ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 38 เรื่องราวเล็ก ๆ บนรถไฟ

หญิงสาวที่มากับเขาก็ไม่อาจนั่งดูเขาถูกทำร้ายได้ เธอเพิ่งจะลุกขึ้นยืนก็ถูกถังซีเหมียนตบหัวเบา ๆ 

"นั่งลงเดี๋ยวนี้ ถึงหน้าเขาจะถูกข่วนก็ยังมีคนต้องการ แต่เธอล่ะมีคนต้องการไหม"

หญิงสาวเห็นสภาพคลุ้มคลั่งของฉู่เจียงหรงก็ไม่กล้าเดินเข้าไปข้างหน้า

ทุกคนเห็นว่าสถานการณ์พอสมควรแล้วจึงแกล้งทำท่าเข้าไปห้าม "พอได้แล้ว ๆ พูดกันดี ๆ ก็ได้ อย่าใช้กำลังสิ! นั่งลงกันให้หมด! รถกำลังวิ่งอยู่ มันอันตรายนะ!"

ความจริงแล้ว ถ้าไม่กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะเสียเปรียบ ใครจะสนใจเรื่องนี้กัน?

ผู้ชายตัวโตยังกล้าทำร้ายเด็ก สารเลวจริง ๆ

เธอกอดลูกแล้วนั่งลงอีกครั้ง เหมือนไก่ตัวผู้ที่ชนะการต่อสู้ เธอไม่ได้ชนะแค่ครั้งนี้ แต่ต่อไปเธอจะไม่กลัวผู้ชายคนนี้อีกแล้ว!

ผู้ชายบ้าอะไร เธอไม่มีผู้ชายแบบนี้ น่าน่าก็ไม่มีพ่อ!

ต่อไปนี้จะไม่มีอะไรที่ทำให้เธอต้องกลัวอีกแล้ว!

หลูต้าจ้วงกุมใบหน้าของตัวเองและรู้สึกแสบร้อนไปหมด

เขาลูบคลำใบหน้าไปมาอยู่พักใหญ่ แต่กลับไม่มีเลือดออกเลยสักนิด แต่แน่นอนว่าผิวหนังต้องถลอกแน่ ๆ !

ฉู่เจียงชวนหัวเราะ "อย่าลูบมันเลย ฉันรับรองว่า จะไม่ให้นายมาแกล้งเรียกร้องค่าเสียหายจากฉันหรอก!"

ถังซีเหมียนพูด "ถ้าถูกข่วนจริง ๆ ก็ถือว่า เป็นการศัลยกรรมให้เขาฟรี ๆ ! หลังจากโดนข่วนแล้วดูดีกว่าตอนที่ยังไม่โดนข่วนตั้งเยอะ!"

ทุกคนหัวเราะครืน

หลูต้าจ้วงยังอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่รถมาถึงป้ายที่เขาต้องลงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็รีบไปซื้อของ ทั้งสองคนจึงลงรถไปพร้อมกับคำด่าทอ

สถานีรถไฟเป็นป้ายสุดท้าย พวกเขาต้องนั่งรถจากสถานีรถไฟไปเมืองหลวง 

พวกเขาเดินทางรอบเที่ยงวัน กว่าพวกเขาจะถึงเมืองหลวงก็เป็นเวลาตีหนึ่ง

ฉู่เจียงชวนถือของตลอดทาง บางครั้งก็จับมือถังซีเหมียน

ถังซีเหมียนช่วยเขาถือห่อผ้าเพื่อให้เขาสบายตัวขึ้น ทุกคนต่างมีของติดตัวกันทั้งนั้น มีเพียงหญิงชราเท่านั้นที่มีของน้อย

ตอนเที่ยงพวกเขากินอาหารกันเล็กน้อยแล้วขึ้นรถไฟ ตอนที่ทุกคนหาที่นั่งเจอก็หอบกันไปหมดแล้ว

ถังซีเหมียนมองดูผู้คนที่แออัดอยู่รอบตัว รู้สึกว่า การเดินทางในยุคนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน

ฉู่เจียงชวนคอยดูแลครอบครัวของเขาอย่างใกล้ชิด ไม่ยอมห่างไปไหนเลย

"หนูน้อยหน้าตาน่ารักจังเลย!" คุณยายที่นั่งข้าง ๆ ยิ้มมองถังซีเหมียน แล้วหันไปมองฉู่เจียงชวน 

"นี่คงเป็นแฟนของเธอใช่ไหม"

ถังซีเหมียนยิ้มพอเหมาะพอควร "ใช่ค่ะ! คุณยายจะไปที่ไหนเหรอคะ"

"ไปปักกิ่งจ้ะ! ลูกชายฉันอยู่ที่นั่น เขาให้ฉันไปอยู่ด้วย!"

"คุณยายโชคดีจังเลยค่ะ! มีลูกชายเป็นคนในเมืองแล้ว!" ถังซีเหมียนยังคงยิ้มอย่างสุภาพ

ฉู่เจียงชวนก้มหน้าถาม "หิวน้ำไหม"

ถังซีเหมียนส่ายหน้า "ฉันจะนอนพักสักหน่อย ตอนกลางคืนพวกเราสามคนค่อยผลัดเวรกัน"

สวี่กว่างเฟินอุ้มน่าน่าหลับไป ฉู่เจียงหรงกับฉู่เจียงชวนจึงช่วยกันเฝ้าของ

ถังซีเหมียนไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน พอตื่นขึ้นมาก็เห็นที่นั่งที่เดิมคุณยายนั่งถูกแทนที่ด้วยคู่หนุ่มสาว เมื่อเห็นเธอมอง ผู้ชายก็ยิ้มให้

ถังซีเหมียนยิ้มตอบกลับไป แต่ดูเหมือนแฟนเขาก็หลับไปแล้ว

"น้าตื่นแล้ว น่าน่าตื่นนานแล้ว!" น่าน่ายิ้มกว้างอุ้มกระติกน้ำมองหน้าถังซีเหมียน 

"น้าสะใภ้คะ รอน่าน่าหายดีแล้ว น่าน่าจะทำอาหารให้กินนะ!"

ถังซีเหมียนไม่รู้ว่าในหัวเด็กคิดอะไรอยู่ ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดแบบนี้ขึ้นมา แต่ก็พยักหน้าตามน้ำไป

"ได้เลย น้าอยากกินเนื้อด้วย!"

เห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดีแบบนี้ ฉู่เจียงชวนก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตัวเองมีลูกในอนาคตจะเป็นยังไง

เธอจะอ่อนโยนกว่านี้ไหมนะ 

ให้เธอกินของดี ๆ เยอะ ๆ หน่อย ให้เธอได้อ้วนขึ้นมาหน่อย!

สายตาของฉู่เจียงชวนอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้ว ทุกคนต่างก็หิวกันหมด บางคนกินขนมปังข้าวโพด บางคนก็มีแค่น้ำกับแผ่นแป้งแห้ง ๆ 

ถังซีเหมียนหยิบขนมปังข้าวโพดออกมาสองสามชิ้น "พวกเรากินนี่กันก่อนเถอะ!"

สวี่กว่างเฟินพูดไปกินไป พลางชมผักดองในกล่องข้าวของตัวเอง "ฉันนี่ตาถึงจริง ๆ ! เห็นไหม ต้องเอาผักดองมาด้วยสิ! ไม่งั้นพวกคุณจะกลืนลงเหรอ?"

"แม่คะ นั่นเขาเรียกมองการณ์ไกลต่างหาก!" ถังซีเหมียนหัวเราะพลางเอ่ยแย้ง 

ว่าแล้ว คุณยายก็ตีเธอด้วยตะเกียบทันที "ไม่ต้องมาพูดมาก!"

"พี่ นี่ลูกสาวของคุณเหรอ สวยจังเลยนะ!" คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามทางเดินถามด้วยรอยยิ้ม

ถังซีเหมียนกำลังจะอธิบาย แต่เสียงของสวี่กว่างเฟินดังขึ้น "ใช่ นี่ลูกสาวฉัน!"

ถังซีเหมียนรู้สึกอบอุ่นในใจ พลางมองด้วยสายตาอ่อนโยนและเคารพรัก "แม่~"

"แม่อะไรกัน! รีบกินเร็วเข้า!"

ถังซีเหมียน "...ฉันคิดผิดจริง ๆ ที่คิดว่า คุณดีกับฉัน!"

ฉู่เจียงชวนหัวเราะเบา ๆ ข้างหูเธอ "พี่สาวผมกับผมก็โดนแบบนี้มาเหมือนกัน! พ่อผมก็โดนแบบนี้มาก่อน!"

ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักกัน

สวี่กว่างเฟินชายตามองคนทั้งสองอย่างระอา พลางคีบผักดองให้หลานสาว "กินช้า ๆ หน่อย!"

ฉู่เจียงหรงพูดอย่างอิจฉาขณะที่กินไปด้วย "วัยรุ่นช่างรักกันจริง ๆ !"

ตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังคงกินอาหารแบบเดียวกัน บางคนไม่มีแม้แต่ผักดอง ครอบครัวที่มีความสุขแบบนี้ทำให้ทุกคนอิจฉาจากใจจริง

บนรถไฟเป็นที่ที่ง่ายที่สุดในการเริ่มบทสนทนา และเป็นที่ที่ง่ายที่สุดที่จะสนิทสนมกัน

ไม่นานนัก ฉู่เจียงหรงก็สนิทกับหญิงคนหนึ่งที่พาลูกมาด้วย

เมื่อคุยกันถึงเรื่องจะไปไหน ฉู่เจียงหรงก็ตอบไปโดยไม่ทันคิด "พวกเรา เพราะว่า ลูก..."

เธอถูกเตะที่เท้าหนึ่งที ถังซีเหมียนรีบพูดแทรก 

"เฮ้อ! เพราะเด็กอยากนั่งรถไฟไง พวกเราก็คิดว่าไปกันทั้งครอบครัวเลยดีกว่า ไปดูเมืองหลวงของเราสักหน่อย! หัวใจของประเทศชาตินี่นา!"

ก่อนนอนตอนไปห้องน้ำ ถังซีเหมียนถึงได้กระซิบเตือน "นี่มันบนรถไฟนะ ถึงพี่คนนั้นจะไม่ใช่คนไม่ดี แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครจ้องเราอยู่หรือเปล่า พวกเราไปโรงพยาบาล ต้องพกเงินไปแน่ ๆ ! ใช่ไหมล่ะ"

ฉู่เจียงหรงเอามือปิดปากด้วยความตกใจ "เป็นแบบนั้นเหรอ...แต่ว่า เงินที่จะไปโรงพยาบาลมันก็เป็นเงินที่ใช้รักษาชีวิต ใครจะมาขโมยเงินที่ใช้รักษาชีวิตกันล่ะ!"

"คนไม่รู้จักอายมีเยอะแยะไป!" ถังซีเหมียนเคยเห็นมามากมายในยุคหลังแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยุคนี้ที่แม้แต่เงินแค่เฟินเดียวก็มีค่า!

ฉู่เจียงหรงรู้สึกตกใจอย่างมาก

คืนนั้นยกเว้นเด็ก ๆ ทุกคนต่างนอนไม่หลับสนิท

ถังซีเหมียนถูกปลุกให้ตื่น ฉู่เจียงชวนกำลังมองเธออยู่ "เหมียนเหมียน สองคนนั้นดูไม่ชอบมาพากล คุณอยู่เฝ้าที่นี่นะ ผมจะไปดู!"

"ได้ ระวังตัวด้วยนะ" ถังซีเหมียนรู้ดีว่าการเดินทางด้วยรถไฟในช่วงเวลานี้มักจะมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ง่าย หากมีขโมยหรือโจรผู้ร้าย ไม่ว่าจะเป็นทหารผ่านศึกหรือคนธรรมดาก็คงไม่นิ่งดูดาย

ฉู่เจียงชวนวิ่งตามชายสองคนที่สวมเสื้อเชิ้ตไป ถังซีเหมียนจัดผ้าห่มให้น่าน่าและแม่สามีใหม่

ชู่! ชู่!

เสียงเบา ๆ ดึงดูดความสนใจของถังซีเหมียน เธอหันไปมองคู่รักหนุ่มสาวคู่นั้นทันที เห็นเด็กสาวกำลังมองเธอด้วยสายตาวิงวอน

ถังซีเหมียนส่งสายตาถามกลับไป

เด็กสาวชี้ไปที่เท้าของเธอ

ถังซีเหมียนก้มลงมอง เห็นกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ถูกขยำเป็นก้อนเล็ก ๆ

เมื่อคลี่ออกมา บนนั้นมีคราบเลือดสีแดงเข้มเขียนว่า ‘ช่วยด้วย มีการค้ามนุษย์’

ผู้ชายคนนี้เป็นพวกค้ามนุษย์งั้นเหรอ

ถังซีเหมียนรู้สึกตกใจ เธอพยักหน้าให้กับเด็กสาว จากนั้นก็ปลุกฉู่เจียงหรง บอกให้เธอดูแลน่าน่า ส่วนตัวเองรีบไปตามตำรวจรถไฟ

เมื่อตำรวจรถไฟเห็นข้อความขอความช่วยเหลือนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "คุณวางใจได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ! คุณกลับไปก่อนเลย!"