ณ ดินแดนกว้างใหญ่ บริเวณ อาณาจักรเต่าัเที่ยง ทิศบูรพา ว่ากันว่ามีเซียนขี่ลา ผู้ซึ่งนำโชคดีมาเยือน ทิศบูรพา นามของเขาเป็วิญญูชนผู้เลื่องชื่อ ตวัดพู่กัน สร้างขุนเขาแม่น้ำลำธาร สรรค์สร้างเส้นทางฝึกยุทธ์
ส่งให้อาณาจักรเต่าัเที่ยง พลอยได้รับ เสพสุขกับโชควาสนาก้อนใหญ่ มานานหลายพันปี เมื่อพวกเขาอยู่ใจกลางโชค วาสนามากมาย ถูกกล่าวขานว่าเป็ดินแดนสถิตของเซียน
ยามค่ำคืนบริเวณตระกูลเทียน ชายหนุ่มใบหน้าคมคายอายุราวๆ 30ปี สวมใส่อาภรณ์ ผู้นำอาณาจักรเต่าัเที่ยง... วันนี้เขามีท่าที กระวนกระวายใจเดินไปเดินมา อย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ยินเสียงร้องเ็ป ของภรรยาคนที่3ของเขากำลังคลอดบุตร
เทียนจวิ๋นซ่างซี เขากล่าวพูดพึมพำออกมาทันที “เหตุใดลูกข้ายังไม่เกิดอีกเล่า” สายตาเขาเริ่มเป็กังวล เวลานี้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วนะ
พร้อมเสียงหมอตำแยหญิงแก่ จะกล่าวดังขึ้นมาไม่ขาดสาย “ฮูหยิน 3 ออกแรงอีกหน่อยเ้าค่ะ” ก่อนเสียงร้องเ็ปสุดแสน หญิงสาวจะดังออกมาเป็ครั้งสุดท้าย พร้อมเสียงเด็กร้อง กระจองอแง ดังออกมาทั่วจวนที่พัก
เทียนจวิ๋นซ่างซี รีบเปิดประตูเข้ามาทันที แม้แต่กลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกยังส่ายหัว “นี่ก็ลูกคนที่สามแล้วนะ เหตุใดผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซียังคงตื่นเต้นอยู่อีกเล่า”
“อืมๆ บุตรคนนี้ร้องเสียงดังจริงๆ” เหล่าคนภายในตระกูล ที่มาร่วมแสดงความยินดีกับผู้นำ ต่างกล่าวพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ปัง!! เสียงเปิดประตูที่ดังออกมาก้องของชายวัยกลางคน เข้ามาไต่ถามหญิงสาวอายุ20 ต้นๆ นอนบนเตียงมีผ้าห่มคลุมกาย ด้วยสภาพอิดโรยไม่น้อย “เ้าไม่เป็อะไรนะ หลางฝู”
“อืมๆ ท่านพี่ข้าสบายดี ลูกข้า ขอข้าดูหน้าลูกหน่อย”
ชายวัยกลางคนอายุราวๆ 30ปี รีบหันขวับไปหาหมอตำแยชรา แล้วไต่ถามออกมาทันทีเมื่อ จู่ๆ เด็กน้อยก็เงียบไปกะทันหัน แม้แต่หญิงชรายังมีสีหน้าตาตื่น เมื่อเด็กที่ควรจะร้องไห้ กระจองอแง กับยิ้มคิกคัก พยายามจะเอื้อมคว้ามือ น้อยๆ ออกมาหานาง ซึ่งมันแปลกมาก ทำให้นางมีสีหน้า รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กๆ ไม่เคยเห็นทารกเช่นนี้มาก่อน ั้แ่ที่นางทำคลอดเด็กมา
“แม่หมอเกิดอะไรขึ้นเช่นนั้นหรือ?” เทียนจวิ๋นซ่างซี หดหรี่ตาเล็กแคบเอ่ยถามขึ้นมาทันที
หญิงชรารีบปรับคลื่นอารมณ์ของนางอย่างฉับไว กล่าวตอบผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซี ออกไปอย่างรีบร้อน “ทารกเด็กชายแข็งแรงดีเ้าค่ะ” พร้อมกับนางส่งเด็กน้อย พันผ้าแพรอย่างดี คืนให้ผู้เป็บิดารับ่ต่อ
ทว่าปากหญิงชรา อดไม่ได้กล่าวพูด สิ่งที่นางกังวลออกมา “เชิญท่านผู้นำ เด็กน้อยดูร่าเริงมาก... มากเสียจนข้า รู้สึกว่ามันมากเกินไป”
เทียนจวิ๋นซ่างซี มองหน้าเด็กน้อยแล้วยิ้มตาหยี “ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือแม่หมอ” เขาหยอกเย้าบุตรชาย ด้วยใบหน้าตลกหลากหลายแบบ… ทำให้เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก พร้อมความคาดหวังของผู้เป็บิดา จะกล่าวพูดขึ้นมา
“หลางเทียน ข้าจะให้เขาชื่อหลางเทียน เป็ความหวังของพวกเรา สักวันเขาจะต้องกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่” ก่อนเขาจะวางทารกน้อยให้ หลางฝู ผู้เป็มารดา ดูแลบุตรชายนางอย่างใกล้ชิด
เสียงเย้าแหย่ จากสองแม่ลูก ทำให้เทียนจวิ๋นซ่างซี เอ่ยสั่งน้ำเสียงออกมาด้านนอกจวนทันที ด้วยความสุข “พ่อบ้านหาญ มอบรางวัลให้ แม่หมอ50เหรียญทอง”
ก่อนเสียงเทียนจวิ๋นซ่างซี จะกล่าวพูดออกมาอีกครั้ง “วันนี้เราจะจัดงานเลี้ยงฉลองบุตรชายข้า เขามีนามว่าหลางเทียน ไม่เมาไม่เลิกรา”
...ระหว่างที่ด้านนอกจัดงานเลี้ยงฉลอง ด้านในจวนฮูหยิน หลางฝู มีฮูหยินหนึ่ง หนานเอ๋อร์ กับฮูหยินสอง จินเยว่ พวกนางต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีกับ แม่นางหลางฝู ที่ได้บุตรชาย ทว่าสายตาเหล่าหญิงสาวทั้ง3เห็นได้ชัด ว่าไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าใดนัก
เยว่น้อย บุตรสาวอายุ1ปีเศษ ของฮูหยินจินเยว่ นางมีท่าทีซุกซนไม่น้อย ะโเกาะขอบเตียง ดูเด็กทารกน้อยหลางเทียน ด้วยดวงตาเป็ประกาย พร้อมเสียงเล็กแหลมของนาง ฟังไม่ค่อยรู้เื่ แต่ก็พอจับใจความได้ว่า “น้องชายของข้า”
ทำให้พวกเขาเหล่าสตรีงามภายในห้อง พอจะคลี่ยิ้ม เปลี่ยนบรรยากาศขึ้นมาได้บ้าง ฮูหยินหนานเอ๋อร์ มองเด็กทารกตาใส ด้วยความแปลกใจ “แต่เด็กนี่ ช่างแปลกเสียจริง ไม่ร้องเลยสักแอะ”
ฮูหยินจินเยว่ นางกล่าวพยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน “อืมๆ เกรงว่าเด็กคนนี้ คงจะเลี้ยงไม่ยากเย็นนัก” ทว่าไม่ทันขาดคำ บุตรชายฮูหยิน หนานเอ๋อร์ นามว่าเทียนตี๋ชง อายุเขาแค่2ปีเศษ แต่ตัวดูโตเกินวัยกว่าเด็กรุ่นเดียวกันไปมาก เด็กน้อยพยายามจะเข้าไปอุ้ม หลางเทียนทารกน้อย
ทันใดนั้นหลางเทียนทารกน้อยก็ร้องไห้ กระจองอแง ขึ้นมาอย่างหนัก เมื่อสายตาเด็กทารกเห็นกลุ่มเงาดำ ปกคลุมทั่วสารพางค์กายเทียนตี๋ชง เมื่อััพี่ชายต่างมารดาของเขาได้
แต่เกรงว่าจะมีเพียงแต่หลางเทียน เด็กทารกน้อยเท่านั้น ที่เห็นกลุ่มเงาดำนั้น แม้แต่กลุ่มเงาดำ มันยังกล่าวพูดพึมพำออกมา ด้วยความแปลกใจ เมื่อัักายาเด็กน้อยนามว่าเทียนหลาง
ทำให้เทียนตี๋ชง เกิดอาการไม่ชอบใจ หลางเทียนน้องชายต่างมารดา ขึ้นมาอย่างหนัก ใบหน้าเด็กน้อยฉุนเฉียว ออกมาอย่างเห็นได้ชัด จนฮูหยินหนานเอ๋อร์ ต้องเข้ามาปลอบบุตรชายของนางไว้ “ไม่เป็ไร ลูกแม่ เรากลับกันเถอะ!!” เื่ราวในวันนั้นจึงจบลงไปด้วยดี
...เพียงเสี้ยวพริบตาเดียว เด็กน้อยหลางเทียน ก็เติบโตมีอายุขึ้นมาได้3ปีเศษ ทว่าทุกครั้งที่พวกเขา ร่วมรับประทานอาหารกัน ก็จะรับรู้ได้ว่าหลางเทียน มีความผิดปกติบางอย่าง จากการพูดจาของเขา แถมเด็กน้อยยังเลี่ยงที่จะเข้าหา เทียนตี๋ชง พี่ใหญ่ของเขาอีกด้วย จะมีก็เพียงแต่เยว่น้อยเท่านั้น ที่มักจะพาตัวของ หลางเทียนน้อย ไปเที่ยวเล่น…
ก่อนน้ำเสียงเทียนจวิ๋นซ่างซี ผู้นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะ ภายในห้องอาหาร จะกล่าวพูดขึ้นมา “หลางเทียนข้าได้ยินว่า เ้าเริ่มศึกษาตัวหนังสือแล้วหรือ?”
เด็กน้อยหลางเทียนใบหน้าขาวเปื้อนยิ้ม ปฏิกิริยาเชื่องช้า พยักหน้ารับคำท่านพ่อ
ทว่ามันทำให้เทียนตี๋ชง ไม่พออกพอใจ ท่านพ่อเขาเท่าใดนัก เหตุใดท่านพ่อ ไม่ถามไถ่ เื่ที่เขาเริ่มทำการฝึกซ้อมบ้าง เห็นได้ชัดว่าฮูหยินสาม แม่ของหลางเทียน เป็ที่โปรดปรานของท่านพ่อ อย่างเห็นได้ชัด ทำให้บรรยากาศ ภายในห้องรับประทานอาหาร ดูน่าอึดอัดขึ้นมาทันใด
“หลางเทียนเราไปตกปลา ด้านหน้าสวนตระกูลเทียน กันเถอะ” ก่อนเยว่น้อยลุกจากที่นั่งตัดฉับบรรยากาศ ดึงมือ น้องชายนางไป
สภาพเด็กน้อยหลางเทียน ผอมเพรียวบางลู่ลม ดูหมุนไปหมุนมา ตามแรงดึงกระชากเด็กหญิงไม่น้อย
ก่อนเสียงเทียนตี๋ชงจะกล่าวเตือนน้องลอง “เยว่น้อย เ้าทดสอบพลังตอนอายุ4ขวบแล้วนะ เ้าควรจะตั้งใจฝึกฝน… ไม่ใช่มัวมาวิ่งเล่น อยู่กับเ้าหลางเทียนเช่นนี้”
“น้องชายเ้าเองก็ควรเตรียมพร้อม สำหรับทดสอบพลัง เมื่อเ้าอายุ4ขวบ อย่าให้บิดาต้องขายขี้หน้าเชียว” แม้เทียนตี๋ชง จะไม่ได้ใส่อารมณ์ในคำพูด แต่เห็นได้ชัด เด็กอายุ5ขวบ ย้ำคำว่า อย่าให้บิดาต้องขายขี้หน้าเชียว
จินเยว่ นางเองก็มีสีหน้าครุ่นคิด เมื่อได้ยินน้ำเสียง เด็กน้อยเทียนตี๋ชง กล่าวเตือนเยว่น้อย บุตรสาวของนาง จะมัวมาเล่นเช่นนี้ไม่ได้ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยโชควาสนา ผู้ฝึกยุทธ์เองก็มีมากมาย
ผู้นำเทียนจวิ๋นซ่างซี ที่นั่งหัวโต๊ะ เขาเองก็มีสีหน้าครุ่นคิดเช่นกัน ทว่าเมื่อเห็นบุตรสาวคนรอง แลบลิ้นปลิ้นตาแล้วสืบฝีเท้า ออกไปด้านนอกคฤหาสน์ พร้อมกับบุตรชายคนที่สาม เขาได้แต่ส่ายหัวออกมา
จริงๆ เขาคาดหวังอย่างมาก ว่าลูกๆ ของเขา จะต้องเติบโตกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่ เกรงว่า เขาคงต้องเข้มงวด กับลูกๆ ของเขาแล้ว พร้อมเสียงถอนหายใจ เฮ้อ!! ของเขาจะดังออกมายาว ภายในห้องรับประทานอาหาร
800
