พวกเขาเพียงแค่รออยู่ด้านนอกเพื่อปล่อยให้กองกำลังของพี่น้องตระกูลมู่และกองกำลังของซือหยวนไห่รบกันเองหากใครคิดหนีออกมา จะถูกพวกเขาสังหารจนสิ้น
“ฮ่าฮ่า ฮ่าข้าไม่คิดเลยว่าจุดจบของอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เช่นอาณาจักรเมฆาตะวันตกจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้ได้ความคิดของเจ้ามันยังคงสุดยอดเหมือนเดิมนะเฟยหลง”
“กองกำลังของท่านก็แข็งแกร่งมากกว่าเดิมมากลำพังแค่กองกำลังของท่านก็สังหารคนของอาณาจักรเมฆาตะวันตกไปได้มากกว่าครึ่งแล้วหากไม่ได้รับการสนับสนุนจากพวกท่านข้าเกรงว่าคงเป็นเรื่องยากที่เราจะสามารถบดขยี้อาณาจักรเมฆาตะวันตกได้ง่ายเช่นนี้”
“เอาหละสงครามยังไม่จบพวกเรารอให้พวกมันสู้กันจนหมดแรงก่อนแล้วพวกเราค่อยจัดการกับพวกมันทีหลัง ตอนนี้สามารถช่วยเหลือเผ่าเอลฟ์ทั้งหมดออกกมาได้ก็ดีแล้วหากบิดาข้าได้ทราบว่าสามารถยึดอาณาจักรเมฆาตะวันตกได้ไม่รู้ว่าท่านจะทำหน้ายังไงอาณาจักรที่เป็นหอกข้างแคร่ของพวกเรามานานแล้วคราวนี้อาณาจักรเมฆาตะวันตกจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรซุนเซียนของพวกเราแล้วข้าละตื่นเต้นจริง ๆ”
ทางด้านกองกำลังของอาณาจักรเมฆาตะวันตกที่กำลังรบกันอยู่นั้นจู่ ๆ พวกเขาก็ได้รับแรงกดดันจากระดับพลังในขั้นราชันย์เซียนระดับเก้า ทำให้ทุกคนต่างหยุดการสู้รบทั้งหมดและหันมามองยังร่างของซือหยวนห่าวที่ตอนนี้กำลังก้าวเดินออกมา
“เจ้าพวกโง่ทั้งหลายศัตรูมาถึงหน้าประตูแล้วยังมัวรบกันอยู่อีกหากพวกเจ้ายังรับกันไม่หยุดมีหวังได้สูญสิ้นอาณาจักรเมฆาตะวันตกเป็นแน่”
“แล้วจะให้พวกเราทำยังไงให้ร่วมมือกับเจ้าพวกกบฏพวกนี้เช่นนั้นหรือ?ไม่มีวันเสียหรอก”
“เจ้าก็อย่าหวังว่าพวกเราจะร่วมมือกับพวกเจ้าเช่นเดียวกัน”
ในขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่นั้นกองกำลังของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยที่นำโดยฟางฮุ่ยและเฟยหลงได้เคลื่อนทัพเข้าสู่พระราชวังเป็นที่เรียบร้อยแล้วพวกเขาโอบล้อมผู้คนทั้งหมดเอาไว้
“พวกเจ้าถูกล้อมเอาไว้หมดแล้วยอมวางอาวุธเสียแต่โดยดีจะได้ไม่เกิดความสูญเสียไปมากกว่านี้”
“เจ้าเด็กน้อยพวกเจ้าคิดว่าพวกเราเป็นใครพวกเราเป็นถึงนักเวทของอาณาจักรเมฆาตะวันตกเจ้าคิดจะเอาแค่นี้มาข่มขู่พวกเราเช่นนั้นหรือ?”มู่เจ๋อเอ่ยขึ้นมาในทันที
“แค่สวะจอมเวทขั้นต้นเช่นพวกเจ้ามายิ่งใหญ่ในดินแดนแร้นแค้นพลังเวทเช่นนี้คงอาศัยโอสถเสริมเวทเท่านั้นสินะ คิดหรือว่าพวกเจ้าทั้งหมดจะต่อกรกับข้าได้”เฟยหลงนำกระบี่บินออกมาพร้อมกับทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้าระดับพลังเวทของเฟยหลงนั้นแข็งแกร่งถึงระดับราชันย์มนตราทำให้เหล่าจอมเวททั้งหมดพากันตกตะลึง
“เจ้าเจ้ามายังดินแดนแห่งนี้ได้อย่างไร เจ้าเป็นนักเวทของอาณาจักรซุนเซียนเช่นนั้นหรือ?”
“เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าข้ามายังดินแดนนี้ได้อย่างไรแต่พวกเจ้าเป็นถึงจอมเวทกลับใช้เวทในทางที่ผิดแทนที่จะใช้เวทในการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์พวกเจ้ากลับทำในสิ่งตรงกันข้ามวันนี้หากข้าไม่ล้างบางพวกเจ้า ก็คงไม่มีหน้ากลับไปพบกับอาจารย์ของข้าได้”
“ฮึราชันย์มนตราแล้วอย่างไร เจ้าสามารถสู้กับพวกเราทั้งหมดในคราเดียวได้อย่างนั้นหรือ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า” มู่กวางเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมา
“พวกเจ้าสองพี่น้องไม่ต้องห่วงข้าจะส่งพวกเจ้าให้กับเผ่าเอลฟ์ที่พวกเจ้าไปจับตัวมาข้าอยากจะรู้นักพวกเจ้าจะมีชีวิตเป็นยังไงหลังจากที่พวกเจ้าได้ไปอยู่ในมือของพวกเอลฟ์เหล่านั้น”
มู่กวางและมู่เจ๋อโกรธขึ้นมาในทันทีแต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะทำอะไรเฟยหลงพลันร่ายเวทพันธนาการนักเวททั้งหมดที่อยู่บริเวณนั้นในทันทีส่วนมู่เจ๋อและมู่กวางที่เตรียมตัวร่ายเวทนั้นกลับถูกเงาของสัตว์ชนิดหนึ่งบดบังจนต้องแหงนขึ้นไปมองด้านบน
เสี่ยวเทียนใช้กรงเล็บที่แหลมคมของมันจิกเข้าไปตรงหัวไหล่ของทั้งสองพี่น้องสองพี่น้องร้องด้วยความเจ็บปวดในทันทีบาเอลหลอมรวมพลังปราณของเขาสร้างลูกธนูขึ้นมาจากนั้นจึงยิงมันออกไปสังหารเหล่านักเวทที่ตอนนี้ถูกเวทของเฟยหลงพันธนาการเอาไว้เพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีนักเวททั้งหมดต่างร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าพวกเขาถูกสังหารจนสิ้นเหลือไว้เพียงแค่มู่เจ๋อและ มู่กวาง
เสี่ยวเทียนโยนร่างของทั้งสองมาทางเฟยหลง เฟยหลงเก็บทั้งสองพี่น้องไว้ในแหวนมิติสำหรับสัตว์อสูรในทันที กองกำลังทั้งหมดของมู่กวางรีบวางอาวุธของพวกเขาในทันที
“เอาหละที่นี้ก็ถึงเวลาของพวกเจ้าแล้วพวกเจ้าคิดจะสู้ต่อหรือว่าวางอาวุธ ซือหยวนไห่” องค์ชายฟางฮุ่ยเอ่ย
“พวกเจ้าสินะที่สังหารบุตรชายของข้าวันนี้หากข้ายังมีชีวิตอยู่พวกเจ้าอย่าหวังว่าข้าจะยอมแพ้พวกเจ้าง่า.....”
ฉึก!!!
ลูกธนูของบาเอลปักตรงกลางหน้าผากของกษัตริย์ซือหยวนไห่อย่างแม่นยำ
“เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดเช่นนั้นหรือ? เจ้าทำอะไรกับเผ่าเอลฟ์ของข้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ”
“หยุด! ทุกคนหยุดได้แล้ว กษัตริย์ของพวกเจ้าก็ตายไปแล้วพวกเจ้ายังคิดจะสู้กันอีก” ซือหยวนห่าวตะโกนด้วยความโกรธเข้าไม่ได้โกรธที่บาเอลสังหารพี่ชายของตนแต่เขาโกรธที่มีแต่พวกที่โง่งมยอมหักไม่ยอมงอจนทำให้เหล่าทหารต้องเสียชีวิตไปอย่างมากมาย
“ข้าซือหยวนห่าวเป็นน้องชายของกษัตริย์ซือหยวนไห่ พวกเรายินดีที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ขอเพียงแค่พวกท่านได้โปรดอย่าได้สังหารทหารเหล่านี้และประชาชนผู้บริสุทธิ์อีกเลยข้ายินดีให้พวกท่านสังหารข้าแทน”
“ท่านอ๋องท่านจะทำแบบนั้นไม่ได้ หากขาดท่านไปแล้วกษัตริย์คนต่อไป.....”
“นี่พวกเจ้ายังคิดอีกหรือว่าอาณาจักรเมฆาตะวันตกแห่งนี้จะมีกษัตริย์อยู่อีกเช่นนั้นหรือ? ความโง่ ความเห็นแก่ตัวของพวกเจ้าทำลายอาณาจักรเมฆาตะวันตกไปหมดสิ้นแล้วพวกเจ้ายังไม่รู้สึกตัวกันอีกหรืออย่างไร”
ทุกคนต่างนิ่งสนิทคำพูดของซือหยวนห่าวทำให้พวกเขาคิดได้ว่าตอนนี้ที่ที่พวกเขายืนอยู่ตรงนี้ถูกอาณาจักรเจิ้นสุ่ยยึดครองไว้เรียบร้อยแล้วโดยเฉพาะเหล่าขุนนางทั้งหลายที่ตอนนี้ถึงกับทรุดตัวลงกับพื้น
เฟยหลงทะยานเข้าไปปรึกษากับองค์ชายฟางฮุ่ยในทันทีหลังจากนั้นเขาจึงได้ทะยานไปยังจุดที่ซือหยวนห่าวยืนอยู่
"จากนี้เป็นต้นไปอาณาจักรเมฆาตะวันตกแห่งนี้จะถูกหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยของพวกเราหากท่านไม่ต้องการให้เกิดการสูญเสีย ในชีวิตของทหารและประชาชนชาวเมืองท่านจะรับปากพวกเราข้อหนึ่งจะได้ไหมแล้วพวกเราจะละเว้นชีวิตของพวกเขา”
“อย่าว่าแต่ข้อเดียวเลยร้อยข้อข้าก็จะทำ ขอเพียงให้ทุกคนมีชีวิตรอด ชีวิตข้าเพียงคนเดียวข้าไม่เสียดายหรอก”
“ดีเช่นนั้นท่านจงสาบานด้วยจิตวิญญาณของท่านว่าจะซื่อตรงและภักดีต่อกษัตริย์ของเราและอาณาจักรเจิ้นสุ่ย”ซือหยวนห่าว ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนที่จะยกมือขึ้นพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงอันดัง
“ข้าซือหยวนห่าวขอสาบานด้วยจิตวิญญาณจากนี้ไปจะจงรักภักดีต่ออาณาจักรเจิ้นสุ่ยและกษัตริย์ของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยทุกคน...”
“ท่านอ๋อง”
คนของอาณาจักรเมฆาตะวันตกต่างทรุดตัวลงคุกเข่าให้กับซือหยวนห่าวด้วยความซาบซึ้งใจการพ่ายแพ้ครั้งนี้ หากไม่ได้ซือหยวนห่าวช่วยเหลือพวกเขาเอาไว้พวกเขาไม่รู้ว่าจะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้อีกหรือไม่อีกทั้งชาวเมืองทุกคนจะเป็นยังไงหากซือหยวนห่าวไม่ใช้ชีวิตของเขาแลกเอาไว้
“พวกเจ้าจงฟังให้ดีนับจากนี้ไปไม่มีอาณาจักรเมฆาตะวันตกอีกต่อไปทุกเมืองที่อยู่ภายใต้อาณาจักรเมฆาตะวันตกจะขึ้นตรงต่ออาณาจักรเจิ้นสุ่ยของพวกเราเมืองหลวงอาณาจักรเมฆาตะวันตกแห่งนี้จะมีเจ้าเมืองคนใหม่และกษัตริย์ของพวกเจ้าทุกคนจะมีเพียงคนเดียวคือกษัตริย์ฟางเหวินเทียนบิดาของข้าเท่านั้น”
“ซือหยวนห่าวรับราชโองการ”ซือหยวนห่าวคุกเข่าลงในทันที
“ซือหยวนห่าวน้อมรับราชโองการพะยะค่ะ”
“ข้าในฐานะตัวแทนของกษัตริย์ฟางเหวินเทียนขอแต่งตั้งให้เจ้าดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองเมฆาตะวันตกแห่งนี้ส่วนขุนนางทั้งหลายให้สิทธิ์เจ้าเลือกคนใหม่ขึ้นมาแทนส่วนคนเก่าปลดเป็นสามัญชนให้หมด ยกเว้นคนที่เจ้าเห็นว่ามีประโยชน์ต่อบ้านเมือง”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทขอบคุณองค์ชายที่ทรงกรุณา”
ท่านกลางความเสียใจของเหล่าทหารที่พ่ายแพ้สงครามในครั้งนี้แต่ก็มีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ซือหยวนห่าวได้กลับมาปกครองเมืองเมฆาตะวันตกแห่งนี้แม้ว่าจะถูกหลอมรวมกลายเป็นอาณาจักรเจิ้นสุ่ยไปแล้วก็ตามที
“คารวะท่านเจ้าเมือง”
“คารวะท่านเจ้าเมือง”เหล่าทหารทั้งหมดต่างยินดีเป็นอย่างยิ่ง บางคนถึงกับน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว
“ซือหยวนห่าวจากนี้ไปรบกวนเจ้าแล้ว ส่วนป้ายประจำตำแหน่งของท่านจะถูกส่งมาทีหลัง หวังว่านับจากวันนี้ไปเจ้าจะทำให้เมืองเมฆาตะวันตกแห่งนี้เจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่ายุคของพี่ชายของเจ้านะ”
“ขอรับองค์ชายข้าน้อยจะทำอย่างสุดความสามารถ”
กองกำลังของอาณาจักรเจิ้นสุ่ยและสำนักมังกรเพลิงค่อยๆ ถอนทัพออกไป
“ท่านผู้อาวุโสท่านสนใจที่จะเปิดสาขาสำนักมังกรเพลิงของท่านที่นี่หรือไม่หากท่านสนใจข้ายินดีสนับสนุนและสร้างสำนักให้กับพวกท่านเอง”องค์ชายใหญ่เอ่ยขึ้นมา
“จริงหรือข้านั้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง หากได้รับการสนับสนุนจากองค์ชายเช่นนี้ข้าก็ไม่เกรงใจเช่นกันขอบคุณองค์ชายมาก”
“ครั้งนี้ได้กองกำลังของพวกท่านช่วยเหลือทำให้อาณาจักรเมฆาตะวันตกกลายเป็นอาณาจักรเจิ้นสุ่ยเสด็จพ่อคงตบรางวัลให้ท่านและคนของท่านอย่างงามแน่ข้าจะทูลขอเสด็จพ่อให้กับท่านเอง”
“บาเอลเจ้าสามคนนี้ให้คนของเผ่าเจ้าตัดสินเองเถอะข้ายกให้พวกเจ้า”เฟยหลงโยนแหวนมิติสำหรับสัตว์อสูรให้กับบาเอล
“ขอบใจมากเฟยหลง”
หลังจากนั้นไม่กี่วันข่าวการรวมอาณาจักรเมฆาตะวันตกเข้ากับอาณาจักรเจิ้นสุ่ยก็ถูกประกาศออกไปยังทุกเมืองที่แต่เดิมเป็นของอาณาจักรเมฆาตะวันตกตอนนี้ทุกเมืองต้องขึ้นตรงกับอาณาจักรเจิ้นสุ่ยแทน กลายเป็นว่าอาณาจักรเจิ้นสุ่ยตอนนี้กลายเป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดไปแล้ว
243K
