะ” ฉันพูด แล้วก้มหน้าลงพื้น

“กลับแผนกไหมคะ ถ้ากลับ ไปด้วยกันเลยค่ะ”

“ออ เอ่อ… ”

ฉันเม้มปากแน่น จะปฏิเสธคงแปลกๆ เลยก้าวขาเข้าลิฟต์ ไปอยู่อีกมุม โดยยูนามีคั่นกลาง เธอฮัมเพลงเบาๆ เหมือนกำลังอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น

“รุ่นพี่คะ แล้วรุ่นพี่ได้กลับบ้านบ้างรึเปล่า”

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ เพราะเธอใช้คำเรียกหัวหน้าทีมว่า “รุ่นพี่” ออกมาอย่างสนิทสนม

“๰่๭๫นี้ไม่ได้กลับครับ พอดียังยุ่งๆ กับผลลงพื้นที่อยู่..” หัวหน้าทีมตอบเสียงเรียบ พลางจ้องไปยังจอแสดงชั้นลิฟต์

‘...พวกเขา ไปสนิทกันตอนไหนนะ…’

“อ้ะ… พี่อึนอา ไม่ถือใช่ไหมคะ” ยูนามีหันมาถามฉัน

“คะ?? ถะ ถืออะไรหรอ”

“ที่ฉันเรียกหัวหน้าทีมว่า ‘รุ่นพี่’ น่ะค่ะ… พอดีได้คุยเ๹ื่๪๫ส่วนตัว พอรู้ว่าจบจากโรงเรียนมัธยมเดียวกัน เลยคุยกันยาวเลยค่ะ ตอนนี้สนิทขึ้นนิดหน่อย เลยขอหัวหน้าทีมเรียกรุ่นพี่ค่ะ”

“อ่าาา...”

“ …แต่ต้องเรียกตอนอยู่สองคนเท่านั้นนะคะ แหะๆ”

เธอปล้องปากพูดในประโยคสุดท้าย แล้วยิ้มแสดงความเขินออกมา

“ยู นามี..” หัวหน้าทีมหันมาดุเธอเบาๆ

“แหะๆ ขอโทษค่ะรุ่นพี่… ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่อึนอาไว้ใจได้ เนอะพี่สาวคนสวย”

เธอหันไปคุยกับหัวหน้าทีม แล้วหันมายิ้มรับกับฉัน ฉันพยักหน้าเบาๆ แล้วหันมองจอลิฟต์ ขอให้มันถึงชั้นแผนกเร็วๆ

ติ้ง

ลิฟต์ยังไม่ทันเปิดดี ฉันรีบเดินแทรกช่องประตูออกไปก่อน เพราะไอ้น้ำใสๆ ที่คลอตามันกำลังจะไหลลงมาแล้ว

ฉันวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ยกมือขึ้นปิดใบหน้าอย่างเร็ว กดเสียงสะอื้นที่มันจะเล็ดลอดออกมา 

‘รุ่นพี่‘ ให้เรียกเฉพาะตอนอยู่สองคนงั้นหรอ เหมือนเดจาวูเลยแฮะ กับฉัน เขาก็ให้เรียก ‘คุณพัค‘ ตอนอยู่สองคนเหมือนกันนิ …นั่นก็แค่มุกจีบสาวที่เขาใช้งั้นหรอ

ไหนบอกว่าชอบฉันไง แค่ไม่ถึงเดือน เขาก็มูฟไปชอบคนอื่นแทนแล้วหรอ…เปลี่ยนใจง่ายชะมัด

“นี่ น้องยูนามีน่ารักเนอะ ยิ้มทั้งวันเลยอ่ะ” เสียงสาว หนึ่งในแผนกพูดขึ้น

“นั่นสิ เหมือนยูอึนอาเวอร์ชั่นสองเลย แต่เด็กกว่า ซนกว่า”

“เธอดูสนิทกับหัวหน้าทีมนะ แถมหัวหน้าทีมก็เรียกหาบ่อยๆ”

“ระ หรือว่า ทั้งสองคนอาจจะแอบคบกันอยู่ ว้ายยย” ทั้งสองทำเสียงระริกระรี้ใส่กัน

“ตอนแรกฉันคิดว่าหัวหน้าทีมชอบยูอึนอาซะอีก”

“นั่นสิ แต่พอน้องยูนามีมา ก็ไม่เรียกหายูอึนอาเลย แถมบรรยากาศทั้งสองคนก็แปลกๆ ด้วย“

“รึว่า…รักสามเศร้า”

“บ้าบอ.. แต่ถ้าเป็๲จริงขึ้นมา ฉันเชียร์ไม่ถูกเลยนะ จะยูอึนอา … รึยูนามี”

“โอ๊ย แค่คิดก็ปวดตับแล้วอ่ะ.. ป่ะ กลับออฟฟิศดีกว่า”

ฉันนั่งฟังสองสาวคุยกัน พอได้ยินเสียงฝีเท้าลับไปแล้วถึงค่อยๆ แง้มหน้าโผล่ออกมา

“...ฉัน หรือนามี งั้นหรอ”

‘ก็ต้องเป็๲นามีอยู่แล้ว ทั้งสาวกว่า ร่าเริงกว่า แถมยัง… ไม่เคยทำร้ายความรู้สึกเขาด้วย’

ฉันส่ายหน้าทิ้งความคิดบ้าๆ นั่นทันที หลังตั้งสติสงบอารมณ์ได้ ฉันก็รีบกลับแผนก