ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 310 เนินหญ้ารก(ฟรี)

หมีดำล้มลงพร้อมกันเกือบทั้งหมด

เหลือเพียงหมีตัวเล็กตัวสุดท้าย ในวินาทีที่กระสุนระเบิด มันถูกหมีตัวใหญ่ผลักออกไปไกล พอดีหลุดพ้นจากรัศมีการโจมตี

หมีตัวเล็กวิ่งสุดฝีเท้าไปทางยอดเขา

ถ้าฆ่าหญ้าไม่ถอนราก จะยังมีปัญหาไม่จบสิ้น เหลียนเซวียนเพิ่งจะเตรียมเปลี่ยนไปใช้ปืนซุ่มยิง เสียงปืนก็ดังขึ้นแล้ว

เป็นซุนหมิง

พวกหนุ่มๆ ซ่อนตัวอยู่ในรถ พร้อมจะสนับสนุนหัวหน้าตลอดเวลา

พอเห็นหมีตัวเล็กหนี กระสุนของซุนหมิงก็พุ่งออกไปในทันที ถูกท้องของหมีตัวเล็กพอดี มันล้มลงทันที

เหลียนเซวียนตรวจสอบผ่านระบบ ตามแม่น้ำลงไป 30 กิโลเมตรจากตรงนี้ ยังมีฝูงหมูป่ากลายพันธุ์ขนาดใหญ่ 50 กิโลเมตรออกไป มีเสือกลายพันธุ์เจ็ดตัว

80 กิโลเมตรออกไป มีฝูงวัวป่ากลายพันธุ์

ฮ่าๆ เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ

ป่ารกร้างที่แท้จริงย่อมเต็มไปด้วยอันตรายเสมอ ที่พวกเขาเคยทำงานราบรื่น มีการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่เป็นระยะ ก็เพราะอาศัยระบบที่ไร้เทียมทานของเธอทั้งนั้น

เหลียนเซวียนเคาะตู้รถเรียก 

"ทุกคนออกมาได้แล้ว อันตรายผ่านพ้นไปชั่วคราว"

พวกผู้ชายเปิดประตูรถออกมา แต่ละคนหน้าเหี่ยว ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

เสี่ยวหยางวิ่งมาหาเหลียนเซวียนก่อนใครเพื่อยอมรับผิด 

"ขอโทษครับ หัวหน้า พวกเราใช้การไม่ได้"

เหลียนเซวียนเห็นสภาพที่ดูไร้ค่าของเขา จึงเลิกคิ้วแล้วพูด 

"พอเถอะ ผู้ชายควรมีความกระตือรือร้นบ้าง ความล้มเหลวชั่วครั้งชั่วคราวไม่ได้บอกอะไร ถ้าป่ารกร้างมันง่ายขนาดนั้น ก็คงไม่เรียกว่าป่ารกร้างหรอกทุกคนเตรียมออกเดินทาง มีภารกิจใหม่แล้ว"

พอทุกคนได้ยินว่าหัวหน้าเซวียนไม่มีท่าทีจะตำหนิพวกเขา ในใจก็โล่งขึ้นเล็กน้อย พอได้ยินหัวหน้าบอกว่ามีภารกิจใหม่ ทุกคนต่างคิดจะไถ่โทษด้วยความดีความชอบ จึงทุ่มเทพลังเต็มที่เตรียมตัวทำงานใหญ่

เหลียนเซวียนสั่ง 

"เอาเต็นท์ ถ่านหิน ที่นอนลม และถุงนอน น้ำอาหารเสริมห้าลัง พื้นที่ที่เหลือทั้งหมดใส่แป้ง หวังหง เอาของทำครัวมาด้วย สิบกว่าวันต่อจากนี้ พวกเราต้องตั้งแคมป์กลางป่าทั้งหมดล่าสัตว์อะไรได้ก็กินอย่างนั้น ล่าไม่ได้ก็มีแต่ซาลาเปาและผักดอง พี่น้องทั้งหลาย พวกเราอาจจะต้องลำบากสักพักหนึ่ง"

โจวเสี่ยวโจวรีบพูด 

"หัวหน้า พวกเราไม่กลัวความลำบากหรือความเหนื่อย"

"ใช่ พวกเราไม่กลัวความลำบาก"

ในพริบตา ยานบินก็ถูกบรรจุของจนเต็ม

สมาชิกทีมก่อนจะออกเดินทางได้ขอร้องเหลียนเซวียน 

"หัวหน้า ให้เวลาพวกเรา 20 นาที ให้พวกเราถลกหนังหมีได้ไหม"

"ใช่ พวกหมีบ้าพวกนี้น่าเกลียดมาก ผมอยากถลกหนังพวกมันมาทำผ้าปูที่นอน จะได้นอนทับมันทุกวัน"

เหลียนเซวียนคำนึงถึงว่าเห็ดตีนหมูจะเริ่มเติบโตหลังดวงอาทิตย์ขึ้นเท่านั้น ดังนั้นไม่เสียเวลามากนัก อีกอย่างหนังหมีมีค่ามากกว่าหนังหมาป่า จึงอนุญาตตามที่ทุกคนขอ

ทุกคนลงมือเร็ว ในเรื่องการถลกหนังพวกเขาล้วนเป็นมือเก่า ยังไม่ทันใช้เวลา 20 นาทีด้วยซ้ำ หนังของหมีดำใหญ่กว่าสิบตัวก็ถูกถลกออกมา พับเรียบร้อยเก็บไว้ในห้องเย็น แล้วรีบปีนขึ้นยานบินออกเดินทาง

พื้นที่ในยานบินมีจำกัด ทางเดินและที่นั่งล้วนเต็มไปด้วยวัสดุ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหาช่องว่างเล็กๆ เพื่อนั่ง บางคนนอนคว่ำ บางคนนั่งยองๆ ขดตัวเป็นก้อนเล็กๆ

ยานบินขึ้นบิน เหลียนเซวียนหยิบข้อมูลเกี่ยวกับเห็ดตีนหมูส่งให้ทุกคน 

"พวกคุณดูให้ทั่ว มีใครเคยเห็นเห็ดชนิดนี้บ้าง"

ทุกคนส่ายหัวหลังจากดูเสร็จ 

"ไม่เคยเห็นครับ"

พวกเขาพลิกดูข้อมูลต่อไป ตรวจดูพืชที่เติบโตร่วมกันและลักษณะการเติบโตของเห็ดชนิดนี้

ยานบินเคลื่อนที่ช้าๆ ในอากาศ ในขณะเดียวกัน โดรนเล็กๆ หลายลำก็ถูกปล่อยออกไป เสี่ยวหยางและคนอื่นๆ ควบคุมโดรนบินไปในป่ารกร้าง หากพบเนินหญ้ารกขนาดใหญ่ จะรายงานหัวหน้าทันที

ในภาพที่โดรนส่งกลับมา เหลียนเซวียนเห็นเงาของหมาป่าใหญ่หลายตัวที่วิ่งตามยานบินตลอดทาง

เธอเพิ่งนึกถึงหมาป่าเหล่านี้ จนกระทั่งเห็นร่างที่คล่องแคล่วของพวกมัน จึงนึกขึ้นได้ จึงถามอย่างประหลาดใจ 

"เสี่ยวหยาง หมาป่าข้างล่างนั่นเป็นทีมขนส่งของเราหรือ?"

ใบหน้าของเสี่ยวหยางมีรอยยิ้ม 

"ใช่ครับ ช่วงนี้พวกมันอ้วนขึ้นแล้ว ตัวหัวโจกพาฝูงหมาป่าออกไปหาอาหารเอง ตอนกลางคืนก็กลับมานอนกับพวกเรา พวกมันไม่เพียงช่วยวิ่งส่งของ ยังช่วยเฝ้ายามตอนกลางคืนด้วย"

เหลียนอี้รีบแทรก 

"ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่สาว พี่สั่งให้คนถอนเขี้ยวของเจ้าไล่ลมและสายฟ้าออก ไม่อย่างนั้นพวกมันคงช่วยผมสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ได้ ตอนนี้ดีแล้ว พวกมันทำได้แค่จับหนูเท่านั้น"

เหลียนเซวียนเลิกคิ้ว น้องชายคนนี้ของเธอ ตัวสูงขึ้นแต่สมองไม่โต อยู่มาจนป่านนี้ยังไม่มีความก้าวหน้าเลย พูดอะไรก็ยังคงไม่น่าฟังเหมือนเดิม

หวังหงรีบใช้ข้อศอกกระทุ้งเหลียนอี้ พูดเบาๆ ปลอบเขา 

"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพี่เซวียนหรอก คิดดูสิ ถ้าไม่ถอนเขี้ยวพวกมัน พวกมันก็เป็นสัตว์ร้าย พวกเราคงฝึกพวกมันไม่ได้ ในเมื่อฝึกไม่ได้ พวกมันก็จะไม่ช่วยพวกเราทำงาน แต่จะเหมือนสัตว์ร้ายอื่นๆ ในป่ารกร้าง ที่รู้แต่จะโจมตีพวกเรา อยากกินพวกเรา"

เหลียนอี้ตบหน้าผากตัวเอง 

"ใช่เลย ทำไมผมไม่คิดเรื่องนี้นะ ที่รักของผมฉลาดจริงๆ"

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ฟองสีชมพูเต็มไปหมดในพื้นที่แคบๆ ทันที

เหลียนเซวียนกลอกตา

น้องชายโง่ของเธอ มีแต่หวังหงเท่านั้นที่มีความอดทนพอจะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้เขาฟัง

เหลียนเซวียนนำยานบินลงจอดบนยอดเขาที่ไม่มีป่า มีแต่หญ้ารกขึ้นเต็มตามพิกัด

ยอดเขานี้ดูรกร้างเงียบเหงา มีเพียงต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้นยืนโดดเดี่ยวอยู่บนยอด ลาดเขาทั้งสองด้านเต็มไปด้วยหญ้าแห้ง

เหลียนเซวียนตรวจสอบในระบบเช่นเคย เธอพบว่าทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ห่างออกไปสิบกิโลเมตรในป่า มีฝูงลิงป่ากลายพันธุ์กว่าร้อยตัว ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 50 กิโลเมตร มีเสือกลายพันธุ์สามตัว

และยอดเขาที่เต็มไปด้วยหญ้ารกนี้ เป็นอาณาเขตของหนูกลายพันธุ์

คาดคะเนคร่าวๆ มีอย่างน้อยพันกว่าตัว

ในหุบเขาหลายแห่งที่อยู่ไม่ไกลกัน มีรังของงูเห่าอูซูรีกลายพันธุ์หลายรัง แต่ละหุบเขามีเกือบหนึ่งหรือสองร้อยตัว

ไม่ว่าจะถูกหนูกลายพันธุ์กัดหรือถูกงูเห่าอูซูรีกลายพันธุ์กัด โอกาสรอดชีวิตก็มีน้อยมาก

ถ้าเหยียบย่างเข้าไปในพื้นที่นี้โดยไม่มีการป้องกันใดๆ การเสียชีวิตเป็นเรื่องเพียงชั่วพริบตา

เหลียนเซวียนชี้ไปที่เนินหญ้ารกเบื้องหน้า 

"ยอดเขานี้มีหนูกลายพันธุ์นับพัน หุบเขาข้างๆ มีงูเห่าอูซูรีกลายพันธุ์หลายร้อยตัว ห่างออกไปมีฝูงลิงกลายพันธุ์ ทางโน้นมีเสือกลายพันธุ์สามตัว"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา

แต่พวกเขารู้ดีว่า ถ้าอยากหาเห็ดตีนหมู ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงอันตราย จะเลือกเส้นทางที่ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ไม่ได้

ดังนั้นจึงต้องเผชิญหน้า

เฉียนต้าจวงอาสา 

"หัวหน้า ให้ผมไปเถอะ ผมจะใส่ชุดป้องกันที่หนาที่สุดลงไป หนูกลายพันธุ์และงูกลายพันธุ์ตัวเล็กๆ กัดไม่ทะลุหรอก"

เหลียนเซวียนโบกมือ 

"ที่ฉันบอกสิ่งเหล่านี้ ไม่ได้ให้พวกคุณลงไปเสี่ยง แต่ต้องการให้พวกคุณรู้ว่า ในป่ารกร้างมีอันตรายทุกที่ เวลาที่ฉันไม่อยู่ พวกคุณอย่าบุ่มบ่าม ปกป้องตัวเองให้ดีนั่นแหละสำคัญ"

จากนั้น เหลียนเซวียนนำยานบินขึ้นอีกครั้ง ปรับไปยังตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด ซึ่งสามารถครอบคลุมฝูงเสือกลายพันธุ์ ฝูงลิงกลายพันธุ์ และหนูกลายพันธุ์รวมถึงงูกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ในรัศมีการโจมตี

กระสุนปืนที่ไร้เสียงถูกยิงออกไป

จุดแดงเล็กๆ มากมายในระบบหายไปทั้งหมด

เนื่องจากบริเวณนี้มีอันตรายทุกที่ ดังนั้นจึงไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ไม่กลายพันธุ์อยู่

หลังจากยิงกระสุนนัดนี้ ในรัศมีร้อยลี้แทบจะเหลือแต่นกที่ไม่กลายพันธุ์บนท้องฟ้า และทีมของเหลียนเซวียนที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังหายใจอยู่เท่านั้น

เหลียนเซวียนหันไปพูดกับทุกคน 

"ดีแล้ว ตอนนี้ไม่มีอันตรายแล้ว ทุกคนลงมือทันที เป้าหมายคือเห็ดตีนหมู"