ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

    ตอนที่ 17 นักหลอมระดับต่ำ (1)

    “ถังฮวน!” “เจ้ามานอนอะไรตรงนี้” ถังฮวนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความกระหาย เมื่อมองไปตามเสียงที่ได้ยินก็เห็นร่างสองร่างออกมาจากห้องใต้หลังคาด้านหน้าเป็น ภาพเจ้าชิงเย่ที่ถือกล่องไม้ในมือ ตามด้วยหญิงสาวกระโปรงแดง พร้อมผู้เข้าร่วมทดสอบอีกห้าคนในบรรดานั้นมีเพียงหญิงสาวกระโปรงแดงที่สามารถหลอม หยกเย็นยะเยือกได้ภายในหนึ่งชั่วยาม  รอบแรกของการประเมินจบลงแล้วหรือ? ข้ายังอยากจะนอนต่ออีกหน่อยนะเนี่ย! “ขอรับเจ้าสำนัก” ระหว่างที่คิด ถังฮวนรีบรุดไปด้านหน้า “ถังฮวน เจ้าดูดซับ “อัคนีแผ่ไพศาล” จาก ห้องอัคนีในโถงด้านหน้าทิเบตได้แล้วหรือ? ชิงเย่ลอบสำรวจเขา แล้วความประหลาดใจลึกๆ ก็ปรากฎในดวงตาคู่งามของเธอ
    “อัคนีแผ่ไพศาล?”หญิงสาวในชุดสีแดง ผู้ซึ่งปิดปากตัวเองและหัวเราะเพราะท่าทีแปลกๆ ของถังฮวน อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาเมื่อเธอได้ยินคำดังกล่าวใบหน้าที่น่ารักน่าเอ็นดูเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ซึ้งถึง คุณสมบัติที่ล้ำเลิศที่มีผลพิเศษในการเสริมสร้างอัคคีพิสุทธิ์โดยตรง ท่านอาจารย์ สิ่งนั้นเรียกว่า “อัคนีแผ่ไพศาล” หรอกหรือ? ถังฮวนหยุดลงและแตะที่หัวลื่นๆ ของเขาพลางยิ้มแหยๆ  “ใช่ เจ้าดูดซับไปเท่าไรล่ะ?” อาโอบะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เอ่อ ดูเหมือน...จะทั้งหมด...” ถังฮวนตอบตะกุกตะกัก “ทั้งหมดเลยเหรอ?”โอบะร้องออกมา แล้วความใคร่รู้ในตาของเธอกลายเป็นตะลึงงัน.ยิ่ง “ต้องใช้ไฟ" ในการหลอมมากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งต้องใช้อัคคีพิสุทธิ์มากขึ้นเท่านั้น “อัคนีแผ่ไพศาล” มีพลังเหลือประมาณ มันสามารถเพิ่มพลังไฟได้ นับเป็น "ไอเทมลับ"อัญมณีสีชาดในโถงด้านหน้าทิเบตนั้นมีขนาดใหญ่มาก “อัคนีแผ่ไพศาล” ที่อยู่ในนั้นไม่สามารถดูดซับได้ในเวลาอันสั้นแม้แต่นักหลอมระดับต่ำหลายคนจะดูดซับในเวลาเดียวกัน ยังไม่สามารถทนทานได้นานนัก  ถ้ามันถูกดูซับมากเกินไปโดยไม่หยุดยั้งแล้วละก็ ทุกคนจะถูกแผดเผาตายในไม่ช้า ข้าคาดไม่ถึงว่า ชายคนนี้ไม่เพียงแต่ดูดซับพลังนั้นเป็นเวลานับชั่วโมง แต่ยังคงกระโดดโลดเต้นได้อยู่ นี่มีเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้น! หรือเป็นเพราะธาตุทั้งห้าของเขาเป็นทองคำหรือ? อย่างไรก็ตาม นี่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งของร่างกายเท่าไหร่! “ขออภัยครับท่าน  ข้าเพียงต้องการพักผ่อนเล็กน้อยข้างในนั่น แต่เดินดูเพลินไปสักหน่อย กว่าจะออกมาได้...” ถังฮวนหัวเราะเพราะรู้สึกผิด อย่างไรก็ตามในเวลาหลายชั่วโมงนี้ แม้ว่าเจ้าจะดูดซับ อัคนีแผ่ไพศาลไปมาก แต่เจ้าก็ไม่อาจละเมิดกฎแห่งพระราชวังด้านหน้าทิเบต”อาโอบะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นางโบกมือด้วยรอยยิ้มเฝื่อนๆ  คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ต้องเป็นผู้อาวุโสสิ้นคิดนั่นต่างหากที่เกลียดเจ้า” “อาวุโสสิ้นคิดหรือ?” ความคิดของถังฮวนส่งไปถึงร่างของชายชราร่างเล็กผอมบาง และเสียงคำรามจากวิหารนั้น สิ่งที่ได้ยินเมื่อไม่นานนี้ทำให้เขารู้แย่ไม่น้อย มองไปที่ถังฮวนอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง แล้วอาโอบะจึงกล่าวว่า “ไปที่โถงตรวจวัดที่วิเศษสิ ถังฮวน และ กู้เฟย หากเจ้าสองคนผ่านการประเมินรอบสอง พวกเจ้าจะได้เป็นผู้ฝึกสอนระดับต่ำ"ในที่สุดอาโอบะก็เดินไปพร้อมกับกล่องไม้ในมือ บั้นท้ายอันนั่นโยกย้ายไปมาดูมีเสน่ห์น่าหลงใหล ถังฮวนพร้อมกับหญิงสาวในชุดสีแดงผู้มีนามว่ากู้เฟย เดินตามไปอย่างรวดเร็ว กู้เฟยมองดูถังฮวนเป็นครั้งคราวด้วยความใคร่รู้ ขณะที่เธอเดินเข้าใกล้ประตูห้องโถงที่วิเศษนั้น ในที่สุดเธอก็ไม่สงบปากสงบคำต่อไปได้ จึงถามว่า“นี่ ถังฮวน เจ้าดูดซับอัคนีแผ่ไพศาลได้เท่าใด?” “ไม่มากหรอก เพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ถังฮวนหัวเราะแหะ ๆ “โกหก!” กู้เฟยถลึงมองตาของถังฮวนด้วยความโกรธเคือง นี่ถ้าดูดซับ อัคนีแผ่ไพศาลได้เพียงเล็กน้อยจริง เจ้าของศาลาชิงเย่คงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้หรอก ใช่ไหมล่ะ? “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือไง ฮึ่ม ข้าจะประเมินได้ในไม่ช้านี้แน่นอน!” กู้เฟยย่นจมูกแล้วตะโกนใส่ จากนั้นเดินออกไปสองก้าวแล้วเชิดหน้าขึ้น ทิ้งถังฮวนไว้ด้านหลัง เหมือนกิ้งก่าชูคอ ถังฮวนหัวเราะอยู่เงียบๆ แล้วเขาก็เข้าไปในวิหารแห่งเครื่องมือที่วิเศษตามหลังกู้เฟย โถงเครื่องมือที่วิเศษ คือแท่นตีอาวุธ มีไว้สำหรับตีขึ้นรูปอาวุธต่างๆ ชิงเย่นำกู้เฟยและถังฮวนไปยังแท่นตีเหล็กนั้น นางเปิดกล่องไม้และนำจานหยกที่เต็มไปด้วยหยดหยกเย็นยะเยือกที่ทั้งสองหลอมได้จากนั้นชิงเย่ก็นำมันมาเรียงกันไว้ด้านข้าง ด้ามจับเรียวยาวสองอันถูกดึงออกมาจากดาบเปล่าๆ แล้ววางลงต่อหน้าพวกเขา “การประเมินรอบสองนี้ง่ายมาก หยกเย็นยะเยือก หลอมรวมกับดาบเปล่าๆ ถ้าทำสำเร็จก็ผ่าน เวลาจำกัดที่หนึ่งชั่วยาม” เจ้าสำนักชิงเย่ แย้มยิ้ม  “ได้ขอรับ/เจ้าค่ะ!” ถังฮวนและกู้เฟยตอบพร้อมกัน
    -โปรดติดตามตอนต่อไป-