รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ฉากที่ 1: เช้าวันสุดท้าย (08:00 น.)

ภาคินกลับจากมิติพุทธแล้ว

วันนี้ = วันสุดท้ายบนโลกมนุษย์ (ชั่วคราว)

พรุ่งนี้ = จะเปิดประตูมิติอื่น ต่อไป 9 มิติ

บ้านวีระ

ภาคิน มายา วีระ หมอศักดิ์ กินข้าวเช้าด้วยกัน

วีระ:
"วันนี้... พวกเราจะทำอะไรกัน?"

หมอศักดิ์:
"ฉันต้องไปห้องแล็บ จัดการเอกสาร
คงกลับมาดึก"

วีระ:
"ฉันก็ต้องไปจัดการร้าน
วันนี้มีของมาใหม่เยอะ"

ทั้งสองมองภาคินกับมายา

วีระ (ยิ้ม):
"พวกนาย... อยากทำอะไรกัน?" 

ภาคิน:
"ผม... อยากใช้เวลากับมายาครับ
เพราะพรุ่งนี้ผมต้องไป"

มายา:
"ฉันก็... อยากอยู่กับภาคิน"

วีระ (ตบโต๊ะ):
"เยี่ยม! งั้นวันนี้...
วันนายกับมายา!

พวกนายไปเที่ยวกัน
ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
วันนี้... เป็นวันของพวกนาย" 

หมอศักดิ์ (ยิ้ม):
"เห็นด้วย! ไปเที่ยวกันเถอะ
พวกเรากลับดึก อย่าห่วง"

มายา (โล่งใจ):
"ขอบคุณนะ พี่วีระ พี่ศักดิ์"

ภาคิน:
"ขอบคุณครับ!" 

ฉากที่ 2: เที่ยวด้วยกัน (09:00-17:00)

สถานที่ที่ไป:

สวนสาธารณะ (09:00-11:00)เดินเล่น ถ่ายรูป กินไอศกรีมนั่งม้านั่ง คุยกันร้านอาหาร (12:00-13:30)กินข้าวเที่ยงภาคินกินข้าวผัด (ตอนนี้เก่งแล้ว!)ห้างสรรพสินค้า (14:00-16:00)ถ่ายรูปตู้สติกเกอร์ภาคินชนะเครื่องตุ๊กตา ได้หมีสีชมพูมาให้มายา!(คราวนี้ถูกแล้ว! )ริมแม่น้ำ (16:30-17:30)นั่งมองพระอาทิตย์ตกเงียบๆ เพลิดเพลิน

มายา (มองพระอาทิตย์ตก):
"วันนี้... สนุกมาก
ขอบคุณนะ ภาคิน"

ภาคิน:
"ผมก็สนุกครับ
วันนี้... เป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผม" 

มายา (หัวใจอุ่น):
"ของฉันด้วย..." 

ฉากที่ 3: กลับบ้าน - วีระเล่นแซ็กโซโฟน (19:00)

บ้านวีระ

วีระกับหมอศักดิ์กลับมาแล้ว

วีระ (เล่นแซ็กโซโฟน ):

เพลง "Stand By Me"

เพลงนุ่มนวล โรแมนติก

ภาคินกับมายานั่งฟังบนโซฟา

จับมือกัน

เพลงจบ

ทุกคนปรบมือ

วีระ (ยิ้ม):
"วันนี้... วันสุดท้ายก่อนภาคินไปใช่ไหม?"

ภาคิน:
"ใช่ครับ... พรุ่งนี้ผมต้องไปแล้ว"

วีระ:
"งั้น... ฉันมีของขวัญให้นาย"

วีระยื่นกล่อง

ภาคิน (เปิด):
เป็นสร้อยคอ มีจี้ รูป "ธรรมจักร" (☸️)

วีระ:
"นี่คือ สัญลักษณ์พุทธ
นายเพิ่งไปมิติพุทธมา

ให้มันเป็นเครื่องรางนำโชค
ปกป้องนายในการเดินทาง

และเวลานายดูมัน...
จะได้นึกถึงเรา" 

ภาคิน (น้ำตาคลอ):
"พี่วีระ... ขอบคุณครับ
ผมจะเก็บมันไว้ตลอด" 

สวมสร้อยคอ

หมอศักดิ์:
"ฉันก็มีของให้นะ"

ยื่นกล่องเล็ก

ภาคิน (เปิด):
เป็น GPS Tracker ขนาดจิ๋ว

หมอศักดิ์:
"นี่คือเครื่องติดตาม
ถ้านายหลงทางในมิติอื่น
เราจะรู้ว่านายอยู่ที่ไหน

และถ้านายต้องการความช่วยเหลือ
กดปุ่มนี้ 3 ครั้ง
เราจะรู้ว่านายตกอันตราย"

ภาคิน:
"ขอบคุณครับ พี่ศักดิ์
นี่มีประโยชน์มาก" 

วีระ:
"เอาละ...
วันนี้ทุกคนคงเหนื่อย
ไปนอนพักผ่อนกันเถอะ

พรุ่งนี้... ภาคินต้องเดินทางแต่เช้า"

ทุกคนลุกขึ้น

แต่มายาดึงมือภาคิน

มายา (กระซิบ):
"ภาคิน... ขึ้นดาดฟ้ากับฉันหน่อยได้ไหม?
สักครู่"

ภาคิน:
"ได้ครับ"

ฉากที่ 4: บนดาดฟ้า - ครั้งสุดท้าย (21:00)

ท้องฟ้ากลางคืน

ดาวเต็มฟ้า (อีกครั้ง)

ลมเย็นๆ

พระจันทร์สว่าง

ภาคินกับมายายืนข้างราวระเบียง

เงียบ

มายา (เสียงสั่น):
"ภาคิน... ฉันไม่อยากให้นายไป" 

ภาคิน:
"ผม... ผมก็ไม่อยากไปครับ
แต่ผมต้องไป

ผมต้องหาคำตอบ
ผมต้องไปให้ครบ 10 มิติ
เพื่อ... เพื่อพิสูจน์ว่า ผมมาที่นี่เพื่ออะไร"

มายา (ร้องไห้):
"แล้วถ้านาย... ถ้านายไปแล้วไม่กลับมาล่ะ?"

ภาคิน (หันมามอง):
"ผมจะกลับมาครับ
ผมสัญญา

ไม่ว่าผมจะไปไหน
ไม่ว่าผมจะต้องเจออะไร
ผมจะกลับมาหาคุณ" 

มายา:
"สัญญานะ?"

ภาคิน:
"สัญญาครับ" 

มายา (เข้ามาใกล้):
"ภาคิน... ฉันอยากบอกอะไรนาย"

ภาคิน:
"อะไรครับ?"

มายา (มองตาเขา):
"ตั้งแต่นายมา
ชีวิตฉันเปลี่ยนไป

ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เชื่อความรัก
ฉันปิดใจ ฉันกลัว

แต่นาย... นายทำให้ฉันเชื่ออีกครั้ง

นายทำให้ฉันรู้ว่า
ความรักมีจริง
ความจริงใจมีจริง

และ... ฉันรักนายมาก ภาคิน
รักมากกว่าที่ฉันเคยรักใครมา" 

ภาคิน (น้ำตาคลอ):
"ผม... ผมก็รักคุณครับ มายา
รักมากที่สุดในชีวิต

ที่บ้านผม ไม่มีคำว่า 'รัก'
แต่ตอนนี้... ผมรู้แล้ว

รัก คือ การยอมทำทุกอย่าง
เพื่อดูเธอยิ้ม
เพื่อให้เธอมีความสุข
แม้ว่าผมจะต้องเจ็บปวด

และผม... ยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ" 

ฉากที่ 5: จูบริมฝีปากครั้งแรก! 

มายา (กระซิบ):
"ภาคิน... ฉันอยากให้อะไรนายหนึ่งอย่าง"

ภาคิน:
"อะไรครับ?"

มายา:
"ฉันอยาก... จูบนาย

ไม่ใช่แก้ม
แต่... จูบจริงๆ" 

ภาคิน (ใจเต้นแรง):
"จูบ... จริงๆ?"

มายา (ยิ้ม น้ำตาคลอ):
"ใช่... จูบริมฝีปาก
เพื่อให้นายอย่าลืมฉัน
เวลานายไปไกลๆ" 

ภาคิน (กลืนน้ำลาย):
"ผม... ผมไม่เคยจูบใครมาก่อนครับ
ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง"

มายา (หัวเราะเบาๆ):
"ไม่เป็นไร... ฉันจะสอนนาย" 

  First Real Kiss Scene

มายาเข้ามาใกล้

วางมือบนหน้าอกเขา

ยกหน้าขึ้นมอง

ใบหน้าใกล้กัน

ระยะ 10 ซม.

ระยะ 5 ซม.

ระยะ 3 ซม.

ภาคิน (หลับตา)

มายา (หลับตา)

  ริมฝีปากแตะกัน

เบาๆ

อ่อนโยน

หวาน

 เวลาหยุด

หัวใจเต้นแรง

ทั้งสองคน

ทุบ! ทุบ! ทุบ!

3 วินาที

5 วินาที

10 วินาที

ปล่อยกัน

เปิดตา

มองกัน

ภาคิน (หน้าแดง!):
"นั่น... นั่นคือจูบหรอครับ?"

มายา (หน้าแดง ยิ้ม):
"ใช่... นั่นคือจูบ" 

ภาคิน (สัมผัสริมฝีปากตัวเอง):
"มัน... มันวิเศษมาก
ผมรู้สึกว่า... หัวใจผมจะระเบิด" 

มายา (หัวเราะ ร้องไห้):
"ฉันก็เหมือนกัน...
นี่คือจูบแรกของฉัน ที่รู้สึกอย่างนี้

แม้ฉันเคยจูบไรอัน
แต่... ไม่เคยรู้สึกแบบนี้

กับนาย... มันต่างเลย" 

ภาคิน (โอบเธอ):
"คุณมายา...
ขอบคุณครับ
ขอบคุณที่ให้จูบแรกกับผม
ขอบคุณที่รักผม

ผมสัญญา...
ผมจะจำวันนี้ตลอดไป
จะจำจูบนี้ตลอดไป
และจะจำคุณตลอดไป" 

มายา (กอดกลับ):
"ฉันก็จะจำนายตลอดไป
รอนายกลับมานะ" 

ภาคิน:
"ผมจะกลับมาครับ
เร็วที่สุด" 

พวกเขากอดกัน

นานมาก

ไม่อยากปล่อย

ดาวส่องแสง

พระจันทร์สว่าง

ลมพัดผ่าน

นี่คือ...ช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ฉากที่ 6: เช้าวันเดินทาง (06:00 น.)

พรุ่งนี้ถึง

ภาคิน มายา วีระ หมอศักดิ์
ยืนหน้าบ้าน

ภาคินถือรีโมต

พร้อมเดินทาง

วีระ (ตบหลัง):
"ไปมาให้ปลอดภัยนะ ลูกชาย"

ภาคิน:
"ครับ พี่วีระ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" 

หมอศักดิ์ (ยิ้ม):
"อย่าลืมกดปุ่มฉุกเฉิน ถ้ามีอันตราย"

ภาคิน:
"ผมจะจำครับ พี่ศักดิ์"

มายา (ก้าวเข้ามา น้ำตาไหล):
"ภาคิน..."

ภาคิน (โอบเธอ):
"อย่าร้องไห้นะครับ
ผมจะกลับมา
สัญญา" 

มายา:
"รู้... แต่ฉันก็เศร้า
รักนายนะ"

ภาคิน:
"รักคุณครับ
รักมากๆ" 

จูบกันอีกครั้ง 

สั้นๆ แต่หวาน

ปล่อยกัน

ภาคิน (ถอยห่าง):
"ผม... ไปแล้วนะครับ"

ทุกคนโบกมือ

ภาคินกดปุ่มรีโมต

ปุ่ม ✝️ (กางเขน) = มิติคริสต์

แสงสีทองพุ่งขึ้น!

ประตูมิติเปิด!

ภาคิน (หันกลับมอง):
"รอผมนะครับ!" 

มายา (ร้องไห้ โบกมือ):
"รอนะ! กลับมาเร็วๆ!" 

ภาคินเดินเข้าประตู

แสงสว่างท่วมท้น

หายไป

ประตูปิด

มายายืนมอง น้ำตาไหล

มือยังโบกอยู่

วีระ (โอบไหล่เธอ):
"เขาจะกลับมา
เชื่อฉันสิ"

มายา (ร้องไห้):
"ฉันรู้... แต่ฉันก็เหงา" 

หมอศักดิ์:
"เรารอเขาด้วยกัน"

มายา (เช็ดน้ำตา ยิ้ม):
"ขอบคุณนะ... ทุกคน"