อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 152 ข่าวจากเพื่อนๆ

โชคดีที่อาจารย์ไม่ได้ปล่อยผ่านเหมือนกับก่อนหน้านี้ พวกเขาตัดสินอย่างยุติธรรมและให้บทลงโทษแก่นักเรียนชั้นปีที่ 1 ทั้งหมด โดยการตัดคะแนนรวมของทุกคน 20 แต้ม หรือก็คือ...ถ้าพวกเขาต้องการจะได้คะแนนเท่าเดิม จะต้องลงพื้นที่ไปล่าอีก 20 ตัว บางคนที่ยังรวบรวมจำนวนแกนสัตว์กลายพันธุ์ไม่ครบก็ถึงกับร้องโอดโอย บางคนก็พากันเกลียดปากตัวเองที่พูดพล่อยๆออกไป

ถึงการลงโทษนี้จะไม่รุนแรงเท่ากับการแจ้งความแล้วให้โทษเป็นไปตามกฎหมาย แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะให้นักเรียนเหล่านี้ได้สำนึก

แน่นอนว่าการลงโทษก็ส่วนของการลงโทษ กลุ่มนักเรียนที่ถูกกระทำต่างก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไป หลังจากที่พวกเขาได้เจอกับเหตุการณ์เสี่ยงตาย แล้วยังได้เห็นน้ำใจของเพื่อนนักเรียนด้วยกัน ทุกคนก็รู้แล้วว่าทำไมนักเรียนทุนอันจึงไม่ได้สนใจหาพวกพ้องในห้องเรียนเลย

ท้ายที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ผิวเผินเกินไป ไม่มีความเชื่อใจกันมากพอที่จะคิดในแง่ดีด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเป็นห่วงเป็นใยกันเลย

ดังนั้น หลังจากที่เคยสนิทสนมกับทุกคนมาก ทั้ง 5 กลายเป็นคนที่เว้นระยะห่างจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนไปเลย ทำเอาบรรยากาศในห้องเรียนกลายเป็นน่าอึดอัดใจอีกครั้ง

ส่วนเรื่องกลุ่มอันธพาลที่สร้างเรื่อง พวกเขาถูกนักเรียนชายของสถาบันเพลิงพลองจับตัวเอาไว้ได้ 8 คน เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึงก็พาตัวคนเหล่านี้ไปลงโทษ อย่างไรก็ตาม...สถานการณ์ในเขตพื้นที่ล่าก็ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก กลุ่มอันธพาลกลุ่มเล็กๆถูกจับไป ก็ไม่ได้กระทบกับกลุ่มอันธพาลกลุ่มอื่นๆ

สงครามในกลุ่มผู้มีอิทธิพลด้านมืดนั้นเป็นสงครามของสองกลุ่มใหญ่ก็จริง แต่กลุ่มอื่นๆก็ต้องเตรียมพร้อมรับเหตุการณ์ต่างๆด้วย แกนพลังงานเป็นวิธีที่พวกเขาจะแลกเปลี่ยนเป็นเครดิตได้ง่ายและเร็วที่สุด ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนนี้ทุกกลุ่มจะพยายามล่าแกนพลังงานกันอย่างเต็มที่

นักเรียนชั้นปีที่ 1 ได้รับความเดือดร้อนมากจากเหตุการณ์นี้ พื้นที่ล่าเขต A กลายเป็นเป้าหมายแรกๆของพวกมัน เนื่องจากหลายคนไม่ได้เป็นผู้ใช้พลังงานด้วยซ้ำ ทำให้ไม่สามารถต่อสู้กับพวกกลายพันธุ์ระดับสูงกว่านั้นได้ ดังนั้นทุกคนจึงรวมตัวกันไปเพื่อร้องขอความเห็นใจจากพวกอาจารย์ ซึ่งความเป็นไปในพื้นที่ล่านั้น อาจารย์จำนวนมากก็รับรู้ว่าเกิดปัญหาแล้วจริงๆ 

ดังนั้นเพื่อให้นักเรียนมีเวลามากขึ้น พวกเขาจึงขยายเวลา ยกเลิกการปิดภาคเรียนที่ 2 ให้เป็นโอกาสสำหรับนักเรียนที่ต้องการจะรวบรวมแกนพลังงานได้ต่อไป

แน่นอนว่าถ้าใครคิดว่าล่าแกนพลังงานได้ครบถ้วนแล้ว ยังสามารถกลับไปพักผ่อนได้ ไม่จำเป็นต้องมาเรียนหรือลงพื้นที่ล่าเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะแบบนั้น...ซูหยวนจึงตั้งใจจะกลับไปที่บ้านของตนเองอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ ครอบครัวเพิ่งได้เจอบทเรียนครั้งใหญ่มา เงินในครอบครัวใช้ไปหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะซูหยวนให้น้ำและสารอาหารสังเคราะห์เอาไว้ สองสามีภรรยาก็คงจะอดอยากกันไปตามๆกัน เรื่องนี้ถือเป็นบทเรียนที่ดีมากสำหรับพ่อแม่อัน เพราะหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่คิดจะใจดีพร่ำเพรื่ออีกต่อไป

พ่ออันยังคงพยายามไปล่าในเขต A ทว่า...ถ้าพวกนักเรียนเจอปัญหา แล้วพ่ออันจะไม่เจอปัญหาได้ยังไง

สุดท้าย พ่ออันทำรายได้ไม่กี่ร้อยเครดิต เพราะต้องแบ่งรายได้ให้ทุกคนในกลุ่มนักล่าด้วย วันหนึ่งล่าได้ไม่เกิน 2 ตัว แถมยังต้องเสียเวลาตามหานานอีก เรียกว่าได้ไม่คุ้มเสียด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะซูหยวนกลับมาที่บ้านก่อน พ่ออันก็วางแผนว่าเขาจะไปเก็บขยะขายตอนกลางคืนด้วย ลดเวลาล่าในตอนกลางวันไปหน่อยก็ไม่เป็นอะไร...

แต่เพราะลูกสาวกลับบ้าน ดังนั้นพ่ออันจึงได้ตั้งใจจะพาลูกสาวไปร่วมกลุ่มของตนเอง ถือเป็นการฝึกฝนให้ลูกสาวได้ออกกำลังกายระหว่างพักผ่อน

ตอนนี้ซูหยวนของพวกเขานั้นเก่งกาจมากๆ เธอเป็นถึงจ่าสิบตรีของกองทัพ ซึ่งเพิ่งมีประกาศแต่งตั้งมาไม่นานนี้ สร้างความยินดีและภาคภูมิใจแก่ครอบครัวไม่น้อยเลย ดังนั้น...พ่ออันไม่คิดว่าซูหยวนจำเป็นต้องพึ่งพาตนเอง แต่ก็เพื่อให้ซูหยวนได้ฝึกทักษะสั่งการ พ่ออันจึงอยากให้เธอไปพื้นที่ล่าด้วย

ซูหยวนเองก็เห็นด้วยกับพ่อ เธอไม่ได้อยากฝึกฝนอะไรนั่นหรอก ก็แค่เป็นห่วงพ่อของตัวเองเท่านั้น ถ้าเกิดเหตุอะไร เธอก็ยังพอจะช่วยพ่อออกมาได้

ซึ่งคิดไม่ถึงเลยว่าการตัดสินใจนี้จะเป็นการช่วยชีวิตพ่อของเธอเอาไว้ได้จริงๆ ....

พ่ออันพาซูหยวนมาพบกับเพื่อนๆนักล่าของเขากว่า 20 คน ทุกคนต้อนรับเธอเป็นอย่างดี อีกอย่าง มีหลายคนที่ซูหยวนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่แล้ว ลุงๆพวกนี้เคยดูแลเธอตอนที่ยังเป็นผู้เก็บขยะหรือตอนที่ออกไปล่าคนเดียวมาก่อน เมื่อรู้ว่าพ่อมีทีมที่ดี เธอก็รู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย

พ่ออันเป็นหนึ่งในสองคนที่ใช้พลังงานได้ คนอื่นๆเป็นนักล่าที่เกิดจากการฝึกฝน ร่างกายแข็งแกร่งและมีจุดเด่นเป็นของตัวเอง ส่วนที่ยกให้พ่ออันเป็นหัวหน้ากลุ่ม นั่นเพราะความสามารถ และอีกส่วนหนึ่งก็มาจากการที่เขาเป็นคนของเขตชั้นกลางแล้ว เวลาพูดออกไปว่ามีหัวหน้ากลุ่มมาจากเขตชั้นกลาง ก็จะได้รับความเกรงใจจากกลุ่มล่ากลุ่มอื่นๆอยู่หลายส่วน

ซูหยวนติดตามบิดาออกพื้นที่ล่า พวกเขาอาศัยเส้นทางเดิมๆที่เคยล่า เพราะปกติพวกกลายพันธุ์จะถูกดึงดูดให้ผ่านมายังเส้นทางเดิมๆ อย่างไรก็ตาม...ผ่านมาเกือบ 3 ชั่วโมงแล้วก็ยังไม่พบสัตว์หรือพืชกลายพันธุ์เลย ซูหยวนลอบตรวจสอบแผนที่ เธอพบว่ามีกลุ่มย่อยๆกำลังล่าอยู่รอบๆนี้ ดังนั้นตำแหน่งที่พ่ออันอยู่ไม่มีทางจะเจอกับพวกกลายพันธุ์ได้

ไม่สิ! ด้วยจำนวนกลุ่มนักล่ามากมายขนาดนี้ พวกกลายพันธุ์ก็คงไม่ถึงมือคนหรอก บางทีพวกมันอาจจะเกิดไม่ทันแล้วก็เป็นได้ 

“เฮ้อ หรือว่าวันนี้พวกเราจะมาเสียเที่ยวกันอีกแล้ว” พ่ออันบ่นอุบขึ้นมา อุตส่าห์อยากจะแสดงฝีมือให้ลูกสาวได้เห็น ไม่คิดเลยว่าแม้แต่สัตว์กลายพันธุ์สักตัวก็ยังหาไม่เจอ

“ช่วงนี้คนออกมาล่ากันเยอะมาก ที่เขต A เต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าสัตว์กลายพันธุ์แล้ว วันนี้พวกเราก็พอเท่านี้เถอะ เสียเวลามาครึ่งวันแล้วไม่ได้อะไรเลย เดี๋ยวฉันจะไปนอนพักเอาแรง แล้วตอนกลางคืนค่อยกลับมาเก็บซากพวกกลายพันธุ์ไปขาย ด้วยกำลังของฉัน...คงจะทำให้ได้เครดิตสัก 200-300 เครดิต”

“อืม ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเจอกันตอนกลางคืนเถอะ”

“นั่นสิ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พวกเราพยายามล่ามาหลายวันแล้ว อย่างมากก็ได้แค่ 2 แกนพลังงานเท่านั้น ตอนนี้มีทั้งนักล่าแปลกๆแล้วก็พวกนักเรียนอีก แย่งกันล่าไม่มีประโยชน์เลย เห็นแต่พวกผู้เก็บขยะที่มีรายได้ดีจากการล่าของผู้คนจำนวนมากเท่านั้น” 

สมาชิกในกลุ่มนักล่าของพ่ออันเริ่มขอถอยตัวกลับไปทีละคนสองคน สุดท้ายเมื่อมีคนเห็นด้วยเกินครึ่ง พวกเขาก็ตกลงว่าจะยุติการล่าของวันนี้ พ่ออันส่งยิ้มแห้งๆให้ซูหยวน แต่เด็กสาวกลับไม่ได้ว่าอะไร เธอเข้าใจดี และมันก็เป็นทางเลือกที่ดีแล้ว ทว่า...ปัญหาที่ล่าไม่ได้นั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับแค่กลุ่มของพ่ออันเท่านั้น ยังมีกลุ่มอื่นๆที่ต้องการทรัพยากร แต่ไม่สามารถหาได้อีกมากมาย 

หากเป็นนักล่าทั่วไป พวกเขาก็คงคิดเหมือนกลุ่มนักล่าของพ่ออัน เมื่อล่าไม่ได้ก็ค่อยกลับมาเก็บซากพวกกลายพันธุ์ไปขายประทังชีวิต ทว่า...นั่นเป็นความคิดพื้นฐานของคนดีๆเท่านั้นแหละ

“บัดซบเอ้ย!! ไอ้พวกขยะพวกนี้มันจะมากเกินไปแล้ว แทนที่พวกเราจะได้แกนพลังงานมากขึ้นอีกหน่อย แต่ไอ้พวกขยะพวกนี้มาคอยแย่งพวกเราล่าอยู่ได้ แล้วแบบนี้จะไปรายงานหัวหน้าใหญ่ได้ยังไงวะ!”

“ลูกพี่ ใจเย็นๆก่อนเถอะครับ”

“จะเย็นได้ไง หัวหน้าใหญ่บอกให้พวกเราล่าแกนพลังงานให้ครบ 100 ตัวใน 1 สัปดาห์นี้ ตอนนี้เพิ่งได้แค่กี่สิบแกนพลังงานเอง แล้วจะไปเอามาจากที่ไหนอีก! พวกแกอยากเห็นฉันถูกตัดหัวทิ้งรึไง!” คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด 

ตลอดทั้งเช้าที่มาล่า เจอพวกกลายพันธุ์แค่ 2 ตัวเท่านั้น ยังห่างจากเป้าหมาย 100 ตัวอีกมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป...หัวหน้าใหญ่คงจะสั่งลงโทษพวกเขาแน่

“หัวหน้าครับ ในเมื่อพวกเราไม่เจอกับพวกกลายพันธุ์ ถ้าอย่างนั้น...ทำไมพวกเราไม่ล่าอย่างอื่นแทนล่ะครับ”

“หมายความว่ายังไง” หัวหน้ากลุ่มย่อยเลิกคิ้ว มองดูลูกน้องช่างคิดของตนเอง

“หัวหน้าใหญ่แค่ต้องการแกนพลังงานไปแลกเปลี่ยนเป็นเครดิตไม่ใช่หรอครับ ในเมื่อไม่มีแกนพลังงาน ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ใช้วิธีอย่างอื่นเพื่อให้ได้เครดิตมาไม่ได้หรอครับ”

“หืม? แกมีวิธี?”

“ก็ตอนนี้พวกนักล่ามันมากกว่าจำนวนของพวกกลายพันธุ์ใช่ไหมครับ แทนที่พวกเราจะมาตามหาพวกกลายพันธุ์ที่มีน้อยนิด สู้พวกเรามาล่าพวกนักล่าไม่ดีกว่าหรอครับ? อย่างน้อยๆ...บนตัวพวกมันก็มีอาวุธ มีชุดป้องกัน บางคนอาจจะมีเครดิตมากมายก็ได้” คนเสนอยิ้มเจ้าเล่ห์ ซึ่งเมื่อหัวหน้ากลุ่มย่อยได้ยิน มันก็แสยะยิ้มขึ้นมา

“แต่นั่นมันเสี่ยงเกินไป ถ้าพวกมันใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือล่ะ ถ้าพวกเราถูกจับก็ได้ไม่คุ้มเสียแล้ว”

“หัวหน้าครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็อย่าปล่อยให้พวกมันใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือดีไหมครับ”

“..........หึ เป็นความคิดที่ดีนี่” รอยยิ้มหยันของคนเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยปรากฏขึ้นหลังจากที่เขาเห็นซองยาสีขาวจากมือของลูกน้องผู้เสนอความคิด

ผงยานอนหลับ แต่เดิมแล้วยาพวกนี้มีเอาไว้จัดการกับพวกผู้หญิงที่จับมาเล่นสนุกด้วย เพื่อให้พวกมันไม่ส่งเสียงร้องออกมากลางทาง ผงยาพวกนี้จึงมีติดตัวแทบจะทุกคน

อย่างไรก็ตาม ด้วยผงยาพวกนี้ สมควรจะสามารถจัดการกับกลุ่มนักล่าได้สัก 3-4 กลุ่ม ก็เหมือนกับที่ลูกน้องของเขาพูดนั่นแหละ ตราบเท่าที่ไม่ปล่อยให้พวกมันใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือ การฆ่าพวกมันก็ไม่ยากเย็นอะไรแล้ว

“ได้เวลาสนุกแล้วสิ” เสียงหัวเราะของคนเป็นหัวหน้า ทำให้ลูกน้องคนอื่นๆหัวเราะตามไปด้วย พวกเขาไม่รอช้าอีกต่อไป เริ่มเคลื่อนไหวทันที

ทางด้านซูหยวน หลังจากที่ทุกคนตัดสินใจว่าจะยกเลิกการล่าก็พากันเดินกลับทางเดิม ระหว่างนั้น...ทุกคนไม่ได้สนใจอะไรอีก พวกเขาเพียงแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องประจำวันกันเท่านั้น มีก็แค่ซูหยวนที่ไม่เคยประมาท เธอตรวจสอบแผนที่อยู่ตลอด และได้เห็นความผิดปกติบางอย่าง

กลุ่มจุดสีฟ้าขนาดใหญ่ จำนวนประมาณ 20 คน เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วแล้วไปหยุดรวมกับกลุ่มที่มีจุดสีฟ้าประมาณ 10 กว่าคน จากนั้นไม่นาน...จุดสีฟ้าทั้งหมดก็เปลี่ยนไป เหลือจุดสีฟ้าแค่ 20 กว่าคนเท่านั้น ในขณะที่อีก 10 กว่าจุดเปลี่ยนเป็นสีเขียว ซึ่งหมายความว่าพวกเขากลายเป็นทรัพยากรที่เก็บได้แล้ว พูดให้ถูกก็คือ...พวกเขาไม่รอดชีวิตแล้วนั่นเอง

หากมันไม่เกี่ยวกับพวกเธอก็ไม่เป็นอะไร แต่เมื่อดูทิศทางการเคลื่อนไหวของพวกมันแล้ว เส้นทางที่พวกมันกำลังมุ่งหน้ามา น่าจะบรรจบในตำแหน่งไม่ไกลจากที่กลุ่มของพ่ออันจะเดินไปถึงด้วยความเร็วระดับนี้ หมายความว่า...เธอจะได้เจอกับกลุ่มคนชั่วที่ตามล่านักล่าด้วยกันอยู่!

ซูหยวนรู้ดีว่าการพูดออกไปตรงๆนั้นทำไม่ได้ เธอไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองมองเห็นแผนที่แบบนี้ ไม่อย่างนั้นพ่อของเธอคงจะประหลาดใจ จนสุดท้ายพวกเขาอาจจะรู้ว่าลูกสาวของตัวเองจากไปแล้ว และมีวิญญาณประหลาดมาแย่งร่างของลูกสาวพวกเขาอยู่

เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกจับไปทดลองหรือใช้แรงงานทาสในการผลิตอาหาร ซูหยวนจะต้องซ่อนความจริงเหล่านี้เอาไว้ แล้วพยายามคิดวิธีเพื่อบอกกับพ่อให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

“หยวนเอ๋อร์ มีอะไรหรือเปล่าลูก” พ่ออันเป็นคนช่างสังเกต เมื่อเห็นลูกสาวเงียบไป เขาก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันที

หญิงสาวก้มหน้าทำเป็นอ่านข้อมูลในสายรัดก่อนจะบอกกับพ่อของตัวเองที่รออยู่

“พ่อคะ เพื่อนๆที่สถาบันส่งข่าวมาบอกค่ะ ตอนนี้กำลังมีกลุ่มคนชั่วที่ออกล่านักล่าด้วยกันเองอยู่ค่ะ พวกมันจะดักเจอนักล่ากลุ่มอื่นๆในพื้นที่ล่า แล้วก็จะฆ่าทิ้ง...” ซูหยวนเลือกที่จะอ้างถึงเพื่อนในสถาบันที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา

พ่ออันไม่รู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์ที่สถาบันของลูกสาวเป็นยังไง ทั้งยังไม่รู้จักเพื่อนของลูกสาวเลยแม้แต่คนเดียว ดังนั้นจึงไม่คิดว่าลูกสาวจะโกหก

“นี่ จริงหรอ!”

“ใช่แล้วค่ะ พวกเขาบอกว่าคนชั่วเหล่านั้นกำลังออกล่า พวกคนของทางการยังไม่ได้รับแจ้ง เพราะผู้เสียหายแจ้งไม่ทัน พวกมันมีวิธีการบางอย่างที่จัดการคนทั้งหมดได้ในครั้งเดียว”

“ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงๆ การล่าในพื้นที่เขต A ก็อันตรายแล้ว พวกเรารีบเดินทางกลับกันเถอะ หลังจากวันนี้...พวกเราควรจะยกเลิกการล่ากันไปก่อน” พ่ออันตัดสินใจอย่างรวดเร็ว คิดว่าตัวเองคงไม่โชคร้ายตั้งแต่วันแรกที่ได้ยินข่าวเหล่านี้หรอก ดังนั้นจึงรีบไปแจ้งข่าวสารกับทุกคน บอกให้พวกเขาระวังในการออกมาเก็บขยะคืนนี้ด้วย

ทุกคนตกใจเหมือนกันที่ได้ยินข่าวนี้ ซูหยวนโล่งใจที่ไม่มีคนสงสัย แถมพวกเขาก็ยังตื่นตระหนกกับข่าวที่ได้รับด้วย แปลว่าถ้าได้เจอกับสถานการณ์จริง พวกเขาจะต้องระวังตัวกันได้แน่

นับว่าเป็นโชคดีที่ความเข้าใจของซูหยวนถูกต้อง เพราะหลังจากเดินมาต่ออีกไม่กี่นาที กลุ่มนักล่าของพ่ออันก็ได้เจอกับกลุ่มนักล่าจำนวน 20 คนพวกนั้นแล้ว....

………………………………….