บทที่ 28
การส่งเสริม
ท้ายที่สุด มันมีไว้สำหรับนักรบขั้นต่ำเท่านั้น ดังนั้นจึงง่ายต่อการหาซื้อและรวบรวมส่วนผสม อย่างไรก็ตามสมุนไพรขั้นสามจำนวนมาก ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะปลูกในส่วนลึกของูเาเวเนเชี่ยน ซึ่งทหารรับจ้างส่วนใหญ่นั้นไม่กล้าเข้าไป
ดังนั้นราคาจึงสูงมากและส่วนใหญ่อยู่ในมือของผู้แข็งแกร่ง
.........
"โอ้....ในที่สุด นายน้อยก็ออกจากการฝึกฝน!"
หลังจากซื้อสมุนไพรหลินทั้งหมดมา หลินเว่ยก็ขังตัวเองอยู่ในห้องของเขา แน่นอนว่าเถาจุนไม่กล้ารบกวนหลินเว่ย จากนั้นเขาจึงส่งคนจากค่ายเพื่อมาเฝ้าประตูห้องของหลินเว่ยไว้ เนื่องจากเกรงว่าจะมีคนมารบกวนหลินเว่ยใน่ของการฝึกฝน
เมื่อมองไปที่ชายตรงหน้า หลินเว่ยพยักหน้าและถามว่า "อืม มีอะไรหรือ?"
แม้ว่าหลินเว่ยกำลังปรุงยาภายในบ้านของเขา แต่เขารับรู้สถานการณ์ด้านนอกบ้าน เขารู้ว่าชายคนนี้ถูกส่งมาโดยเถาจุนและหลินเว่ยก็รู้จักผู้ชายคนนี้ด้วย เขาเป็หนึ่งในหกคนรับใช้ของเถาจุน และยังเป็คนรับใช้ของหลินเว่ยอีกด้วย
หลินเอ้อก้มศีรษะและกล่าวด้วยความเคารพ "นายน้อย ข้าได้รับมอบหมายให้มาเรียนท่านว่า ท่านเถาจุนแจ้งว่า งานที่ท่านมอบหมายไปสำเร็จแล้ว "
"จริงหรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเอ้อ หัวใจของหลินเว่ยก็เต็มไปด้วยความสุขและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เ้าไปก่อน! เดี๋ยวข้าจะไปที่นั่นในภายหลัง"
"ขอรับ! อย่างนั้น...ข้าขอตัวก่อน" หลินเอ้อทักทายหลินเว่ยแล้วหันหลังจากไป
หลินเว่ยอยู่ในบ้านมาเกือบหนึ่งเดือน ั้แ่ออกไปซื้อยาสมุนไพรครั้งล่าสุด ยกเว้นการรับประทานอาหาร และการขับถ่าย หลินเว่ยแทบจะไม่ได้ก้าวออกจากบ้าน
เดือนที่แล้ว หลินเว่ยใช้เงินหลายแสนเหรียญทอง เพื่อหาซื้อวัสดุยาจำนวนมาก หนึ่งเดือนต่อมาสิ่งที่เขาได้คือ ยาจูฉีขั้นหนึ่ง มากกว่า 500 ขวดหยก และยาจูหยวนขั้นสอง มากกว่า 100 ขวดหยก ซึ่งขวดหยก แต่ละขวดมียาจำนวนสิบเม็ด
ในความเป็จริงยานั้นไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แต่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ในเดือนที่ผ่านมาคือ ตอนนี้เขาเป็แพทย์โอสถขั้นสอง เนื่องจากอัตราความสำเร็จในการกลั่นยาจูฉีนั้น สูงถึง 90% และยาจูหยวนนั้น สูงถึง 70%
แม้ว่าส่วนใหญ่จะยาขั้นต่ำและขั้นกลาง แต่ก็มีบางเม็ดที่เป็ยาชั้นสูง ในขณะที่ยาจูฉีนั้นยังเป็ยาที่ดีที่สุดที่หลินเว่ยสามารถกลั่นออกมาได้
นอกเหนือจากการปรับปรุงทักษะการกลั่นยาแล้ว การฝึกฝนพลังปราณก็ไม่ได้ด้อยลงไป หลินเว่ยนั้นรู้สึกได้ว่าการฝึกฝนของเขานั้น ได้ก้าวไปสู่ระดับนักรบขั้นสอง สิ่งที่เหลืออยู่ คือพลังจิติญญาที่ยังไม่ก้าวหน้าไปไหน ระดับพลังจิตของเขา
เดิมเป็เพียงระดับกลางเท่านั้น แต่เขายังคงยืนยันที่จะฝึกฝน "การเข้าสมาธิ" และความสำเร็จของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก สามารถทะลวงด่านไปถึงขั้นสอง ตอนนี้จิติญญาของเขาเลื่อนไปเป็ขั้นมนุษย์ระดับต่ำแล้ว
แน่นอนว่า นอกจากได้ประโยชน์จากการกินยาเลื่อนระดับแล้ว ยังมีผลข้างเคียงอีกมากมาย ลมปราณที่ล่องลอยอยู่ และความไม่สมดุลระหว่างความแข็งแกร่งและความสำเร็จแล้ว เมื่อกินยาบ่อยครั้งเข้า ก็จะเกิดการดื้อยา ก่อนที่ยาในร่างจะผสานกัน
คนคนนั้น จะไม่สามารถใช้ยาเลื่อนระดับได้อีกต่อไป หากว่าเขายังคงดื้อดึงที่จะกินยาต่อไป รากฐานของเขา จะถูกทำลาย หากเขา้าที่จะทะลวงด่านถัดไป มันจะยากกว่าเดิมหลายเท่า
หลังจากทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว หลินเว่ยก็ ออกเดินทางไปยังค่ายทหาร
“นายน้อย!” เมื่อมาถึงประตู ทหารยามเห็นว่าเป็หลินเว่ยและก้มหน้าอย่างรีบร้อน
"ดี!" หลินเว่ยพยักหน้าและเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลินเว่ยมาถึงห้องหนังสือ เขาเห็นเถาจุนรออยู่ที่ประตู เมื่อเห็นหลินเว่ยมา เถาจุนก็รีบเปิดประตูให้หลินเว่ย จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเคารพ หลังจากหลินเว่ยเดินเข้าไป เถาจุนก็ปิดประตู และเดินตามเขาไป
หลังจากที่หลินเว่ยนั่งลง และเถาจุนไม่รอให้หลินเว่ยถาม เขาหยิบกระเป๋ามิติออกมาจากแขนเสื้อของเขา แล้วยื่นให้หลินเว่ยด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็พูดว่า "นายน้อย! นี่คือแก่นคริสตัลที่ท่าน้า"
หลังจากคว้าเอากระเป๋ามิติ หลินเว่ยก็มองเข้าไปทันที เมื่อเห็นว่าภายในกระเป๋ามิติเต็มไปด้วยแก่นคริสตัล เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ดีมาก เ้าคงหามาได้อย่างยากลำบาก!"
มันเป็งานที่ไม่ยากเย็น! ข้าแค่ช่วยท่านทำงานง่าย ๆ เพียงเท่านั้น” เมื่อได้ยินคำชมของหลินเว่ย เถาจุนก็ดูพอใจมาก
"อืม! เ้าเป็หัวหน้ากลุ่มทหาร ไม่ว่าอย่างไร ก็ย่อมมีงานวุ่นวาย ไม่ต้องสนใจข้า ไปทำงานที่ค้างอยู่เถอะ! เอาไว้ข้าจะเรียกหาอีกครั้ง แม้ว่าตอนนี้เถาจุนเป็ทาสของเขา และเป็คนที่น่าเชื่อถือที่สุด แต่หลินเว่ยก็ระมัดระวังตัวมาโดยตลอด
เขาไม่สามารถบอกเื่การดูดซับแก่นคริสตัลให้ผู้อื่นฟังได้ เขาจึงหาข้ออ้างเพื่อให้อีกฝ่ายออกไป
"ขอรับ” เถาจุนตอบรับ คำพูดของหลินเว่ย แม้ว่าคำพูดของหลินเว่ยจะฟังดูดี แต่ไม่สามารถเข้าใจได้
ส่วนเถาจุนอยากรู้มากว่าหลินเว่ย้าแก่นคริสตัลจำนวนมากไปเพื่ออะไร! ภายในกระเป๋ามิติใบนี้มีแก่นคริสตัลมูลค่าหลายแสนเหรียญทอง
แต่เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะถามไถ่ออกไป เถาจุนตอบอย่างเรียบง่ายและชัดเจน จากนั้นก็เดินออกไป
หลังจากรับรู้การจากไปของเถาจุน หลินเว่ยก็เอาแก่นคริสตัลออกมาจากกระเป๋ามิติ ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็ดูดซับแก่นคริสตัลทั้งหมดที่เขาซื้อมา พร้อมกับทรัพย์สินทั้งหมดของเขา ไม่มีร่องรอยของแก่นคริสตัลที่หลงเหลืออยู่อีก
ยกเว้นชั้นแป้งหนาที่กองอยู่บนพื้น ดูเหมือนว่าจะมีแก่นคริสตัลมากมาย มูลค่าหลายแสนเหรียญ แต่สิ่งที่หลินเว่ยได้รับมีเพียงหยดน้ำและหมอกที่หลวม ๆ ในพื้นที่มิติ
"อา...!" เมื่อมองไปที่ชั้นแป้งที่อยู่ตรงหน้าเขา หลินเว่ยก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาก็เปิดประตูและเดินออกไป ส่วนแป้งในห้องคงมีคนเข้ามาทำความสะอาดในไม่ช้า
หลังจากที่หลินเว่ยออกไป คนที่อยู่ข้างนอกรายงานว่า หลินเว่ย้าพบเขา
"นายน้อย!" เถาจุนกำลังจะฝึกฝนลมปราณ เมื่อเขาเห็นหลินเว่ยตามหาเขา เขาก็รีบบอกทหารยาม เพื่อให้หลินเว่ยเข้ามา
หลังจากเข้าไปในห้องของเถาจุน หลินเว่ยก็หยิบกระเป๋ามิติออกมา เขายื่นให้เถาจุนและพูดว่า "มียาอยู่ในนั้น เ้าสามารถเก็บไว้ใช้เองได้ แม้ว่าเ้าจะเป็นักรบขั้นสาม แต่เ้าสามารถเลือกที่จะมอบให้ลูกน้องคนใดคนหนึ่งของเ้าได้
จำไว้ว่า ลูกน้องที่ดีไม่จำเป็ต้องเป็คนที่เก่งกาจ ขอเพียงเป็คนดี ประพฤติดี เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความภักดี ข้าไม่อยากเลี้ยงหมาป่าไว้ข้างตัว "
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย เถาจุนพยักหน้าอย่างรีบร้อน
"กระเป๋ามิติใบนี้ ข้าเอาตราประทับออกแล้วมันเป็ของเ้า" หลินเว่ยลุกขึ้นยืนและพร้อมที่จะจากไป
"นายน้อย้าให้ข้าไปกับท่านด้วยหรือไม่?" เมื่อเห็นหลินเว่ยออกไป เถาจุนก็ถามอย่างรีบร้อน
"ไม่! ข้าจะไปฝึกที่หุบเขาเวเนเชี่ยน และอาจจะไม่ได้กลับมาอีกสักพัก เ้าดูแลค่ายทหารนี้ให้ดี อย่าทำให้ข้าผิดหวังในการฝึกฝนและรวบรวมแก่นคริสตัล! ไม่ต้องกดดันตนเองเกินไป” หลินเว่ยโบกมือและปฏิเสธข้อเสนอของเถาจุน
ก่อนที่เขาจะจากไป เขาได้ให้คำแนะนำเพิ่มเติมเล็กน้อย
796
