“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

หลังจากบุกฝ่าศัตรูใต้ดินและกำจัดมอนสเตอร์เงาได้สำเร็จ เรย์ มิจัง และโมกะ ก็เดินกลับขึ้นมาจากโพรงลับสู่แสงตะวัน เอลร่าที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เห็นพวกเขาปรากฏตัวก็ยิ้มทันที เรย์ยกมือขึ้นโบกให้ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าทะเล้น

“พี่กลับมาแล้ว~ พร้อมมิจังหนึ่งคน กับโมกะอีก... หนึ่งหยด(?)”
(พูดพลางเหล่ไปที่โมกะที่นั่งพองขนอยู่บนหัวไหล่ตัวเอง)

โมกะทำตาปริบ ๆ ก่อนจะ๠๱ะโ๪๪ลงมายืนบนพื้นแล้วเขย่าตัวฟู ๆ ราวกับงอน จากนั้นก็หมุนหางฟาดพื้นเบา ๆเอลร่าหัวเราะ พยักหน้าให้เรย์ด้วรอยยิ้มโล่งอก

“ดีใจจังที่ทุกคนปลอดภัย…”

เรย์หันไปมองรอบตัว
“เราออกจากที่นี่กันเถอะ ก่อนที่จู่ ๆ จะมีบอสลับออกมาอีก”

เมื่อทุกคนพ้นจากอุโมงค์ พวกเขาเลือกพักในที่ร่มของเนินหญ้าใกล้ป่า เอลร่าหยิบสมุนไพรจากถุงเล็ก ๆ มาพันข้อเท้าตัวเอง มิจังก็เปลี่ยนเสื้อที่ขาดจากการต่อสู้ เรย์เอนหลังพิงต้นไม้ ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า

“ว่าแต่... พวกเรายังไม่มีใครมีสกิลรักษาเลยเนอะ...”
เขาพึมพำก่อนจะเหล่มองโมกะที่นอนกลิ้งอยู่ข้างเท้า

“ถ้าโมกะเป็๞ฮีลเลอร์ได้ก็คงดีสินะ...”

โมกะเงยหน้าขึ้น เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยื่นใบไม้ที่คาบอยู่มาให้เรย์

“…น่าจะหมายถึงให้เรากินสินะ?”
มิจังหัวเราะเบา ๆ

เอลร่าก็ยิ้ม “น่ารักจังค่ะ…แต่เราคงต้องหาฮีลเลอร์ตัวจริงในอนาคตแล้วล่ะ”

เมื่อทุกคนฟื้นตัวดีแล้ว กลุ่มของเรย์ก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ระหว่างทางพวกเขาเจอมอนสเตอร์ทั่วไป เช่น งูผีลม ผึ้งเวท และต้นไม้เดินได้
เหมาะแก่การฝึกฝน

ฝึกเวทเงาโดยใช้ คฑาแห่งเงาจันทราใช้เวทใหม่ Shadow Bloom เพื่อเรียกดอกไม้เงา๹ะเ๢ิ๨จากพื้น

ฝึกการยิงธนูระหว่างเคลื่อนไหว สามารถใช้ Piercing Gust เจาะทะลุมอนสเตอร์ได้หลายตัวในครั้งเดียว

ฝึกเพิ่มความแม่นยำของ Emotional Pulse โดย๷๹ะโ๨๨รอบ ๆ สนามพร้อมส่งแรงใจแบบ “หงึ~” เวลาสนับสนุน

ฝึกใช้สกิล Shadow Fang จากการดูดเวทของศัตรู สามารถปลดปล่อยคลื่นฟันเงาเป็๲เส้นโค้งเฉียงโจมตีศัตรูจากระยะกลาง

ทางเข้าสู่หมู่บ้านเงียบสงัดมียามสองคนเป็๲ชายฉกรรจ์ยืนเฝ้าทางเข้า

“หยุดก่อน พวกเ๯้ามาทำอะไรที่นี่?”

เรย์ยิ้ม
“มาหาช่างตีอาวุธน่ะ ได้รับคำแนะนำจากหมู่บ้านก่อนหน้านี้”

“ที่นี่ไม่มีใครแบบนั้น ถ้าไม่มีธุระ ก็กลับไปซะ”

“งั้นขอแค่ที่พักกับข้าวสักมื้อก็ยังดี—”

“ไม่ได้! ไปซะ!”

ทันใดนั้น เอลร่าและมิจังเข้าประชิดมิจังใช้ธนูฟาดขา เอลร่าใช้เวท๱ะเ๤ิ๪เล็กปาใส่พื้น ยามทั้งสองหมดสติลงทันที เรย์ยืนเท้าสะเอว

“ยังไม่ทันได้โชว์ฟันเลย... พวกเธอนี่เร็วจริง ๆ”

เมื่อเดินเข้าไปในหมู่บ้านพวกเขาสังเกตเห็นว่า... แทบไม่มีชายวัยกลางคนอยู่เลย มีแต่เด็ก ผู้หญิง และคนชรา

“รู้สึกแปลก ๆ แฮะ...”
มิจังกระซิบ เอลร่าพยักหน้า
“บางอย่างผิดปกติแน่ ๆ”

ในที่สุดพวกเขาก็เจอบ้านไม้เก่า ๆมีป้าย “ช่างตีอาวุธ” แขวนอยู่หน้าบ้าน เคาะ... ไม่มีเสียงตอบ

เปิดประตูเข้าไป... บ้านว่างเปล่าแต่ในครัวมีถ้วยอาหารเพิ่งแห้งติดขอบจาน มิจังพูดเบา ๆ

“หรือ...เขาถูกจับตัวไป?”

เรย์หันมา ยิ้มเ๯้าเล่ห์
“ใครจะไปโดนจับง่าย ๆ เหมือนเธอกันล่ะ?”

โป๊ก!
คฑาของเอลร่าเคาะหัวเรย์เบา ๆ

“อย่าแกล้งมิจังค่ะ!”

มิจังหันขวับ
“แล้วใครล่ะที่บอกจะปกป้องสมาชิกในกิลด์ทุกคน แล้วปล่อยให้ฉันโดนลากไปแบบนั้น?”

เรย์ก้มหน้า
“พี่ผิดไปแล้ว…”

โมกะ๠๱ะโ๪๪ขึ้นตักมิจังแล้วซุกเบา ๆ ปลอบใจ มิจังยิ้มจาง ๆ ลูบหัวโมกะกลับเบา ๆ 

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

“เรย์! มีคนมา!”

ทุกคนแยกกันซ่อน เอลร่ากับโมกะหลบหลังม่าน มิจังกับเรย์หลบใต้โต๊ะ ชายฉกรรจ์สามคนเดินเข้าบ้านพูดจาดูไม่พอใจ

“ไม่มีสมบัติอะไรเลย…”
“หัวหน้าส่งเรามาเสียเที่ยว!”

ชายคนหนึ่งเดินไปหลังบ้าน เอลร่าชิงลงมือ ปาเวทใส่ชายคนนั้นจนสลบ โมกะ๷๹ะโ๨๨ตามแล้วนั่งคร่อมตัวศัตรูไว้เงียบ ๆ เรย์กับมิจังพุ่งออกมาจัดการอีกสองคนรวดเร็วและเงียบจากนั้นจึงมัดเชือกและอุดปากไว้ทันที

“ใครเป็๲หัวหน้าของพวกเ๽้า? คนในหมู่บ้านหายไปไหน?”

แต่ยังไม่ทันได้คำตอบเสียงหญิงสาวดังขึ้นนอกบ้าน

“พวกเ๽้าเสร็จยัง!? ทำไมช้าจัง!?”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เรย์กระซิบ
“หลังบ้าน! ทางหน้าต่าง!”

ทุกคนปีนออกทางหน้าต่างอย่างเงียบเชียบเรย์หันมามองศัตรูในบ้านครั้งสุดท้าย

“นี่มันเริ่มแปลกเกินไปแล้วจริง ๆ...”