"พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ แล้วค่อยออกไปข้างนอก" เฟยจินเดินมาค้นตู้เสื้อผ้าที่เจอแต่ตัวเก่าๆขาดๆเท่านั้นมาให้เขาใส่ก่อน เธอรีบช่วยเขาแต่งตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่เธอจะพยุงเขาออกมาที่ห้องโถง
"เหอะ เดินออกมาแค่นี้แกยังไม่มีปัญญาจะเดินเองเลย" แม่ิมองและเบ้ปากใส่พวกเราทั้งสอง
"ิซูแกจะเขียนหนังสือแยกบ้านใช่ไหม" ลุงหยางเทียนหรือท่านผู้นำเมื่อมาถึงเขาก็เข้าเื่ทันทีเพราะเขาเห็นสภาพของิซีฮันแล้ว เขาไม่รู้จะพูดยังไงดีได้แต่รู้สึกเวทนากับโชคชะตา เขาเลยช่วยในเื่ที่ช่วยได้เท่านั้น และยังมีพวกชาวบ้านที่มาช่วยเป็พยานและมาฟังเื่สนุกของบ้านิมากมาย
"ใช่แยกบ้านไปเลย บ้านฉันไม่เลี้ยงตัวไร้ประโยชน์อย่างพวกมันสามคนแน่นอน" ยังไม่ทันที่พ่อิจะตอบ อินเหยาหรือแม่ิก็เป็คนตอบก่อนพี่ใหญ่และสะใภ้ใหญ่ต่างเห็นด้วย พ่อิเลยไม่จำเป็ต้องพูดอะไร
"แล้วพวกแกสองคนจะแบ่งอะไรให้ซีฮันมันบ้าง ในเมื่อซีฮันก็ส่งเงินเข้าก่อนกลางบ้านตลอด"
"ไม่เเบ่งอะไรทั้งนั้น เงินที่มันส่งมาฉันก็เอาไปใช้จ่ายในบ้าน ไหนจะเลี้ยงลูกมันด้วยไงจะมาแบ่งอะไรอีก" แม่ิพูดออกมาอย่างคนเห็นแก่ตัว
"มันจะเกินไปแล้วนะนางิ ซีฮันมันก็ลูกพวกแกนะ บ้านหลังนี้ก็เป็เงินจากที่ซีฮันไปเสี่ยงชีวิตเป็ทหารส่งเงินมาให้พวกแกสร้าง ลำพังแค่พวกแกทำงานแลกแต้ม มันจะได้สร้างบ้านอิฐแบบนี้หรือไง ที่ชีวิตแกดีอย่างทุกวันนี้ก็เพราะซีฮันไปเป็ทหารไม่ใช่หรือไง แต่พอซีฮันาเ็กลับมาแกสองคนผัวเมียก็ขับไล่ไสส่งอย่างนี้นะหรอ เงินที่ส่งเข้ากองกลางยังไม่คิดจะให้อีกหรือไง" เกิดความเงียบขึ้นทันทีเมื่อลุงหยางพูดจบ พวกชาวบ้านที่มาเป็พยานก็อดเห็นใจิซีฮันไม่ได้ที่มีพ่อแม่แบบนี้ ทำงานส่งเงินกลับบ้านแต่พอาเ็กลับมาพ่อแม่ก็มาไล่ส่งแบบนี้ บางคนก็นินทาพ่อิแม่ิไปต่างๆนาๆ
"ท่านผู้นำไม่ต้องมายุ่งเื่ในบ้านของฉันเลยนะ ท่านแค่เขียนหนังสือแยกบ้านให้พวกมันก็พอ" แต่คนอย่างแม่ิหรือจะสนใจคนอื่นนอกจากตัวเอง
"ไม่เป็ไรครับลุงหยาง รีบทำให้มันเสร็จเถอะครับไม่ต้องแบ่งอะไรให้ผมก็ได้ คุณอยากเพิ่มอะไรในสัญญาแยกบ้านไหม" เขารู้แล้วว่าต่อให้พยายามทำให้พ่อกับแม่รักเขามากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยได้ความรักกลับมาเลย เขาคงทำได้เพียงไว้ใจเชื่อใจในตัวเฟยจินแล้ว
"งั้นท่านผู้นำเขียนลงในสัญญาว่า นับั้แ่ที่พวกเราสามคนพ่อแม่ลูกก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้ พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับบ้านิ ไม่ว่าพี่ซีฮันจะมีหรือจะจนพี่ซีฮันจะไม่มายุ่งกับบ้านิ และไม่ว่าบ้านิจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นพวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องหาความกตัญญูหรือยุ่งเกี่ยวกับพี่ซีฮันได้อีก เพราะในเมื่อไม่แบ่งของให้พวกเรา เราก็จะถือว่าแสดงความกตัญญูเป็ครั้งสุดท้าย" เฟยจินว่าเธอควรจะตัดขาดกับบ้านสามีดีไหม ขนาดลูกชายเป็แบบนี้ยังเห็นแก่ตัวได้ ถ้าเกิดพวกเขาร่ำรวยขึ้นมาจะมีปัญหาตามมาอีกหรือเปล่า
"และฉันจะพาพี่ซีฮันกลับบ้านเดิมของฉันและเปลี่ยนแซ่มาใช้แซ่หลินตามฉัน ห้ามบ้านิมายุ่งเกี่ยวกลับบ้านหลินทุกกรณี ถ้ามีการมาวุ่นวายแม้แต่นิดเดียว พวกคนบ้านิต้องเสียเงินค่าปรับ 200 หยวนให้บ้านหลิน และถูกจำคุก1ปี มีแค่นี้ค่ะลุงหยาง" พี่ตกลงนะคะ ฉันกระซิบกับเขาเบาๆ ก่อนที่เขาจะพยักหน้าตอบ
หลังจากที่เฟยจินพูดจบก็เกิดเสียงพูดมากมายจากชาวบ้าน เพราะไม่คิดว่าเฟยจินจะพูดตัดขาดกับบ้านพ่อแม่สามีแบบนี้ ทั้งเด็ดขาดแต่ก็ยังไม่เอาเงินแบ่งเพื่อแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่สามีอีก
"เหอะ ทำมาเป็พูดดี คนอย่างแกนะหรอจะพาซีฮันไปเดิมเพื่อดูแล อย่างแกคงพาไปไว้เป็คนใช้มากกว่า ท่านผู้นำเขียนลงไปตามนังเฟยจินทุกอย่างเลย" อินเหยาเมื่อเห็นว่าตัวเองมีประโยชน์มากกว่าก็รีบตกลงไป แต่ชาวบ้านบางส่วนก็เห็นด้วยกับแม่ิเพราะเฟยจินเป็คนี้เี อยู่บ้านไม่ทำอะไร ลูกก็ยังปล่อยทิ้งจะดูแลสามีที่าเ็ยังไง เดี๋ยวก็คงเอาไปทิ้งไว้บ้านเดิม แล้วก็คงหนีไปแหละ
"ได้ ฉันจะเขียนลงในหนังสือแยกบ้าน และจะย้ายทะเบียนและเปลี่ยนแซ่ของิซีฮันและิซีซวนให้เป็แซ่หลิน ต่อไปนี้ซีฮันไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับบ้านิอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามมายุ่งวุ่นวายกันเด็ดขาด หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญาต้องจ่ายเงินเป็ค่าปรับ200หยวน และจำคุก1ปี ทั้งสองฝ่ายตกไหม" ผู้นำรู้ดีว่าซีฮันเป็คนขยันสักวันคงลืมตาอ้าปากได้ ถึงตอนนั้นแม่ิต้องมาวุ่นวายแน่นอน ถือว่าเฟยจินยังรอบคอบในการทำสัญญาอยู่บ้าง
"ตกลงครับลุงหยาง" ซีฮันคิดว่าเป็แบบนี้ก็ดีแล้วเหมือนกัน เขาทำใจที่จะดูแม่ยังไม่ได้เลย พ่อก็ยังไม่คิดจะห้ามแม่สักครั้ง เขาเห็นแล้วจริงว่าพ่อกับแม่ไม่เคยรักเขาเลย
"งั้นลงชื่อในสัญญาทั้งสามฉบับได้เลย" ทั้งพ่อิแม่ิ และซีฮันเฟยจิน ก็ลงสัญญาลายมือ เมื่อจัดการเื่แยกบ้านเรียบร้อยแล้วคนบ้านหลินก็พากันมาถึงพอดี
"พ่อกับพี่ พยุงพี่ซีฮันเดินกลับบ้านก่อนนะ เดียวฉันรอเอาหนังสือแยกบ้านกับท่านผู้นำก่อน ซวนซวนลูกเดินตามพ่อกลับบ้านนะลูก" เฟยจินเมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายเดินเข้ามาก็รีบบอกให้กลับทันทีเธอค่อยไปคุยกันอยู่บ้าน
"เธอก็กลับไปเถอะ เดี๋ยวเื่ย้ายทะเบียนและเปลี่ยนแซ่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ลุงจะเอาไปให้เอง"
"ขอบคุณลุงหยาง ฉันขอตัวก่อนนะ" เฟยจินหันมามองแม่สามีตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินมายกกระเป๋าและเดินออกมาเลยโดยไม่สนใจเสียงด่าทอจากข้างหลัง
ระหว่างเดินทางกลับบ้านที่อยู่อีกฟากของหมู่บ้านที่ติดกับูเา หลังจากที่ดูในความทรงจำนั้นแล้วเหมือนเฟยจินจะไม่ชอบบ้านตัวเองเท่าไหร่นัก บ้านหลินเป็เพียงบ้านดินหลังพอประมาณไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่มาก มี3ห้องนอน1ห้องครัว ถือว่าดีมากในสมัยนี้ เพราะเมื่อก่อนพ่อหลินนั้นเข้าป่าล่าสัตว์ไปขายที่ตลาดมืดบ่อยๆทำให้มีเงินแต่ก็ต้องแบ่งมาจ่ายค่ายาของแม่หลิน จึงตัดสินใจสร้างบ้านดินแทนจะเป็บ้านอิฐ เพราะจะได้มีเงินมาจ่ายค่ายา
แม่หลินนั้นั้แ่คลอดเฟยจินออกมาก็ทำให้ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยทำให้นอนอยู่บนเตียงตลอด เฟยจินคนเก่านั้นด้วยอยากมีชีวิตที่สบายไม่อยากอยู่เพียงบ้านดิน ไม่อยากดูแลแม่ที่นอนป่วยไม่อยากทำงานบ้าน เลยทำให้หาวิธีแต่งงานกับซีฮัน จนสุดท้ายก็ได้แต่งและออกจากบ้านไป แต่เธออยากบอกเฟยจินคนเก่าเหลือเกิน 'ว่าต่อให้เธอจะพยายามออกจากบ้านหลังนี้ยังไง สุดท้ายฉันก็เป็คนพาร่างเธอกลับมาเหยียบบ้านหลินอยู่ดี' เมื่อเธอเดินมาจนถึงบ้านก็เห็นพ่อและพี่ใหญ่กำลังคุยพี่ซีฮัน จนเธอเดินเข้าไปใกล้ๆทั้ง3คนจึงหันมาบ้าน
"ฉันขอพาลูกพาผัวกลับมาอยู่บ้านเดิมได้ไหมพ่อ" เธอมองหน้าพ่อและพี่ใหญ่ได้แต่พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ เพราะเธอยังจำได้ดีวันที่เฟยจินคนเก่าแต่งออกไปเธอพูดกลับพวกเขายังไงบ้าง
"กลับมาสิลูกบ้านหลินยินดีต้อนรับลูกเสมอ" พ่อหลินเดินเข้ามาลูบหัวลูกสาวคนเดียวของเขาด้วยความคิดถึง เพราะั้แ่แต่งออกไปแล้วทะเลาะกันเฟยจินไม่เคยกลับมาบ้านเดิมเลยสักครั้ง จนมีเื่แยกบ้านหรือจะเรียกว่าตัดขาดดีละ เขาถึงรีบเดินไปบ้านิเพื่อรับตัวลูกสาวและลูกเขยมาอยู่ด้วยกัน
"เื่อดีตก็ปล่อยผ่านไปเถอะนะ ถือว่าเป็บทเรียน ตอนนี้น้องเขยก็าเ็รู้ใช่ไหมว่าต้องทำไง" เธอได้แต่ร้องไห้แล้วกอดพี่ใหญ่เอาไว้แบบนั้น เธอรู้สึกคิดถึงพวกเขามาก เธอรู้สึกคุ้นเคยกับทุกอย่างที่นี่ แต่ก็ยังไม่คุ้นชินอยู่ดี
"งั้นลูกพาลูกเขยไปนอนห้องเก่าลูกเลย พ่อจะเข้าไปดูแม่ลูกสักหน่อย" เธอได้แต่มองตามหลังของพ่อที่เดินเข้าไปในห้องด้วยความรู้ที่บอกไม่ถูกและไม่กล้าสู้หน้าของแม่เท่าไหร่
"เอาไว้พร้อมก็เข้าไปหาแม่หน่อยนะ แม่เป็ห่วงน้องมากนะเข้าไปคุยกับด้วยล่ะ" หลินเฟยหรงหรือพี่ใหญ่ได้แต่พูดปลอบน้องสาว เขาไม่รู้หรอกว่าน้องจะรู้สึกผิดจริงไหม แต่เขาก็ให้อภัยน้องได้เสมอ
"มาพี่พยุงน้องเขยเข้าห้องช่วย นายนี้ก็ด้วยทำเป็ตัวอ่อนเหมือนคนไม่มีกระดูกเลยนะ" เฟยหรงที่พูดกับน้องสาวเสร็จก็หันมาพูดให้กับสหายตัวเองที่นั่งฟังเงียบๆเท่านั้น
เขารู้ว่าซีฮันเสียใจมากแค่ไหนกับเื่ในครั้งนี้แต่เขาก็พูดมากไม่ได้ อีกอย่างความสัมพันธ์ของสหายและน้องสาวตัวเองก็ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก คงต้องปล่อยให้เวลาเยียวยาและพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งสองแล้วละ
"ป้ะ ซวนซวนไปเล่นกับลุงใหญ่ดีกว่า ปล่อยแม่เราให้อาบน้ำให้พ่อเขา" ก้อนแป้งแห้งได้แต่ทำตาเป็ประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น
"ฮะ! ไปครับ"
11K
