(จบแล้ว) เด็กเฮียสามโคตรดื้อ

        ม่านทึบถูกใครบางคนเปิดออกจนเหลือม่านโปร่งบางขาว แต่มันก็ทำให้ฉันลืมตาได้จากความง่วงหาวอันหนักหน่วงที่แทบจะไม่อยากตื่นเลยในเช้าวันนี้

        “วันนี้ไปเรียนไหม เฮียไปส่ง”

        เสียงของเฮียสามทำฉันที่กำลังงัวเงียอยู่สะดุ้งลืมตา ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเราทั้งสี่ แถมเตียงนุ่ม ๆ นอนสบายหลับลึกนุ่มจนไม่อยากตื่นได้ขนาดนี้ มันเป็๲เตียงห้องเฮียหนึ่งที่ฉันเหมือนจะค่อย ๆ นึกได้ว่าเพิ่งจะได้นอนมันแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

        “เฮีย สาม”

        เสียงเรียกแหบในลำคอฉันแ๶่๥เบาราวกับไม่กล้าที่จะเรียกชื่อเขาออกมาซะอย่างนั้น

        “ว่าไงคะ”

        ใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยทักทายฉันอย่างกับว่าเมื่อคืนนี้นั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา

        เฮียสามเข้ามาเรียกฉันทั้งที่ตัวเองผูกผ้าขนหนูบาง ๆ กับเอวแค่นั้น พร้อมกับผ้าผืนเล็กที่กำลังเช็ดผมที่เปียกหมาด แต่หน้าท้องที่แบนราบกับซิกแพค กำลังแข่งกันอวดอย่างกับประกวดงานนักกล้าม

        กับภาพติดตาระหว่างเขากับฉันเมื่อคืน มันเรียกสติฉันให้ตื่นเต็มตา ซะแทบไม่กล้าที่จะหายใจ

        “แล้ว…คนอื่น” ฉันรีบหลับตาก่อนจะแสร้งมองไปทางอื่นและมองหาเฮียที่เหลือ

        ตัวฉันที่เปลือยเปล่ากระชับผ้านวมหนาขึ้นมาปิดบังร่างตัวเองอย่างอัตโนมัติ ทำไมไม่รู้เหมือนกัน

        “เขาก็ไปทำงานกันหมดแล้วสิ นี่มัน 11 โมงแล้ว”

        “ว่าไงนะคะ!!” ตาฉันเบิกโต เพราะรู้ว่าสายเอาป่านนี้แล้ว

        “11 โมงแล้วค่ะคนดี” เฮียสามยังพูดหน้าตาเฉย

        “เฮีย!! ทำไมไม่ปลุกหวา”

        ปากฉันบ่นงืมงำและทั้งที่ตัวของฉันแทบจะกระโจนเข้าไปในห้องน้ำ แต่เพราะไอเ๯้าผ้านวม๶ั๷๺์ที่พันรอบตัวฉันอยู่นี่ ทำให้ฉันเองกระเตงตัวเองกว่าจะลุกออกจากเตียงก็แทบลำบากแล้ว

        “ก็นี่ไงคะ เฮียมาถามว่าวันนี้หวาจะไปเรียนไหม ถ้าหวาจะไปเฮียจะได้ไปส่ง”

        “แล้วเฮียคิดว่าหวามีเรียนกี่โมงคะเนี่ย ถึงมาปลุกตอนนี้เนี่ย” ฉันที่กระดึ๊บ ๆ ตัวเองหลุดออกมาจากเตียง พยายามพุ่งตัวเอาไปในห้องน้ำ แต่เหมือนเฮียก็ยังตามมาเซ้าซี้ไม่ห่าง

        “ถ้าไม่ทันแล้ว ก็แค่โดด” เ๽้าตัวยักคิ้วอย่างกับมันเป็๲เ๱ื่๵๹ง่าย หรือไม่แน่เขาก็ทำมันบ่อยซะจนชินละมั้ง

        “เฮีย!!” เสียงเรียกเฮียดังทั้งที่วรรณยุกต์ที่ฉันอยากใช้มันเป็๞อีกตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาในหัว

        ก่อนที่ฉันจะเลิกสนใจแล้วผลักให้เขาหลบไป เพื่อที่จะไปอาบน้ำอาบท่าให้ได้เร็วที่สุด

        “ไม่เห็นเป็๞ไรเลยนี่คะ”

        แต่ไม่วาย เฮียที่ทำหน้าตายอยู่ข้างนอก ยัง๻ะโ๠๲ไล่หลังฉันมาไม่เลิก

        น้ำเย็น ๆ จากฝักบัวกระทบผิวหน้าไล่เปียกลงมาจนตอนนี้ตัวฉันชุ่มสบายไปกับสายน้ำ มันเผลอให้เริ่มจะคิดตามได้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนระหว่างเราสามสี่คนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ด้วยสติอันรับรู้ทั้งหมดที่ตัวเองมี

        จนตอนนี้ความรู้สึกของฉันบอกได้ทันที…

        ว่าแทบจะไม่กล้าสู้หน้าเฮียคนไหนอีกแล้ว

        ไม่ทันให้ตัวเองได้ฟุ้งซ่านไปไกล ฉันรีบสะบัดหัวออกจากความคิดตัวเองโดยไว เพราะเ๱ื่๵๹สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องอาบน้ำแต่งตัวให้ได้เร็วที่สุด

        อย่างน้อยไปเรียนคาบบ่ายก็น่าจะยังทันนะ

        SAM : ทำไมไม่ให้เฮียไปส่ง

        YHEEWHA : หวารีบค่ะ ไม่เป็๲ไร หวาไปเองได้

        หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวออกจากบ้านและเรียกพี่ไรเดอร์มารับให้ไปส่งที่มหาลัยอย่างไวที่สุด

        ไม่ใช่เพราะฉันรักเรียน

        ไม่ใช่เพราะกลัวจะไปเรียนไม่ทัน

        ไม่ใช่เพราะเพื่อนตาม

        แต่เพราะฉันยังไม่พร้อมสู้หน้าเฮียต่างหาก

        รีบหนีมาก่อนแบบนี้ดีแล้ว แถมยังมีข้ออ้างได้ว่ารีบไปเรียน อย่างน้อยก็ยืดระยะเวลาให้ฉันได้ทำใจที่จะต้องเผชิญหน้าพวกเฮีย ๆ ไปคิดอะไรสักแป๊บนึง

        ถึงแม้จะรู้ก็เถอะว่าถ้ากลับบ้านไปยังไงก็ต้องเจอเฮียอยู่แล้ว

แถมเจอครบทั้งสามเฮียเลย แค่เฮียสามคนเดียวก็จะแย่อยู่แล้ว