พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก  ปึก

        เสียงจังหวะรัวปะทะกันของยุทธ์มือเปล่าซึ่งๆนานๆ จะได้เห็น  ส่วนมากจะเป็นสายเสริมทักษะกับสายโจมตีเท่านั้นที่จะใช้กัน

        เพลงเตะประสานตวัดสกัดล่างสลับเตะช่วงบน ลำตัวเป็นหน้าที่ของกงเล็บที่แสนจะรุนแรงและอำมหิตและทำลายบ้านทั้งหลังได้ในทีเดียว   คู่ชายหญิงนี้จู่โจมอุกอาจคล้ายกลับว่ามันไม่เคยต้องพยามกลบเกลื่อนซ่อนหลักฐานใดๆเพราะที่ผ่านมามันจะลงมือสำเร็จมาตลอดไม่ว่าเป้าหมายของมันจะเป็นใคร  อาชีพอะไร ยศศักดิ์ฐานะอะไร   เพราะเมื่อพวกมันทั้งคู่ลงมือประสานกันเป้าหมายจะต้องตาย! และผู้พบเห็นจะต้องตาย! แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ที่พยามจะสอบสวนเรื่องของมันก็ต้องตาย!

        แต่คราวนี้พวกมันไม่สามารถฝ่าแนวปิ้งกันของแขนขาคนสวมชุดคลุมดำหน้ากากปีศาจนี้ได้  เมื่อสักครู่คนพวกนี้เรียกตัวเองว่า <<เงาปีศาจ>> สองคนแรกที่มาช่วยจอมโจรพันหน้านับว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง   แต่ก็ทำได้แค่หนีพวกมัน และไม่อาจหนีพ้นภายใต้การคุ้มกันจอมโจรพันหน้าไปด้วย

        ทว่าคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าเงาปีศาจกลับใช้ท่วงท่าวิชาหมัดมือเปล่าสกัดการโจมตีของมันได้หมด หลายครั้งที่ใช้ท่าเตะไปแล้วโดนศอกตอกเข้าที่แข้งหรือข้อเท้า  ส่วนกงเล็บที่ตระกุยโจมตีไป  คนผู้นี้กะจังหวะการกวักตระกุยขณะที่งอข้อมือเพื่อตระปบจิกจะโดนกระทุ้งศอกเข้ามาตอกที่ข้อนิ้วและหลังมือแทบทุกครั้งอย่างแม่นยำ

        “ท่าจรดคล้ายสามเหลี่ยมของมันน่ากลัวนัก   การย่อตัวหยั่งเท้าที่มั่นคงของมันกับการสาวเท้าก้าวมาสลับถอยของมันร้ายกาจยิ่ง”....นักฆ่าชายบอกกับนักฆ่าหญิง

        “มันคงโดดเด่นการตั้งรับ  เราจู่โจมมันมาจวนจะเลย 50ท่าแล้วยังไม่โดนโต้กลับ มันเก่งตั้งรับหรือจงใจถ่วงเวลาเราให้พาโจรพันหน้าหนี?” ....นักฆ่าหญิงบอกกับนักฆ่าชาย

        “ไม่อาจทราบได้   แต่ที่แน่ๆ มันไม่มีช่องว่างให้เราทั้งคู่หันหลังถอนตัวจากการต่อสู้เลย  อย่าว่าแต่จะไล่ตามคนที่พาจอมโจรพันหน้าหนี”....นักฆ่าชายเริ่มตึงเครียด

        “หรือมันจะคือคนที่ฆ่าพวกของเราไปก่อนหน้านั้น!?” ....นักฆ่าหญิงฉุกคิดขึ้นได้

        “ไม่แน่ใจ   แต่มันไม่ได้ใช้ของมีคมใดๆ  และตามข้อมูล ชายที่ชื่ออลันใช้โซ่ปลายทวนและใยด้ายที่มองไม่เห็น  มีออร่าสายควบคุม   แต่ที่อยู่ตรงหน้าเรา   นี่น่าจะเป็นสายเสริมทักษะด้วยซ้ำ”....นักฆ่าชายกำลังประเมิน

        พวกมันเตรียมลงมือแล้ว...

        ฟู่บ.บ.บ.!! เงาในพุ่มไม้พวยพุ่งออกมาฉับพลัน

        พริบตานักฆ่าชายดีดเท้าทะยานเข้าไปสมทบ!!

        นักฆ่าหญิงเร่งออกร่าถึงขีดสุดตวัดม้วนท่ารมพลังกงเล็บทำลายล้างหมายจบศึก

        ที่แท้ยังมีอีกคน!? ที่แท้มันปฏิบัติการกัน 3 คน!?

        เงาปีศาจย่อหลบโดนพุ่งเข้าหาคนที่พุ่งมาจากพุ่มไม้  ทำให้ไม่อยู่ในมุมที่นักฆ่าชายผู้ให้เพลงเตะจะลงมือได้ทันที มีดที่พุ่งแทงมาจากชายในพุ่มไม้นั้นรวดเร็วปานสายฟ้า  เงาปีศาจคนนี้ไม่มามัวนั่งคิดว่ามันใช้ออร่าสายเสริมทักษะหรือไม่  เขาย่อตัวลงขณะชิงพุ่งเข้าหามือซ้ายตั้งฉากดันมือมืดออกเพียงเล็กน้อยแล้วเหยียดตัวส่งแรงจากเอวเสริมด้วยออร่าของตนเล็กน้อยเข้าที่ขาเอว และศอกด้านขวาทั้งหมดสับฟันเสยเข้าที่คางแล้วไถลตัวออกไปหาชายที่สาดเพลงเตะมา  หันตัวเอียงด้านข้างเข้า  มือขวาคล้องอุ้มขาข้างขวาที่เตะมาแล้วมือซ้ายปัดรวบอกและคอม้วนหมุนวงเพียงครึ่งรอบจากนั้นนั่งลงชันเข่ากดชายที่ใช้เพลงเตะเอาสันหลังกระแทกลงที่เข่าแล้วซ้ำด้วยศอกลงกลางลำตัว

        แขนขาชายที่ใช้เพลงเตะกระตุกขึ้นมาคราหนึ่ง  ค่อยหล่นห้อยแปะลงกับพื้น

        ชายที่พุ่งจากพุ่มไม้ใช้มีดเมื่อสักครู่นอนแนบพื้นเลือดนองหน้า  พบว่าตั้งแต่คางจนถึงจมูกของมันโดนผ่าแหกออกเป็น2 ซีก

        ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะที่นักฆ่าหญิงม้วนมือสะบัดรวมพลังกงเล็บเท่านั้น

        “ห๊า..!!..นี่เจ้าทำอะไรพวกเค้า!!”...นางถามด้วยสีหน้าซีดเผือด

        เงาปีศาจชี้ไปยังชายที่นอนกับมีดแล้วกล่าว

        “ยอเขาพระสุเมร  ...  ปกติจะใช้หมัด  แต่ระยะมันได้บวกกับใช้ออร่าเล็กน้อยเลยเปลี่ยนเป็นสับศอกฟันที่คางมันแทน”....จากนั้นชี้ไปยังชายที่ใช้เพลงเตะ

        “ขุนค้อนตีทั่ง ... เดิมว่าจะใช้ เสือลากหาง ล่อให้มันแตะมาแล้วจับทุ่มพร้อมหักคอมันทีเดียว  แต่เสือกโง่ทะเล่อทะล่าเตะสุดตัวมาในระยะประชิด  ... เอาล่ะ...  ต่อไปตาเจ้า  วางใจเถอะ ไม่ข้าหรอกถ้ายอมให้หักแขนหักขาทุ้งหมดจะใช้ชีวิตแล้วเดี๋ยวจะพาไปเลี่ยงดูอย่างดีหากยอมให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ล่ะก็นะ”

        เขาใช้เพลงมวยโบราณจัดการฆ่าศัตรูไป2 รายในพริบตา   ทั้ง 2ล้วนมีฝีมือระดับเดียวกับนาง แต่กลับโดนฆ่าในพริบตาที่ยางเพิ่งจะรวบรวมพลังเสร็จ

        <พวกเจ้าทำงานให้ใคร!?> // <ต้องการอะไรจากพวกเรา!?>  //  <แล้วเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!?>

        คำถามเหล่านางนี้ไม่ได้ถาม   เพราะนางไม่อยู่ในสถานะที่จะถามเขาได้   นางคิดแค่ว่าจะทำยังไงถึงจะหนีคนผู้นี้ได้  แต่ไม่พบช่องว่างเลย   คนรักของนางคือชายที่ใช้เพลงเตะ   และเขารวดเร็วเป็นอันดับต้นๆ ของกลุ่มกลับโดนรวบลงไปตอกเข่าและศอกตายคาที่  ไหนเลยนางซึ่งไม่ได้เด่นด้านความเร็วจะม้วนหางหนีได้ทัน....ไม่มีทาง!

        ชายผู้นี้ค่อยๆเดินเข้ามา  มือนางกลับยิ่งสั่น

        ..........

        ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั้งแขนขาทุกข้างแต่เหมือนจะมีเฝือกดาม  ผ้าปิดตา โดนล่ามโซ่ขึงเอาไว้จนตึง  ร่างเปลือยเปล่า    อาวุธลับและเข้มพิษที่ซุกตามเสื้อผ้านางโดนปลดออกหมด

        “คำถามแรก   เจ้าชื่ออะไร?”....เป็นเสียงของชายที่หักแขนขาแล้วพานางมา

        “ถ้าบอกข้าก็จะโดนตามฆ่า”....นางกล่าวด้วยความวิตก

        “พวกเจ้าโดนคนของเอียนน์ที่ชื่ออลันฆ่าไป2 เมื่อหลายเดือนก่อน  มาคืนนี้ ตายง่ายๆไปอีก 2 ด้วยมือข้า  ข้าว่าพวกที่เหลือก็ไม่น่าจะมีปัญหา  เจ้าอยู่ที่นี่กับข้าเจ้าจะปลอดภัย    แต่ถ้าไม่ตอบต่อให้ข้าปล่อยเจ้าไป  พวกมันก็จะฆ่าเจ้าอยู่ดีเพราะไม่รู้ว่าเจ้าคายอะไรให้ข้าออกไปบ้าง  อย่าต่ำๆ ก็น่าจะเอาเจ้าไปทรมาน  เค้นว่าเจ้าคายอะไรให้พวกข้าบ้าง”....ชายผู้นี้เดินมาลูบที่น่าท้องนางเบาๆจนนางสะดุ้งด้วยความกลัว

        “ข..ข้า....ถ้าข้าบอก  ท่านจะไว้ชีวิตข้า?”...นางถามด้วยความร้อนลน

        “ใช่...ข้ารับปาก”

        “ท่านจะไม่ทรมานข้าหรือทำข้าพิการ?”

        “นั่นก็ได้...เดิมข้าก็ไม่คิดจะทำอะไรแบบนั้นเท่าไหร่”

        “ข้าจะเชื่อท่านได้ยังไง?”

        “เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเชื่อไม่เชื่อ เพราะจุดจบของเจ้าคือการที่เจ้ากลับออกไปจากที่นี่  ดังนั้นเจ้าต้องฟังข้าสถานเดียว  นั่นคือทางเลือกเดียวของเจ้า”

        “......................... ...อืม...ค่ะ...ได้........ข้ายอมแล้ว”

        “ดี....งั้นคำถามแรก...”

        ..........

        อลันออกจากห้องขัง

        “ข้าได้ข้อมูลมาไม่น้อย  โซ่ของข้าบอกว่านางไม่ได้โกหก  แต่มีบางอย่างนางยังไม่กล้าบอก  ไว้ข้าจะมาสอบเพิ่มอีกที  ระหว่างนี้ข้าฝากท่านจัดการดูนางด้วย....เงาปีศาจทุกคนในหน่วยจะต้องว่างเสมอสำหรับงานของเขา  และนักฆ่าระดับนี้   มีแค่ท่านที่เฝ้าได้อย่างวางใจ”...อลันพูดพลางถอดชุดเงาปีศาจออก

        “อืม  ได้!  ถึงแม้นางจะโดนท่านหักแขนหักขา   แต่นางก็ยังเป็น 13 นักฆ่ามือสังหารอันลือชื่อนี่นะ”...มอร์ดัสกล่าว

        “ใช่  .. เอาล่ะ  ข้าจะไปเรียบเรียงและบันทึกสิ่งที่เค้นจากนางมาได้  พรุ่งนี้จะเอาเข้าที่ประชุม ท่านอาจจะไม่ได้ไปเข้าประชุมเพราะต้องเฝ้านาง  ไม่โกระข้านะ”

        “ไม่มีปัญหา  ฝากท่านช่วยงานองค์ชายด้วย”...มอร์ดัสตบไหล่อลัน

        อลันจากไปแล้ว  ด้านนอกประตูแดนขัง  มีเงาปีศาจประจำการอยู่  หากเกิดปัญหาเขาพร้อมเข้ามายังแดนขัง  ในแดนขัง ห้องในสุดอันมิดชิดแต่มีช่องระบายอากาศขังนักโทษสำคัญนางนี้

        “ในนี้กลางคืนจะหนาว  เอาผ้านี่ไปห่ม”...มอร์ดัสเดนมาก็อดมองที่ทรวงอกและเนินขนที่ปกคลุมหว่างขาของนางไม่ได้

        ยังไงเขาก็ผู้ชาย  การรับใช้องค์ชายมานานทำให้เขาแทบไม่ได้สัมผัสผู้หญิงเลย  เขาค่อยๆ เดินมา  นางซึงโดนขึงด้วยโซ่ห้องขังแขนขาอ้าตึงแต่ใส่เฝือกอ่อนเพราะอลันแค่ปลดข้อต่อนางไม่ได้หักทำลาย    เก้าอี้รองนั่งตัวเดียวเท่านั้นที่วางให้นางพักหลังในท่านอนขึงอ้าแขนขาลอยจากพื้น  มอร์ดัสนั่งก้มดูกลีบเนินของนางที่ปกคลุมด้วยขนพอประมาณ  นางเป็นนักฆ่าชั้นสูง  ก่อนจะออกมาสังหารเหยื่อนางได้ชำระล้างร่างกายมาแล้วจึงยังสะอาด  มอร์ดัสเดินออกมาด้านข้างแล้เอานิ้วแตะไรขนนางจนนางสะดุ้ง

        “นายท่าน  ท่านเป็นคนละคนที่จับข้ามา   ท่านต้องการสิ่งใด?”

        “เขาฝากข้าดูและเจ้า   ถ้าเจ้า....เจ้า......เจ้า.....เชื่อฟังข้า   ข้าจะดูและเจ้าให้ดีไม่ลำบาก  และหากเขาคิดจะทรมานเจ้า  ข้าจะช่วยปรามไว้”

        “ข้าไม่กล้าโกหกเขา   แล้วเมื่อข้าพูดแต่ความจริงเขาจะทรมานข้าทำไม?”...นางหยั่งเชิงอีกฝั่ง

        มอร์ดัสเองก็รู้จึงตอบไปว่า

        “แม้เขารู้ว่าเจ้าไม่โกหก  แต่เพื่อความแน่ใจ   ต้องลองทรมานดูว่าเจ้าจะยืนยันคำเดิมมั้ย   เจ้าน่าจะรู้ดีในฐานะองค์กรนักฆ่า”…มอร์ดัสรู้ว่านางไม่รู้ว่าอลันจับโกหกนางด้วยโซ่สายออร่า  จึงไม่ต้องพึ่งการทรมาน

        “..........”

        “เงียบไปนี่คือเจ้าเข้าใจสินะ”

        “ข้า...เข้าใจ  แต่.....ข้าในสภาพนี้ไม่ต้องให้ความร่วมมือ  ท่านจะทำอะไรข้าก็ได้นี่”

        “ข้าแค่ให้เจ้าทำตัวปกติเวลาโดนสอบสวนก็พอ”

        “ท่านไม่กลัวข้าบอกเขารึ?”

        “ก็กังวล   แต่เราคือเพื่อนร่วมศึกกัน  ข้าแคร่วมรักกับนักฆ่าที่จะใช้ทรมานสอบสวน  เขาอย่างดีก็บ่นข้าแล้วหาคนใหม่มาแทน  แต่เมื่อมีคนอื่นมาแทน  ก็ไม่มีคนช่วยเจ้าเรื่องการเลี่ยงโดนทรมานแล้ว”

        “หลังจากหมดประโยชน์พวกท่านก็ต้องฆ่าข้า  เพราะข้าคือนักฆ่าตัวอันตราย”

        “พวกเขาอาจจะไม่ฆ่าเจ้าเพราะเขารับปากแล้ว   แต่การทำให้เจ้าหมดสภาพเป็นนักฆ่าพวกเขาอาจจะทำ”

        “.........”

        “แต่ถ้าเขาทำ  ข้าอาจจะรับเจ้าไว้ดูแล  หากเจ้าทำข้าพอใจ”

        “..........”....นางเงียบ

        ....แต่แอ่นเนินไปแตะมือของมอร์ดัสที่กำลังลูบไรขนอยู่  เป็นตอบรับข้อเสนอ

        มอร์ดัสจับเต่มือ  เขาจับเต้าขยำพร้อมกับขยำเนินขนด้วย  จากนั้นพรมจูบตามตัวและต้นขาบริเวณหว่างขา  มอร์ดัสสอดนิ้วเข้าไปจนนางสะดุ้ง  น้ำที่ซึมผนังรูกลีบเคลือบนิ้วมอร์ดัสไว้

        [อาห์...นุ่มและก็ร้อน.....อ๊ะ..นางบีบรัดนิ้วข้าแล้ว!]…มอร์ดัสตื่นเต้น

        เขาเขี่ยนิ้วผนังซ้าย2 ที  ผนังขวา 2 ทีแล้วกวักนิ้วตวัดขึ้นบนแรงๆ 4 ที จนนางที่โดนผ้าปิดตาแอ่นและร้องออกมา

        “อ๊ะห์”

        “นี่คือรหัสของเรา  หากคนที่เข้ามาแอบอ้างเป็นข้า  แล้วเจ้าถามอะไรเขาไม่ตอบ  ซึ่งข้าเองก็จะไม่ตอบเหมือนกัน  แต่ข้าจะใช้การสอดนิ้วแบบตะกี้เป็นรหัสของเรา”....มอร์ดัสล้วงจนสนุกมือแล้วกล่าวต่อ

        “จากรหัสเมื่อสักครู่   หากข้าทำแบบนี้แสดงว่าข้าพร้อมลงมือแล้ว  และคนลงมือคือข้า  เจ้าจำความรู้สึกไว้ซะ”...มอร์ดัวพูดจบเขาลงไปเลียที่กลีบเนินพร้อมขบเม็ดเป็นจังหวะสร้างรหัส

        นางเสียวจนครางแต่พยามกลั้นไว้ไม่ร้องออกมา

        “ท่าน...ท่าน...เลียมัน!?”...นางตกใจมาก  ที่โลกนี้การเลียของผู้หญิงเป็นอะไรที่ผู้ชายไม่ลดตัวลงไปทำ

        แต่ระหว่างเดินทางอลันเล่าเรื่องต่างๆแม้กระทั่งในหนัง AVว่ามันสร้างความสุขเสียวเป็นที่พอใจของผู้หญิงได้มาก  หากได้เลียของสะอาดๆเราเองก็จะสะใจที่ได้ใช้ปากครอบครองเนินกลีบของผุ้หญิงคนนั้นเหมือนกันจูบปาก

        มอร์ดัสไม่ทนแล้ว  เขางัดดุ้นเขาออกมาจ่อปากรูแล้วถูกเขี่ยขึ้นลงจนทั่วปากรู......แล้วก็.....