โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

    ตอนที่ 77 หนีตายในทะเลทราย

    “กรี๊ดดดดดดดดดดด!”

    เสียงร้องของหญิงสาวทั้งสองคนนั้นทำให้เซนแสบหูมากเลยทีเดียว ในขณะเดียวกันริชนั้นถูกมือของศพนั้นจับเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มตกใจอย่างมากเขาเผลอร้องออกมาและสะบัดมือออกอย่างรุนแรง ทำให้แขนของศพนั้นหลุดออกจากร่างกายของศพและร่วงลงบนพื้นเรือ

    “ช่วยดะ…ด้วย…คำสาป….”

    ศพนั้นกล่าวคำพูดออกมาทำให้สมาชิกในทีมของเซนถอยห่างอย่างรวดเร็วมีเพียงเซนเท่านั้นที่ไม่ได้ถอยไป เขาเข้าไปใกล้ชายคนนั้นพร้อมกับหันมากล่าวกับทุกคนในทีมให้ได้สติ

    “เขายังมีชีวิตอยู่ เขายังไม่ตาย!”

    ด้วยสภาพร่างกายที่เหมือนศพของคนเบื้องหน้าเซนนั้น แน่นอนหากเป็นมนุษย์ปกติมีสภาพนี้ย่อมต้องตายไปแล้ว มันจึงเป็นเรื่องที่แปลกและเหนือธรรมชาติอย่างมาก

    “จะเป็นไปได้อย่างไร นั่นมันต้องเป็นผีแน่ๆ”

    หญิงสาวอีกคนในกลุ่มได้กล่าวขึ้น เธอนั้นหวาดกลัวสิ่งที่ดูเหมือนศพนี้มากกว่ามอนสเตอร์ในทะเลทรายเสียอีก อย่างไรก็ตามก่อนที่เซนจะได้อธิบายนั้นอยู่ๆ พื้นเรือก็สั่นอย่างรุนแรงราวกับกำลังเกิดแผ่นดินไหว

    เซนนั้นรีบแผ่จิตสัมผัสของตนเองออกไปอย่างรวดเร็วและพบว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ซึ่งมันใหญ่พอๆ กับเรือลำนี้กำลังเคลื่อนที่อยู่ใต้ผิวซ้ายบริเวณท้องเรือ เซนจึงรีบเตือนทุกคนทันที

    “มีมอนสเตอร์อยู่ใต้เรือนี่ พวกเราต้องรีบหนีออกไป!”

    เมื่อเซนกล่าวจบแน่นอนว่าสมาชิกทีมแต่ละคนต่างรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดทันที พวกเขานั้นไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเรือลำนี้จะถล่มลงมาเมื่อไหร่ อย่างไรก็ตามเซนนั้นเป็นคนเดียวที่อยู่ในเมือ เขาหันหน้ามาพร้อมกับเรียกร่างที่เหมือนกับศพนั้น

    “เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า เจ้าช่วยตอบคำถามข้าได้หรือไม่?”

    “…”

    เมื่อเซนกล่าวถามกลับพบเพียงแต่ความเงียบ ในตอนนี้เองแม้แต่เซนนั้นก็ไม่แน่ใจว่าร่างนี้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือเป็นศพไปแล้ว เพราะก่อนหน้านี้ที่ร่างนี้ได้กล่าวคำพูดออกมาชายหนุ่มก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงกระแสของชีวิตจากร่างนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว นั่นบ่งบอกได้ว่าร่างนี้นั้นได้ตายไปแล้ว

    ด้วยความสงสัยและใคร่รู้ของเซน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเลือกที่จะแบกร่างของศพนี้ออกไปด้วย เขายกศพอย่างเบาเมื่อเพราะกลัวอวัยวะของศพนี้นั้นหลุดร่วงเหมือนกับที่ริชทำก่อนหน้านี้ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไร เซนจึงรีบวิ่งออกจากเรือลำนี้ทันที

    “ตูมมมมมม!”

    เรือถล่มลงมาทั้งลำพร้อมกับการปรากฏขึ้นของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ มาจากใต้พื้นทราย เซนนั้นออกมาทันอย่างหวุดหวิดพร้อมกับศพที่เขาแบกมาด้วยทำให้สมาชิกทีมคนอื่นๆ ประหลาดใจอย่างมาก อย่างไรก็ตามพวกเขากลับไม่ได้เลือกที่จะถามอะไรในตอนนี้ เพราะสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าพวกเขาได้สร้างความตกตะลึงให้พวกเขายิ่งกว่าอย่างสิ้นเชิง

    “นั่นมันตัวบ้าอะไร!”

    ริชเผลอกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถบดบังท้องฟ้าได้ มันสูงพอๆ กับปราสาทของราชาในประเทศพวกเขาเลยทีเดียว ดังนั้นเมื่อมันปรากฏตัวขึ้นให้พวกเขาเห็นชัดๆ ทุกคนจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกที่จะหวาดกลัวมันได้

    “นั่นมันปูไม่ใช่เหรอ?”

    เซนได้กล่าวขึ้นท่ามกลางความหวาดกลัวของผู้คน สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นั้นมีสีแดงที่เหมือนจะห่อหุ้มด้วยกระดองแข็งทั่วทั้งร่างกาย มีหลายขาอยู่ข้างร่างกายและก้ามขนาดใหญ่สองก้ามที่ใช้หนีบ ซึ่งก้ามข้างขวาของมันจะใหญ่กว่าข้างซ้ายถึงสองเท่า

    “รออะไรอยู่ วิ่งเร็วเข้า!”

    ริชกล่าวขึ้นทันทีเมื่อเสียงในหัวของเขาแจ้งเตือนให้พวกเขารู้ถึงความแข็งแกร่งของปูเบื้องหน้า

    [ราชาปูทะเลลึก ระดับ?? ปรากฏตัว]

    เพียงระดับของมันขึ้นแจ้งและไม่ไม่มีใครในทีมนั้นสามารถมองเห็นมันได้พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะทิ้งการต่อสู้ครั้งนี้ทันที เซนเองก็วิ่งหนีเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามราชาปูทะเลลึกนั้นกลับเลือกที่จะไล่ตามแต่เซนเท่านั้น เซนที่แบกศพอยู่ข้างหลังนั้นทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าจะเคลื่อนไหวเร็วเกินไปเพราะกลัวศพจะถูกทำลายด้วยแรงกระแทกเสียก่อน

    ชายหนุ่มถูกบีบบังคับให้แยกกับเพื่อนร่วมทีมอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเขารู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าตนเองนั้นอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าและมองไปรอบๆ ตัวไม่พบกับเพื่อนร่วมทีมของเขาเสียแล้ว

    เซนหยุดวิ่งต่อทันที รอให้ปูขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่มาหาเขาช้าๆ ให้มันใกล้เข้ามา

    “ข้าจะจับเจ้าทำปูนึ่ง!”

    เซนกล่าวก่อนที่ชายหนุ่มจะวางร่างที่ผอมแห้งที่แบกมาลงเบาๆ บนพื้นทราย ครั้งนี้ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องออมแรงอีกต่อไป เมื่อปูทะเลลึกเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม เขาก็ปล่อยหมัดออกไปปะทะกับก้ามของมันทันที

    “ปัง!”

    เมื่อหมัดและก้ามขนาดใหญ่ของปูได้ปะทะกันทำให้เกิดเสียงดังอย่างมาก อย่างไรก็ตามกำปั้นเล็กๆ ของมนุษย์ที่ควรจะแหลกสลายนั้นกลับคงอยู่อย่างมั่นคง ก้ามของปู้นั้นกลับตรงกันข้ามมันค่อยๆ แตกกระจาย เผยให้เห็นเนื้อปูที่อยู่ภายใน

    ปูนั้นดูเหมือนจะส่งเสียงร้องไม่ได้อย่างไรก็ตาม เมื่อมันกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าแม้ว่าหากเทียบกับขนาดร่างกายอันใหญ่โตของมัน สิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรูของมันจะมีขนาดไม่ต่างกับมดก็ตาม

    เซนเมื่อเห็นราชาปูนั้นกำลังหนีอย่างขี้ขลาดชายหนุ่มก็กระโดดขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับปล่อยให้ร่างกายของเขาค่อยๆ ร่วงลงไปหามัน

    “ปัง!”

    ร่างกายของเซนกระแทกเข้าที่กลางหัวของราชาปูอย่างจังทำให้มันล้มลงและตายในทันที ค่าประสบการณ์มากมายหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเซน ทำให้เลเวลของเขาเพิ่มอย่างรวดเร็ว อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

    ด้วยขนาดของปูนั้นทำให้เซนไม่สามารถที่จะกินเนื้อของมันหมดด้วยตัวคนเดียวได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงเก็บมันมาอย่างพอดี และคิดว่าเขาน่าจะกินมันในคืนนี้

    แต่ปัญหาตอนนี้ก็คือเซนนั้นต้องโดดเดี่ยวอีกครั้ง และเขาอาจจะต้องเดินทางคนเดียวตลอดก็ได้

    ……

    ในขณะเดียวกัน มารีนนั้นก็ได้ผ่านประตูมาเพียงคนเดียวลำพัง ด้วยความแข็งแกร่งของเธอแน่นอนว่ามันไม่มีทางมีปัญหาอย่างแน่นอนในการเดินทางในทะเลทรายแห่งนี้

    เธอนั้นรับรู้ว่าเซนอยู่ในทิศไหน ดังนั้นเธอจึงเลือกเดินทางไปในทิศตรงข้ามกับชายหนุ่มเพื่อที่จะทำให้การค้นหานั้นมีประสิทธิภาพมากที่สุด

    “อยากอยู่ด้วยกันจังนะ…”

    หญิงสาวที่เดินทางอย่างโดดเดี่ยวในทะเลทรายอยู่ๆ ก็ได้กล่าวขึ้น ในขณะเดียวกันสายตาของเธอก็ได้เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องหน้าเธอ เธอจึงรีบมุ่งหน้าไปดูมันทันที และพบว่าเป็นศพของคณะเดินทางจำนวน 12 ศพ

    ศพทั้งสิบสองนั้นถูกฆ่าตายในทันทีหากดูจากร่องรอยการลงมือแล้ว พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ถูกสังหารด้วยอาวุธมีคม นั่นแสดงให้เห็นว่าเป็นฝีมือของมนุษย์

    “หืม? ทำไมทะเลทรายแห่งนี้ให้ความรู้สึกแปลกๆ กลิ่นอายนี้…อย่าบอกนะว่า!”

    มารีนเมื่ออยู่ในทะเลทรายแห่งนี้สักพักเธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง เหมือนกับเซนที่สัมผัสได้เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามสีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นจริงจังแตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอรู้บางอย่างที่เซนนั้นไม่รู้

    “ว้าวววว! มีสาวน้อยน่ารักมาอยู่ที่นี่ด้วยหรือนี่ นี่มันสวรรค์ส่งมาให้เราชัดๆ”

    ชายคนหนึ่งท่าทางบ้ากามปรากฏตัวขึ้นหลังก้อนหิน เมื่อเขาเห็นมารีนครั้งแรกเขาก็ตกอยู่ในภวังค์ในทันที อย่างไรก็ตามหญิงสาวนั้นดูเหมือนจะไม่สนใจการปรากฏตัวของชายที่ดูน่ากลัวคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

    ชายคนนั้นพาดดาบโค้งไว้บนบ่าทำให้เขาดูป่าเถื่อนเป็นพิเศษ

    “คิดถูกจริงๆ ที่ข้าเลือกมาตรวจสอบศพพวกนี้อีกรอบ นี่มันทำให้ข้าสนุกกับเจ้าด้วยตัวคนเดียวอย่างหนำใจก่อนที่จะมอบให้สหายต่อ ฮ่าๆๆๆ”

    “ช่วยหุบปากของเจ้าได้ไหม ข้ากำลังใช้ความคิดอยู่!”

    มารีนรู้สึกรำคาญอย่างมากเธอจึงได้กล่าวขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ อย่างไรก็ตามชายคนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าหญิงสาวน่ารักเบื้องหน้าเขานั้นดูน่ากลัวเลย

    “ปากดีแบบนี้ ข้าล่ะชอบจริงๆ”