ตอนที่ 21 ทนายใจมาร
“สั่งอาหารก่อนดีไหมครับ…”
ตั้มยื่นเมนูให้เธอ
“มื้อนี้ผมเลี้ยงเองเต็มที่เลยไม่ต้องเกรงใจ...ผมอยากให้การร่วมงานของเราเริ่มต้นอย่างประทับใจที่สุด”
อุ้มยิ้มหวาน แววตาเป็นประกายเมื่อเห็นความป๋าของชายตรงหน้า โดยหารู้ไม่ว่า...เธอกำลังนั่งดินเนอร์อยู่กับมัจจุราชที่กำลังลับมีดรอเชือดคอเธออยู่
บรรยากาศภายในภัตตาคารหรูเงียบสงบจนผิดสังเกต อุ้มวางแก้วไวน์ลงช้า ๆ สายตาภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปรอบ ๆ ร้านที่ว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะของเธอและ "ธนา" (ตั้ม) เท่านั้นที่ตั้งเด่นอยู่กลางร้าน พนักงานเสิร์ฟยืนสงบนิ่งรอให้บริการอยู่ที่มุมร้าน
“เอ่อ...คุณธนาคะ”
อุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ร้านนี้ปกติคนน่าจะแน่นไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมวันนี้เงียบจัง”
ตั้มยิ้มมุมปาก ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างใจเย็น
“ผมเป็นคนไม่ชอบความวุ่นวาย เวลาคุยงานสำคัญ ผมชอบความเป็นส่วนตัว…”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะจ้องตาเธอแล้วพูดต่อ
“ผมเลยเหมาทั้งร้านสำหรับคืนนี้ไว้น่ะครับ จะได้อยู่กับคุณอุ้มแบบส่วนตัว”
ดวงตาเรียวรีของอุ้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายวาววับของความพึงพอใจ เธอรู้ว่าค่าเหมาภัตตาคารหรูขนาดนี้ ต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ชายคนนี้ไม่ใช่แค่รวยธรรมดา แต่ "รวยระดับมหาเศรษฐี"
“อุ้ย...คุณธนานี่ทุ่มทุนจังเลยนะคะ อุ้มเกรงใจแย่เลย”
อุ้มแสร้งทำเป็นเขินอาย แต่ในใจกลับเนื้อเต้น เธอกำลังประเมินมูลค่าของชายตรงหน้าว่าน่าจะเป็นบ่อเงินบ่อทองบ่อใหญ่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอ
“สำหรับคนเก่ง ๆ อย่างคุณ...เท่าไหร่ผมก็จ่ายได้ครับ”
ตั้มหยอดคำหวาน
จากนั้น อาหารราคาแพงก็ทยอยมาเสิร์ฟ ฟัวกราส์เนื้อเนียน วากิว A5 ย่างหอมกรุ่น และเมนูเลิศรสอีกมากมาย คู่กับไวน์แดงปีลึกที่รสชาตินุ่มละมุนลิ้น
“ดื่มหน่อยนะครับ เพื่อฉลองให้กับมิตรภาพของเรา”
อุ้มที่กำลังหลงใหลในภาพลักษณ์ความรวยและรสชาติของไวน์ราคาแพง เผลอตัวดื่มเข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่า ใบหน้าสวยเฉี่ยวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม สติสัมปชัญญะเริ่มหย่อนยานลง แต่ความมั่นใจกลับเพิ่มมากขึ้น
เมื่อเห็นว่าเหยื่อเริ่ม "ได้ที่" แล้ว ตั้มจึงเริ่มเข้าประเด็น
“คุณอุ้มครับ…”
ตั้มปรับน้ำเสียงให้ดูเคร่งเครียดขึ้น
“ที่จริงผมรีบนัดคุณมาวันนี้เพราะผมมี 'ปัญหาใหญ่' ที่อยากให้คุณช่วยจัดการให้หน่อย”
อุ้มวางมีดหั่นสเต็ก มองมาที่เขา
“ปัญหาอะไรคะ? บอกอุ้มมาได้เลย”
ตั้มแสร้งทำเป็นมองซ้ายมองขวา แล้วโน้มตัวไปกระซิบ
“เมื่อหลายวันก่อน...ผมไปปาร์ตี้มา ดื่มหนักไปหน่อย ตอนขับรถกลับ...ผมเผลอขับชนมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งเข้าอย่างจัง”
เขาจ้องตาเธอ
“คนขี่ตายคาที่ครับ”
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ตั้มลอบสังเกตปฏิกิริยาของเธอ หวังว่าจะเห็นความตกใจหรือความรังเกียจบ้าง แต่ทว่า...
อุ้มกลับยิ้มออกมาบาง ๆ ราวกับมันเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศปกติ เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบแล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“มีพยานเห็นเหตุการณ์ไหมคะ ว่าคุณเป็นคนขับ”
“ไม่มีครับ”
ตั้มตอบ
“ถ้างั้นก็ง่ายเลยค่ะคุณธนา”
อุ้มหัวเราะเบา ๆ
“คุณมีคนขับรถส่วนตัวไหมคะ?”
“มีครับ...ทำไมเหรอ?”
“ก็แค่โยนความผิดให้คนขับรถรับไปสิคะ”
อุ้มพูดออกมาอย่างฉะฉาน ราวกับเป็นสูตรสำเร็จ
“จ้างคนขับรถของคุณให้ยอมรับว่าเป็นคนขับ ถ้ายอมก็จ่ายเงินก้อนโตให้ครอบครัวเขาไป แต่ถ้าไม่ยอม…”
แววตาของอุ้มเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเจ้าเล่ห์
“ก็แค่จัดฉากค่ะ...คุณกลับไปบอกให้พวกคนรับใช้ หรือแม่บ้านที่บ้านคุณ ให้ให้การกับตำรวจว่า เห็นคนขับรถคนนั้นแอบเอากุญแจรถออกไปขับเองในคืนนั้น ส่วนคุณก็นอนหลับอยู่บ้าน...แค่นี้แหละค่ะ จ่ายเงินให้พวกคนใช้หน่อย สักคนละแสนสองแสน รับรองว่าได้ผลแน่นอน”
ตั้มกำหมัดใต้โต๊ะ
ความคิดในใจตั้ม
“อีสารเลว...มึงพูดออกมาได้หน้าตาเฉยเลยนะ”
แม้ไฟแค้นจะลุกโชน แต่ตั้มกลับตบมือเบา ๆ แสร้งทำเป็นทึ่งในความฉลาดของเธอ
“สุดยอดเลยครับคุณอุ้ม! ผมคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ...แผนนี้แยบยลมากเลย”
ตั้มแกล้งชม
“คุณดูชำนาญเรื่องพวกนี้จัง...คุณทำแบบนี้บ่อยเหรอครับ?”
อุ้มยักไหล่ด้วยความภาคภูมิใจ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอหลุดปากอวดเบ่งออกมา
“บ่อยสิคะ...นี่แหละงานถนัดของอุ้ม ลูกความระดับ VVIP ของอุ้มหลายคนก็รอดคุกมาได้เพราะวิธีแบบนี้ทั้งนั้น อุ้มไม่เคยทำให้ลูกความผิดหวัง”
เธอยกแก้วไวน์ขึ้นชู
“สบายใจได้เลยค่ะคุณธนา เคสของคุณจิ๊บจ๊อยมาก”
ตั้มยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเธอ เสียงแก้วกระทบกันดังกังวาน กริ๊ง
“ขอบคุณครับ…”
ตั้มแสยะยิ้ม
“งั้นคืนนี้...เราไปคุยรายละเอียด 'แผนการ' กันต่อที่ห้องผมดีไหมครับ? ผมจะได้เซ็นเช็คค่าจ้างล่วงหน้าให้คุณเลย”