ซือซือฮองเฮาพันโฉมเล่ม3(เล่มจบ-จบแล้วมีEbook)

            จินวั่งซู่รู้สึกรื่นเริงใจที่ได้รับภารกิจให้ไปล้วงความลับพร้อมด้วยหงซือซือ

            “ท่านคิดจะให้ข้าแปลงโฉมเป็นผู้ใดหรือ?”

            หงซือซือมองคุณชายจินตั้งแต่หัวจรดเท้า“เจ้าไม่เห็นจะต้องแปลงโฉมเลยรูปร่างหน้าตานี้เหมาะยิ่งนักที่จะเป็นคุณชายคหบดีไปหาซื้อที่ดินแถวอำเภอของนาง”

            ทั้งสองเดินทางไปถึงอำเภอเฟิ่งฟู่บ้านเกิดของอนุซูหัวหน้าสวีผู้ช่วยของ      หงซือซือจากสำนักคุ้มภัยแอบอ้างเป็นพ่อบ้านตระกูลจินแต่งกายภูมิฐานเข้าไปติดต่อนายอำเภอซูบิดาของซูม่านถิง

            “คุณชายของข้าอยากจะซื้อที่ดินในอำเภอของท่านไม่ทราบว่าท่านพอจะให้คำแนะนำได้หรือไม่? ข้ามิให้ท่านแนะนำเปล่าๆ หรอกนะขอรับพอจะมีค่าน้ำร้อน    น้ำชาให้ท่านอยู่สักหน่อย”

            นายอำเภอซูเห็นถุงใส่ตำลึงทองที่บอกว่าเป็นเพียงค่าน้ำร้อนน้ำชาเล็กๆน้อยๆ ก็รู้สึกตื่นใจรายได้ของนายอำเภออย่างเขาแม้จะได้มีชีวิตอยู่ดีกว่าคนทั่วไปแต่การเลี้ยงดูครอบครัวที่มีฮูหยินและอนุภรรยารวมทั้งบุตรหลายคนหากมิได้บุตรสาวคนโตที่เป็นอนุภรรยาของขุนนางใหญ่อย่างใต้เท้าฝูคงยากจะมีเงินมากพอมาสร้างจวนส่วนตัวใหญ่โตอย่างปัจจุบัน

            “คุณชายของท่านต้องการที่ดินอย่างไร?และมากน้อยเพียงใดหรือ?” นายอำเภอซูนึกคำนวณรายได้ที่ไม่ต้องทุจริตด้วยใจลิงโลดเพียงแค่แนะนำการซื้อขายที่ดินก็ได้เงินนับสิบตำลึงช่างเป็นรายได้ที่น่าสนใจนัก

            “ก็ต้องการกว้างหลายหมู่พอได้เป็นที่ตั้งบ้านพักตากอากาศท่านมีที่ใดจะแนะนำบ้างหรือไม่?”

            “ไม่ยากๆข้ายินดีพาคุณชายและท่านพ่อบ้านไปดูรอบๆ อำเภอเสียก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้ขอรับ”

            “นอกจากคุณชายแล้วก็ยังมีคุณหนูติดตามมาด้วยไม่ทราบว่าพอจะรบกวนท่านช่วยหาที่พักได้หรือไม่?”พูดถึงตรงนี้พ่อบ้านสวีก็เลื่อนถุงเงินสิบตำลึงมาตรงหน้า

            “อ้อ...ไม่ยากขอรับจวนเก่าของข้าน้อยก็ยังว่างให้พักอาศัย”

            “หือ! ท่านว่าจวนเก่าแสดงว่ายามนี้ท่านมีจวนแห่งใหม่ด้วยหรือ?”

            “มิได้ขอรับบุตรสาวของข้านางส่งเงินกลับบ้านมาให้สร้างเรือนใหม่จวนของทางการจึงปล่อยให้ว่างเพื่อต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองพอดีข้าจะให้คนไปทำความสะอาดเพื่อให้พวกท่านเข้าไปพักก็แล้วกัน”นายอำเภอซูกระหยิ่มยิ้มย่องเห็นทีต้องรีบกลับไปบอกเล่าให้คนในครอบครัวออกมาต้อนรับคุณชายและคุณหนูจินสักหน่อยหากแค่หาที่พักก็ยังจ่ายถึงสิบตำลึง แสดงว่าตระกูลนี้คงร่ำรวยไม่น้อย

            ซูม่านถิงได้ยินว่าคุณชายจินเป็นคหบดีมาจากแคว้นหมิงสนใจที่ดินในอำเภอของตนก็รู้สึกตื่นเต้นยามนี้นางยังไม่รู้ว่าใต้เท้าฝูจะทำการกบฏสำเร็จหรือไม่?นางจึงต้องมองหาโอกาสค้ากำไรหากรับเป็นนายหน้าช่วยท่านพ่อหาที่ดินที่ตระกูลจินพอใจคงได้เงินไม่น้อยนางจึงรีบอาสา

            “ท่านพ่อการรับแขกระดับนั้นให้ข้าไปเองจะดีกว่า จะได้ต้อนรับไม่ขาดตกบกพร่อง”

            “จริงของถิงเอ๋อร์พวกเราล้วนเป็นเพียงครอบครัวขุนนางบ้านนอกมิเคยต้อนรับแขกระดับนี้ประเดี๋ยวทำไม่ถูกใจขึ้นมาจะกลายเป็นเสียโอกาสเปล่าๆปล่อยให้ถิงเอ๋อร์ไปดูแลจะดีกว่า”

            เมื่อท่านแม่ของนางเห็นด้วยซูม่านถิงก็ติดตามบิดาออกมาพบกับคุณชายจินและคุณหนูจินรูปโฉมงามสง่าและข้าวของเครื่องใช้รอบตัวตลอดจนบริวารร่วมยี่สิบคนทำให้รู้ว่าตระกูลจินนับเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ของแคว้นหมิงยิ่งได้รู้จินวั่งซู่ยังมิได้ตบแต่งภรรยา ซ้ำยังไม่มีกระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงซูม่านถิงก็อดจะดีดลูกคิดรางแก้วในใจไม่ได้

            ‘หากตบแต่งกับคุณชายจินแล้วหนีไปอยู่แคว้นหมิงตาเฒ่าฝูย่อมไม่อาจไปตามข้ากลับมาได้ ที่สำคัญตระกูลจินนับเป็นญาติกับฮ่องเต้หมิงตำแหน่งฮูหยินเอกของจินวั่งซู่น่าสนใจนัก’

            นางพอจะรู้ว่าตนเองมีรูปโฉมงดงามสะดุดตาหลายปีที่ติดตามใต้เท้าฝูไปอยู่ในเมืองหลวงนางได้อยู่ดีกินดียิ่งมีน้ำมีนวลงดงามเหนือกว่าสาวงามในละแวกนี้อย่างชัดเจนนางไปตั้งแต่อายุสิบห้ายามนี้ก็ย่างเข้ายี่สิบปีรูปร่างกำลังอวบอิ่มเต็มวัยสาวส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจ

            “คารวะคุณชายจิน”ท่าทางชม้อยชม้ายชายตาของนางทำให้จินวั่งซู่ยิ้มกว้าง

            ‘มาไม้นี้แผนของฮองเฮาก็คงใช้เวลาไม่นานก็สำเร็จแล้ว’

            จินวั่งซู่นำพ่อครัวจากคฤหาสน์คุ้มภัยหงส์ไฟสาขาเมืองผิงมาด้วยเพื่อจะได้ทำอาหารเลิศรสดึงดูดซูม่านถิงซึ่งก็เป็นไปอย่างที่คาดเมื่อเขาเชิญนางมารับประทานอาหารค่ำที่จวนนายอำเภอเก่านางรีบตอบรับในทันที

            “กุนซือหงเรื่องที่เหลือคงต้องแล้วแต่ฝีมือท่านแล้วขอรับ”

            หงซือซือหรือหลวนฮองเฮาในคราบของน้องสาวจินวั่งซู่หัวเราะหึๆนางแปลงโฉมให้งดงามกว่าซูม่านถิงเล็กน้อยๆ เพราะเกรงว่าหากงามเกินไปจะกลายเป็นสิ่งชวนริษยาสตรีที่หลงใหลความงามล้วนไม่ชมชอบให้ผู้ใดงดงามกว่า

        “นางชอบสิ่งใดข้าจัดให้เช่นนั้นมีหรือจะไม่สำเร็จ?”

            “อาหารเลิศรสเครื่องประดับพึงใจ สิ่งประทินโฉมสูงค่า เพียงเท่านี้ท่านก็น่าจะทำให้นางกลายเป็นพวกได้ไม่ยากขอรับ”

            “ข้าไปดูคฤหาสน์ที่ซูม่านถิงส่งเงินมาให้บิดาสร้างแล้วนับว่านางเป็นสตรีคิดการณ์ไกล กอบโกยจากฝูจินหรงมาได้มิใช่น้อยซ้ำยังมองหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว คงมิจนหนทางง่ายๆ”

            “เช่นนี้ท่านจะล้วงความลับจากนางได้ง่ายหรือขอรับ?”

            “ข้ามาถึงที่นี่ย่อมต้องมีวิธี”นางหัวเราะหึๆ ก่อนจะถึงเวลารับประทานอาหารหงซือซือสั่งให้จินวังซู่เอาสุราเลิศรสออกมาไหหนึ่ง

            “เจ้าเคยได้ยินยาบอกความจริงหรือไม่?”

            คุณชายจอมยุแยงขมวดคิ้วเรื่องแปลกๆเช่นนี้มีคนผู้เดียวเท่านั้นที่เคยทำให้เขาเห็น “มิเคยขอรับ แต่ข้าเคยได้ยินพระชายาฟ่านซิ่วอิงเอ่ยถึงสุราเปิดใจอยู่คราหนึ่งเห็นบอกว่าทำให้คนบอกความจริงในใจ”

            “พระชายาของชินอ๋องน่ะหรือ?น่าสนใจนัก”

            “ข้าสนิทสนมกับนางเพราะนางเป็นน้องสาวของใต้เท้าฟ่านสหายรักมักจะมียาและของแปลกๆมาให้ข้าดูอยู่เรื่อยๆ ขอรับ”

            “อ้อ....หากนางมีความรู้เรื่องเช่นนี้กว้างขวางโอกาสหน้าข้าคงต้องไปหานางสักครั้ง”หลวนฮองเฮาหรือหงซือซือควักเอาขวดยาบอกความจริงออกมาหย่อนลงไปในไหสุรา“ไหนี้เอาไว้ดื่มกับซูม่านถิงเพื่อให้นางคายความลับเรื่องแผนใต้เท้าซูดังนั้นเจ้าจงจำไว้ว่าต้องช่วยหาวิธีกันเอานายอำเภอซูให้กลับไปก่อนเราจึงจะจัดการกับซูม่านถิงได้ง่าย"

            “ขอรับ”

            เมื่อถึงเวลานัดหมายรถม้าของนายอำเภอซูกับบุตรสาวก็ตรงมาจอดหน้าจวนเก่าของนายอำเภอสองพ่อลูกลงจากรถม้าด้วยสีหน้าแช่มชื่นครั้นซูม่านถิงได้พบกับคุณหนูจินนางก็รู้สึกพออกพอใจในท่าทีของอีกฝ่าย

            “ข้าได้ยินพี่ชายเอ่ยถึงท่านไม่คิดเลยว่าจะงดงามถึงเพียงนี้ ดูผิวพรรณของท่านสิ ราวกับราชนิกูลในวังหลวงเทียว”

            ซูม่านถิงเงยหน้ามองต่างหูและปิ่นปักผมเลอค่าของอีกฝ่ายด้วยความชื่นชม

            “คุณหนูจินก็เช่นกันนะเจ้าคะ”

            “มิได้ๆข้ายังห่างไกลกับท่านนัก เชิญเข้ามารับประทานอาหารก่อนเถิดพี่ชายของข้าให้พ่อครัวทำอาหารตำรับวังหลวงไว้รอต้อนรับท่านนายอำเภอกับคุณหนูซูแล้วนะเจ้าคะ”หงซือซือในร่างแปลงเป็นจินถิงอีน้องสาวตัวปลอมของจินวั่งซู่เอ่ยเชิญชวนสองพ่อลูกทั้งคู่ได้ยินว่าอาหารตำรับชาววังก็หูผึ่ง

            “พวกท่านเดินทางมาไกลเช่นนี้ยังอุตส่าห์หอบหิ้วทั้งพ่อครัวและวัตถุดิบจากเมืองหลวงมาด้วยหรือขอรับ”

            “ท่านนายอำเภออย่าได้เกรงใจข้ามาถึงถิ่นของท่านย่อมหวังพึ่งพาท่านอาหารมื้อนี้คิดเสียว่าเป็นคำขอบคุณจากพวกข้าสองพี่น้องก็แล้วกัน”

*******************************