จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

"ยาของผมเป็นยาที่ได้รับจากรัฐบาล ไม่มีวันที่ยาของผมจะมีปัญหาแน่นอน"หมอจูพูดแย้งออกมาด้วยท่าทางที่มั่นใจ

เขาไม่มีทางยอมรับผิดเเน่นอน ถ้าเขายอมรับผิดรับรองเลยว่าเส้นทางการเป็นหมอและอนาคตของเขาคงจบลงแน่

"ถ้ายาของคุณไม่มีปัญหาอะไร แล้วทำไมหลังจากที่ฉีดให้ชายแก่คนนี้อาการของเขาถึงแย่ลงล่ะ ต้องเป็นยาของคุณแน่ๆที่มีปัญหา!" ชายคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชนได้พูดโต้แย้งออกมา

เขาคิดตามสิ่งที่เขาเห็น ถ้ายาของหมอจูไม่มีปัญหางั้นทำไมอาการของชายชราถึงแย่ลงล่ะ

"ผมบอกว่ายาของผมไม่มีปัญหาอะไร!!"หมอจูตะโกนออกมาพร้อมกับมองชายคนนั้นในท่ามกลางฝูงชนอย่างเดือดดาล

"เห้อ จะทะเลาะให้ได้อะไรขึ้นมา คนก็จะตายอยู่ตรงหน้าแล้ว"

"ใช่แล้ว เป็นหมอก็ควรทำอะไรสักอย่าง ถึงมันจะไม่มีโอกาศแล้วแต่อย่างน้อยก็ควรลองพยายามทำมัน"

"ใช่ มัวแต่หาเวลามาทะเลาะกับคนอื่น ถ้าเอาเวลานี้หาทางรักษาคนไข้มันก็น่าจะมีวิธีแล้ว"

ฝูงชนได้กล่าวแซะออกมากับท่าทางของหมอจู

หลินเทียนมองไปที่หมอจูอย่างสนใจเล็กน้อย เขารู้ดีว่ายาของหมอจูนั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย แต่เป็นตัวของคนไข้ต่างหากล่ะที่เป็นปัญหา

ตามที่หลินเทียนได้ใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ตรวจดูร่างกายของชายแก่ เขาเห็นว่าชายแก่คนนี้ไม่ได้เป็นโรคหัวใจอ่อนแรง

ตอนที่สำรวจหัวใจของชายแก่หลินเทียนพบว่าหัวใจของชายแก่นั้นเป็นปกติดี แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ปกติปรากฏอยู่ที่หัวใจของชายแก่

หลินเทียนตรวจสอบดูที่หัวใจของชายแก่เขาเห็นว่ามีพลังพิฆาตมากมายกำลังกัดกร่อนหัวใจของชายแก่อยู่

พลังพิฆาตเหล่านั้นกำลังกัดกร่อนหัวใจของชายแก่อย่างช้าๆทำให้อาการของชายแก่ตอนนี้ดูเหมือนกับผู้ป่วยที่เป็นโรคหัวใจอ่อนแรงเป็นอย่างมาก เพราะฉะนั้นการที่หมอจูตรวจพบว่าชายแก่เป็นโรคหัวใจอ่อนแรงก็ไม่ผิดจากที่หลินเทียนคาดการณ์มากนัก เพราะคนธรรมไม่สามารถมองเห็นพลังงานพิฆาตได้

และก็เรื่องเมื่อกี้ที่หลินเทียนห้ามหมอจูฉีดยาเป็นเพราะเขารู้ว่าการที่คนที่ไม่ได้เป็นโรคหัวใจอ่อนแรงแล้วได้รับยากระตุ้นหัวใจจะเกิดอาการช็อกทันที

เหลียงเหว่ยที่อยู่ข้างเห็นใบหน้าที่แสนเฉยเมยของเขาและท่าที่ยิ้มมุมปากมันก็ทำให้เขาได้สงสัยขึ้นมา

'ทำไมหลินเทียนถึงไม่เศร้าใจเลยที่เห็นคนกำลังจะตายอยู่ตรงหน้า'

เหลี่ยงเหว่ยสงสัยกับการแสดงออกบนใบหน้าของหลินเทียน

เป่ยหยวนและเจิ้งฟานพวกเขาไม่ได้เป็นคนช่างสังเกตุเหมือนเหลียงเหว่ย พวกเขาทั้งสองกำลังเศร้าใจกับสาวน้อยที่กำลังจะสูญเสียคนที่เธอรักไป

"มันไม่มีวิธีอื่นแล้วใช่ไหม"เป่ยหยวนกระซิบกับตัวเองเบาๆ ตอนนี้เขารู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก

"ทุกคนดูนั้น!!! ชายแก่กำลังสูดหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว" จู่ๆท่ามกลางฝูงชนได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นมา ฝูงชนหันไปสังเกตุอาการของชายแก่ทันที

"เขากำลังจะหมดลมหายใจแล้ว!"

"เห้อ..เสียใจด้วยสาวน้อย คุณปู่ของเธอคงไม่ย่าจะรอดแล้ว"

"เขาคงจะถึงคาดแล้ว"

ฝูงชนสังเกตุเห็นว่าชายแก่มีลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว คาดว่าอีกไม่นานเขาคงจะจากไป

หมอจูเห็นอย่างนั้นเขาก็หน้าซีดทันที ถ้าเกิดว่าชายแก่คนนี้ตายเรื่องเขาต้องเอี่ยวแน่ๆ

เหลียงเหว่ยที่สังเกตุใบหน้าของหลินเทียนมาโดยตลอด พอฝูงชนพูดว่าชายแก่มีลมห่ยใจเฮือกสุดท้ายแล้ว เหลียงเหว่ยพบว่าบนใบหน้าของหลินเทียนไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆออกมาเลย

"นายสามารถช่วยเขาได้ใช่ไหม"เหลียงเหว่นกระซิบถามเบาๆข้างๆหูของหลินเทียน

หลินเทียนได้ยินเสียงกระซิบของเหลียงเหว่ย เขาก็หันหน้ามามองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

"ทำไมนายถึงถามอย่างงั้นล่ะ"หลินเทียนหันมามองเหลียงเหว่ยและถามออกมาด้วยท่าทางสงสัย เขาสงสัยว่าทำไมเหลียงเหว่ยถึงถามออกมาเช่นนี้

"ก็เพราะ ตอนที่หมอคนนั้นกำลังจะฉีดยาให้ชายแก่คนนี้ นายก็ห้ามไม่ให้หมอคนนั้นฉีดยายังไงล่ะ"

"เรื่องนี้ฉันสันนิษฐานว่านายคงจะเห็นอะไรบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับยานั้น หรือนายอาจเห็นอะไรที่ผิดปกติเกี่ยวกับร่างกายของชายแก่คนนี้"เหลียงเหว่ยพูดออกมา

หลินเทียนมองเหลียงเหว่ยอย่างแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา

"ฉันสามารถช่วยชายแก่คนนั้นได้จริงๆนั่นแหละ"หลินเทียนกล่าวกับเหลียงเหว่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงสบายๆ

แน่นอนว่าเขาย่อมสามารถช่วยแก่คนนี้ได้อยู่แล้ว ต่อให้ชายแก่จะมีอาการที่หนักกว่านี้เขาก็สามารถช่วยได้

เหลียงเหว่ยที่ได้ยินเขาก็ตกตะลึงออกมาเล็กน้อย สิ่งที่ถามออกมานั้นเป็นเพราะเขาต้องหยั่งเชิงเท่านั้นไม่คิดเลยว่าหลินเทียนจะสามารถรักษาชายชราได้จริง

"งั้นทำไมนายไม่ไปรักษาเขาล่ะ"เหลียงเหว่ยตั้งสติสักพักจากนั้นก็เอ่ยถามออกมา เขาไม่เข้าใจในเมื่อมีความสามารถทำไมถึงไม่ใช้มันออกมาล่ะ

หลินเทียนยิ้มออกมากับคำพูดของเหลียงเหว่ย"ใครบอกว่าฉันจะไม่ช่วย"หลินเทียนกล่าวกับเหลียงเหว่ยจากนั้นก็เดินเข้าไปหาชายแก่ท่ามกลางวงล้อม

เหลียงเหว่ยสตั้นสักพักจากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาที่มุมปาก 'ฉันจะรอดูความสามารถของนาย'

หลินเทียนก้าวเท้าออกมาท่ามกลางฝูงชน เขาเดินเข้าไปหาชายแก่ที่กำลังเหลือลมหายใจสุดท้ายอยู่บนพื้น

ฝูงชนเห็นหลินเทียนก้าวเท้าออกมาพวกเขาก็อดไม่ได้ที่เปิดปากพูดคุย

"เฮ้ เด็กคนนั้นออกมาทำอะไร?!"

"แล้วนั่นเขากำลังเดินไปหาชายแก่คนนั้นทำไมกัน?!"

"เอ๋...นี่มันเด็กคนนั้นนี่น่า คนที่ห้ามไม่ให้หมอคนนั้นฉีดยา"

"หรือว่าเด็กคนนั้นจะทำการรักษาชายแก่คนนี้''

"เป็นไปได้เขาที่ห้ามไม่ให้หมอคนนั้นฉีดยาคงจะเห็นความผิดปกติบางอย่างเกี่ยวกับยานั้น แน่ "

"แต่ถึงเขาจะรักษาได้มันก็ไม่ทันเเล้วชายแก่คนนี้กำลังจะตายแล้ว เฮ้อถ้าพวกเราเชื่อตอนที่เด็กคนนั้นพูดตอนแรกก็ดี"

ฝูงชนกล่าวออกมาต่างๆนาๆ

หลินเทียนหยุดนั่งลงข้างๆชายแก่ สาวน้อยที่ตอนนี้กำลังร้องหายได้เงยหน้าของเธอขึ้นมามองที่หลินเทียน

สายตาที่หม่นหมองพร้อมกับน้ำตาสบเข้ากับสายตาที่เรียบเฉยของหลินเทียน

"คุณ..ฮึกๆ..จะ..ทำอะไร"สาวน้อยถามออกมาด้วยเสียงที่สะอึกสะอื้น

"ฉันมาช่วยคน"หลินเทียนกล่าวตอบด้วยเสียงราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดๆปรากฏในดวงตาของเขา ท่าทางของหลินเทียนในตอนนี้ดูจริงจังเป็นอย่างมาก

"คุณ..ฮึก..สามารถช่วยคุณปู่ของฉันได้ใช่ไหม"

สาวน้อยถามออกมาด้วยความหวัง ตอนนี้เธอต้องการเพียงความหวังเท่านั้น ไม่ว่าความหวังนั้นมันจะหริบหรี่หรือไม่ก็ตามเธอก็ต้องการ เธอคว้าฟางเส้นสุดสุดท้าย

"ได้"หลินเทียนกล่าวตอบออกมา เขาได้ให้ความหวังกับสาวน้อย

หลินเทียนหันหน้าไปมองหมอจูจากนั้นก็ได้ถามออกมา "มีเข็มไหม"

หมอจูที่กำลังตึงเครียดอยู่นั้นได้สติขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเทียน สายตาของเขาตอนนี้ปรากฏความเปล่งประกายขึ้นมา

"มีๆๆ"หมอจูรีบกล่าวตอบออกมาพร้อมคลำหาในกระเป๋าตัวเอง

เขายื่นกล่องเข็มให้กับหลินเทียน ในขณะที่ยื่นนั้นสายตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมา

หลินเทียนหยิบเข็มโดยไม่ได้สังเกตุอะไร เขาเตรียมที่จะรักษาชายแก่ทันที

หมอจูเห็นหลินเทียนกำลังจะฝังเข็ม ภายในของเขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น 'ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องต่อจากนี้ห็จะไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ถ้าเกิดว่าชายแก่คนนั้นตายไปความรับผิดชอบก็จะตกอยู่กับเด็กน้อยคนนั้น'

'ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อยขอบใจนายมากจริงๆ'หมอจูภายในใจรู้สึกตื่นเต้นแต่ภายนอกเขากำลังสังเกตุหลินเทียนอย่างเงียบสงบ