มหาเทพยุทธ์

        ตำหนักใหญ่ภายในหอจี๋กวงนั้นกว้างขวางยิ่งนัก เสาสีชาดเก้าต้นสลักลวดลายอสูรพิสดารดูราวกับมีชีวิตตั้งตระหง่าน ค้ำยันเพดานโค้งรูปวังเมฆาเขียนสีวิจิตรบรรจง แสดงถึงความหรูหราอย่างที่สุด

        สายลมพัดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักฉลุลายเข้ามา ม่านมุ้งอันหรูหราทิ้งตัวโบกสะบัด เหล่าคนหนุ่มที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ ในตำหนักต่างพากันเงียบกริบเคร่งขรึม

        มีเสียงสนทนากระซิบกระซาบดังมาเป็นระยะ เมื่อเข้าสู่โสตประสาทของหลี่มู่เซิง ก็ทำให้เขาพอจะเข้าใจเรื่องราวบางอย่างที่เกิดขึ้นในหอจี๋กวงในช่วงนี้

        “การตายของทั้งห้าคนนั้นน่าจะเกิดจากปราณมรณะเป่ยฉี ดูท่าว่าในหอจี๋กวงแห่งนี้คงไม่สงบสุขเสียแล้ว”

        หลี่มู่เซิงละสายตาจากหญิงสาวในตำหนักผู้นั้น หางตาเหลือบมองไปยังจุดหนึ่ง ในใจครุ่นคิดบางอย่าง

        เมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ชายวัยกลางคนในชุดมังกรปลาสีดำขลับ พร้อมด้วยขันทีในชุดผ้าไหมสีม่วงสี่คนก็สาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        เบื้องหลังของทั้งห้าคนมีกลุ่มขันทีน้อยและทหารสวมเกราะติดตามมา พวกเขาตรงมายังใจกลางตำหนัก เสียงฝีเท้าหยุดลงกะทันหัน กลิ่นอายความเข้มงวดแผ่ซ่าน

        เหล่าคนหนุ่มต่างพากันจับจ้องไปที่จุดเดียว บรรยากาศในตำหนักพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที

        “คุณชายทุกท่าน เรื่องเมื่อคืนนี้พวกท่านคงทราบกันดีแล้ว ยามนี้พวกเราพบเบาะแสของคนร้ายแล้ว จึงใคร่ขอให้ทุกท่านให้ความร่วมมือกับการสืบสวนขององครักษ์เทียนจิ่นต่อไป”

        ผู้บัญชาการอวี๋จิ้นไม่ได้กล่าววาจาไร้สาระ เมื่ออ้าปากก็เข้าประเด็นสำคัญทันที

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนในตำหนักต่างมีสีหน้าท่าทางที่แตกต่างกันไป ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตผู้หนึ่งเป็นฝ่ายประสานมือคารวะอวี๋จิ้นก่อน

        “ลำบากท่านอวี๋แล้ว ขอเพียงสามารถลากตัวคนร้ายออกมาได้ พวกเราย่อมยินดีสนับสนุนการจัดการของกรมองครักษ์เทียนจิ่นอย่างเต็มที่”

        สิ้นคำกล่าวนี้ ก็มีอีกหลายคนรีบเอ่ยปาก ต่างแสดงความเห็นพ้องด้วยวาจาอันจริงใจ

        หลี่มู่เซิงกวาดสายตามองกลุ่มคนที่แย่งกันเอ่ยปาก แต่ละคนมีสง่าราศีไม่ธรรมดา เห็นชัดว่ามีภูมิหลังไม่เลว ทั้งยังมีวรยุทธ์ติดตัวที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย

        ในขณะเดียวกัน ขันทีผู้ใหญ่อันเฉวียนกลับทอดสายตาข้ามฝูงชน มองไปยังหลี่มู่เซิงที่มุมห้องอย่างมีเลศนัย

        เมื่อได้เห็นใบหน้านั้น ดวงตาของอันเฉวียนก็หรี่ลงเล็กน้อย พลันปรากฏแววตาประหลาดใจพาดผ่าน

        ตอนนั้นเอง อวี๋จิ้นก็หันกลับมา ประสานมือกล่าวว่า

        “รบกวนท่านกงกงทั้งหลายช่วยลงมือ ตรวจสอบจุดเทียนเฉวียนของคุณชายทุกท่านด้วย ทว่าต้องระวังให้มาก อย่าได้แปดเปื้อนปราณมรณะเป่ยฉีเข้า”

        เมื่อได้ยิน อันเฉวียนก็เก็บสายตากลับมาอย่างแนบเนียน เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้แก่ขันทีผู้ใหญ่อีกสามคน ก่อนจะก้าวเท้าตรงไปยังเหล่าคนหนุ่มในตำหนัก

        หลี่มู่เซิงที่อยู่ตรงมุมห้องยักคิ้วขึ้นในใจ

        “ขันทีเฒ่าคนนี้จ้องข้าเขม็ง คาดว่าคงจะเป็นพ่อบุญธรรมของขันทีน้อยคนนั้น”

        เขานึกถึงคำถามของเสี่ยวอันจื่อก่อนหน้านี้ขึ้นมา ได้แต่หวังว่าพวกองครักษ์เทียนจิ่นกลุ่มนี้คงไม่โง่จนเกินไป จนมองว่าเขาเป็นฆาตกรหรอกนะ

        และในตอนนั้นเอง หลี่มู่เซิงก็พบว่า หญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นชายผู้นั้นกำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

        อีกทั้งหลังจากที่เห็นเขา นางก็ดูเหมือนจะค้นพบอะไรบางอย่างที่น่าประหลาดใจ และเดินตรงเข้ามาหาเขาในทันที

        ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่มู่เซิง ยิ้มพลางประสานมือคารวะกล่าวว่า

        “ผู้น้อยหลี่หยวน ไม่ทราบว่าพี่ท่านมีนามว่ากระไร?”

        หลี่มู่เซิงพิจารณาอีกฝ่ายรอบหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด ทว่าที่คางมีเคราเขียวจางๆ มีลูกกระเดือก ทั้งน้ำเสียงก็เป็นเสียงบุรุษปกติ

        แต่เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องเป็นสตรีแน่นอน กลิ่นอายระหว่างบุรุษและสตรีนั้นแตกต่างกัน ต่อให้เป็นขันทีก็ยังมีความแตกต่างกันมาก

        บางทีคนอื่นอาจจะสังเกตไม่ออก แต่สำหรับหลี่มู่เซิงแล้ว เขาสามารถสัมผัสถึงความแตกต่างนั้นได้อย่างชัดเจน

        เห็นได้ชัดว่า วิชาแปลงโฉมของอีกฝ่ายนั้นสูงส่งยิ่งนัก ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนเครื่องแต่งกายหรือหน้าตาเท่านั้น แต่ยังสามารถเปลี่ยนลักษณะเด่นภายนอกบางอย่างได้ จนทำให้ยากจะแยกแยะจริงเท็จ

        “หลี่มู่เซิง”

        หลี่มู่เซิงพยักหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับลดเสียงต่ำลงแล้วยิ้มถามว่า

        “หลี่หยวน เป็นชื่อจริงของแม่นางหรือ?”

        เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ยืนอึ้งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง

        ทว่านางดูเหมือนจะไม่ได้ตื่นตระหนก ในดวงตากลับปรากฏประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะแอบส่งเสียงผ่านลมปราณถามว่า

        “ท่านรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าได้อย่างไร?”

        หลี่มู่เซิงยักไหล่แล้วกล่าวว่า

        “ย่อมต้องมองออกในปราดเดียวอยู่แล้ว”

        ทว่าเขามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยว่า

        “เจ้ากล้ายอมรับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ ไม่กลัวข้าจะนำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศหรือ?”

        ทว่าคนหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ตอบคำถามของเขา กลับกันนางจ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกายแล้วถามว่า

        “ท่านจะทำเช่นนั้นหรือ?”

        หลี่มู่เซิงลูบคางพลางครุ่นคิด

        “ข้ายอมรับว่าข้าหน้าตาค่อนข้างหล่อเหลา แต่ข้าดูเหมือนคนดีมีเมตตาขนาดนั้นเชียวหรือ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หยวนหลิงก็กะพริบตา จ้องมองหลี่มู่เซิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่นาน ก่อนที่คิ้วและตาจะคลายออก พลันเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

        “พี่หลี่น่าสนใจยิ่งนัก ไม่เหมือนกับผู้ใดที่ข้าเคยพบเจอมาเลย”

        นางกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบตำหนัก แล้วว่า

        “ยามนี้ในหอจี๋กวงอันตรายเกินไป ทางที่ดีพี่หลี่ควรอยู่ข้างกายข้า ข้าสามารถปกป้องความปลอดภัยให้ท่านได้”

        คราวนี้หลี่มู่เซิงรู้สึกสงสัยจริงๆ จึงถามออกไปด้วยสีหน้าคลางแคลงใจว่า

        “แม่นาง พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือ?”

        “เมื่อก่อนไม่รู้จัก แต่ตอนนี้ก็รู้จักแล้วอย่างไรเล่า”

        หลี่หยวนหลิงหยิบพัดจีบออกมาจากเอว สะบัดเบาๆ พัดก็กางออกเผยให้เห็นภาพวาดฝูงวิหคคืนรังยามอาทิตย์อัสดง ดูแล้วช่างสง่างามไร้ที่ติ

        “พี่หลี่ ข้ารู้สึกว่าได้พบท่านช้าเกินไปจริงๆ”

        เมื่อได้ยิน หลี่มู่เซิงแสดงสีหน้าครุ่นคิด พลางพยักหน้าช้าๆ

        พวกชอบพูดเป็นปริศนานี่ก็น่าสนใจดีแฮะ

        ทว่าเขาสามารถมองออกได้อย่างชัดเจนว่า หญิงสาวที่ปลอมเป็นชายตรงหน้านี้น่าจะ 'รู้จัก' เขา

        แต่เขากลับไม่เคยออกจากเมืองซุ่นอันมาสิบกว่าปี นอกจากชางอิ๋นเยว่แล้ว ในเมืองซ่างหยางแห่งนี้จะมีคนที่รู้จักเขาได้อย่างไร?

        ดังนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่า สิ่งที่อีกฝ่ายรู้จักจริงๆ ก็คือใบหน้านี้ของเขา

        ขณะที่หลี่มู่เซิงกำลังคิดอยู่นั้น ในตำหนักพลันเกิดเสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้น

        ขันทีผู้ใหญ่คนหนึ่งตรวจพบปราณมรณะเป่ยฉีในตัวของชายหนุ่มคนหนึ่ง จากนั้นก็มีอีกหลายคนที่ถูกตรวจพบในลักษณะเดียวกัน

        เพียงชั่วพริบตา ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นไม่น้อย

        ผู้ที่ตรวจสอบหลี่มู่เซิงคือขันทีผู้ใหญ่อันฉวน แน่นอนว่าเขาไม่มีทางพบปราณมรณะเป่ยฉีใดๆ ในร่างกายของหลี่มู่เซิง

        ทว่าเมื่อเขาตรวจสอบเส้นชีพจรของหลี่มู่เซิง กลับพบว่าไม่มีร่องรอยของลมปราณแท้เลยแม้แต่นิดเดียว เขาจึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

        แน่นอนว่าเขาไม่ได้เอะอะโวยวาย เพียงแค่มองหลี่มู่เซิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะเดินกลับไปยังกลางตำหนัก

        ผลการตรวจสอบในตอนท้ายพบว่า รวมชายหนุ่มคนก่อนหน้านั้นด้วย มีทั้งหมดสิบคนที่ถูกลอบซัดปราณมรณะเป่ยฉีเข้าไปในร่างกาย

        นั่นหมายความว่า ทั้งสิบคนนี้มีโอกาสสูงที่จะตายตกตามกันไปเหมือนกับห้าคนก่อนหน้านี้ โดยการสิ้นใจตายกะทันหันภายในห้องของตนเองในคืนนี้

        “ต้องรีบสืบหาตัวฆาตกรที่ลงมือให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นจะมีคนตกเป็นเหยื่อมากกว่านี้”

        อวี๋จิ้นมีสีหน้ามืดมน คนผู้นี้กล้าสังหารคนอย่างย่ามใจต่อหน้าต่อตาองครักษ์เทียนจิ่น นี่เป็นการท้าทายเขาและองครักษ์เทียนจิ่นทั้งกรมอย่างสิ้นเชิง

        อีกทั้งในบรรดาคนเหล่านี้ในหอจี๋กวง มีความเป็นไปได้สูงว่าองค์ชายเจ็ดตัวจริงจะปะปนอยู่ด้วย หากเกิดเรื่องขึ้นมา เกรงว่าแม้แต่ศีรษะของเขาเองก็คงจะรักษาไว้ไม่ได้

        ในตอนนั้นเอง มีทหารยามรีบวิ่งเข้ามาในตำหนัก รายงานว่า

        “ท่านใต้เท้า คนจากสำนักหกประตูมาถึงแล้วขอรับ”