[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว

บทที่ 37 ทวดของนาย

หลี่เซี่ยวเฟยยิ้มราวกับดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ กล่าวว่า "อาจารย์ฉินที่เคารพ ผมต้องการบัตรผ่านเพื่อออกไปล่าสัตว์ร้ายนอกฐาน คุณช่วยจัดการให้ได้ไหมครับ"

"นายจะออกนอกเมืองเหรอ?"

ปู่ฉินสงสัย "ไม่ต้องรีบหรอก ทีมของโรงเรียนมีโอกาสได้ออกไปฝึกจริงนอกฐานอยู่แล้ว และอีกอย่าง ตอนนี้นายมีบัญชีพิเศษแล้ว จะได้สัมผัสกับความรู้สึกในการต่อสู้กับสัตว์ร้ายต่างดาวในสภาพแวดล้อมเสมือนจริงผ่านโฮสต์คอมพิวเตอร์ควอนตัมเลยนะ"

หลี่เซี่ยวเฟยยิ้มอย่างบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

"ผมอยากหาหนทางที่ถูกกฎหมายเพื่อเลี้ยงดูพี่น้องในสลัม"

เขาอธิบาย

"พวกอันธพาลในสลัมเหรอ?"

ปู่ฉินขมวดคิ้ว "ให้พวกเขาออกไปล่าสัตว์ร้ายต่างดาวนอกฐานเหรอ? เรื่องนี้ค่อนข้างยาก เนื่องจากรัฐบาลควบคุมพวกอันธพาลในสลัมอย่างเข้มงวด ไม่มีกรณีแบบนี้มาก่อนเลย"

"ยากจัง"

หลี่เซี่ยวเฟยอุทาน

เขาพึมพำกับตัวเอง "ผมได้ยินมาว่า ถ้าหากมีบุคคลผู้ทรงเกียรติในเขตปกครองพิเศษรับรองก็สามารถยื่นขอรับบัตรผ่านออกนอกฐานได้ แต่เดิมคุณกับผู้อำนวยการเฉินยังไม่มีคุณสมบัติมากพอเหรอครับ ไม่เป็นไรงั้นผมจะลองคิดหาวิธีอื่น อาจเป็นการหาคนอื่นมาช่วยรับรอง"

ปู่ฉินรู้สึกถึงวิกฤตทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

ไม่ได้นะ

หลอกล่ออัจฉริยะด้านวรยุทธ์โบราณนี้มาได้ยากเย็นแสนเข็ญ แถมยังเป็นความหวังที่จะฟื้นฟูโรงเรียนมัธยมปลายหงฉีอีก แล้วจะยอมได้อย่างไร ถ้าหากมีคนมาหลอกล่อเขาไปด้วยผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้

"รอเดี๋ยว ฉันบอกว่ายาก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำไม่ได้"

เมื่อนึกถึงผลการตรวจสอบของหลี่เซี่ยวเฟยเมื่อสักครู่ ความเร็วในการฝึกฝนที่น่ากลัวแบบนี้ ปู่ฉินก็ตัดสินใจฝ่าฝืนกฎของโรงเรียนทันที

เขาตบหน้าอกตัวเอง "อย่างนี้แล้วกัน ตราบใดที่นายสามารถใช้บัญชีพิเศษทำคะแนนจัดอันดับบันไดสวรรค์ของฐานได้ถึงห้าร้อยคะแนน ฉันจะยอมอับอายขายหน้าขอจัดหาบัตรผ่านออกนอกฐานให้เอง ตกลงไหม?"

"ตกลง"

หลี่เซี่ยวเฟยยิ้มดั่งลูกจิ้งจอกน้อยที่ขโมยไก่สำเร็จ

"อาจารย์ครับ งั้นผมไปเก็บคะแนนก่อนนะครับ"

นักเรียนแซ่หลี่ที่บรรลุเป้าหมายของตนก็จากไปอย่างยินดี

…

ห้องคอมพิวเตอร์ควอนตัม

สมาชิกทีมคนอื่นต่างก็อยู่ในตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว จมดิ่งอยู่กับโลกเสมือนราวกับเด็กติดเกม

หลี่เซี่ยวเฟยเดินมาที่เครื่องหมายเลขสอง

สิ่งที่เรียกว่าโฮสต์คอมพิวเตอร์นี้ดูคล้ายกับห้องโดยสารเสมือน

เสียบกุญแจของบัญชีพิเศษ

ห้องนักบินจะปรับขนาดและความโค้งของพนักพิงโดยอัตโนมัติเมื่อผู้ใช้งานเอนตัวลงและนั่งในท่าที่เหมาะสมที่สุด หลี่เซี่ยวเฟยนอนลงและเหยียบแป้นเหยียบ

เสียงกระแสไฟฟ้าจากโลหะอันแผ่วเบา

มัดสายประสาทดวงดาวยี่สิบสี่เส้นในลักษณะหนวดหมึกโผล่ออกมา ปลายของสายประสาทดวงดาวสีเงินอ่อน มีตัวดูดสีดำเล็ก ๆ คล้าย ‘ปาก’

‘ปาก’ เหล่านี้ดูดเหมือนปลิงติดกับตำแหน่งต่าง ๆ เช่น ข้อเท้า ต้นขา เอว ท้องแขน ข้อมือ ฝ่ามือ และลำคอแนบสนิทกับผิวหนังอย่างอ่อนโยนก่อให้เกิดความรู้สึกเย็นยะเยือก

ในเวลาเดียวกัน แขนกลแต่ละข้างยื่นออกมาจากด้านซ้ายและขวาของห้องนักบินและเชื่อมต่อกับชุดควบคุมอัจฉริยะ รวมถึงอุปกรณ์หน้าตาเหมือนหมวกกันน็อก สวมหัวของหลี่เซี่ยวเฟย

รู้สึกสบายมาก ไม่รัดแน่นหรือทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก

[เริ่มต้นโฮสต์ โปรดหลับตา]

[กำลังเริ่มต้น... โปรดหลับตา]

[เริ่มต้นเสร็จสิ้น โปรดลืมตา]

[ยินดีต้อนรับสู่โลกเครือข่าย ‘สภาสวรรค์แห่งดวงดาว’ ที่สร้างขึ้นโดยเหล่าเทพ]

ตามเสียงแจ้งเตือนของคอมพิวเตอร์ หลี่เซี่ยวเฟย ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"นี่มันโลกเสมือนจริงเหรอ?"

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยหญ้าสีเขียวขจี สนามหญ้ามีขนาดประมาณหนึ่งร้อยตารางเมตรทรงกลม รายล้อมไปด้วยเมฆสีขาวที่ไม่รู้ว่าสูงแค่ไหน ลมพัดเอื่อย ๆ อากาศสดชื่นมากจนทำให้จิตใจแจ่มใส

สมจริงจนแทบแยกไม่ออก

[สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคุณคือฐานเสมือนจริงระดับเริ่มต้น]

[ระบบจะจัดสรรฐานเสมือนระดับเริ่มต้นให้กับผู้ใช้งานเครือข่ายทุกคน]

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของคอมพิวเตอร์เริ่มแนะนำ ฐานสามารถปรับปรุงได้โดยการใช้เงิน ระบบสกุลเงินของโลกเครือข่ายเชื่อมโยงกับโลกแห่งความจริง ตราบใดที่คุณมีเงินมากพอ คุณไม่เพียงขยายพื้นที่ของฐานเสมือนจริงได้ แต่ยังสามารถปรับปรุงให้เป็นพระราชวัง เกาะ หรือภูเขาตามที่คุณต้องการได้ด้วย

น่าแปลกใจ

หลี่เซี่ยวเฟยยืนอยู่บนพื้นหญ้า มองดูตัวเอง

รูปร่างหน้าตาเหมือนกับในโลกความจริงไม่มีผิดเพี้ยน

ภายใต้การนำทางของเสียงจากระบบ หลี่เซี่ยวเฟยก็เสร็จสิ้นขั้นตอนต่าง ๆ เช่น ‘ปรับแต่งใบหน้า’ ‘เปลี่ยนรูปโฉม’ ‘เปลี่ยนเสื้อผ้า’ ‘เลือกรูปแบบอาวุธ’ อย่างรวดเร็ว และสร้างบัญชีพิเศษของตัวเองสำเร็จ

ตัวละครในบัญชีกลายเป็นนักรบร่างสูงใหญ่ สวมชุดสีดำ และสวมหน้ากากสีเงินรูปตัวจักจั่น

[กรุณาตั้งชื่อตัวละครในบัญชี]

เสียงระบบแจ้งเตือนต่อ

หลี่เซี่ยวเฟยครุ่นคิด

ชื่อสำหรับตัวตนในโลกเสมือนนั้นสำคัญมาก

ดังนั้น เขาจึงต้องคิดชื่อที่เท่และเก๋ไก๋ มีความหมายลึกซึ้งและจำง่าย เพื่อให้คนอื่นจดจำได้อย่างไม่ลืมเลือน

“ไซอิ๋วซุนหงอคง”

[ขออภัย ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว]

อะไรนะ?

หลี่เซี่ยวเฟยก็พูดอีกครั้งว่า “อสูรอมตะ”

[ขออภัย ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว]

บ้าเอ๊ย

“จักรพรรดิปีศาจผู้ยิ่งใหญ่”

[ขออภัย ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว]

“จอมเทพนักรบ”

[ขออภัย ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว]

“ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเสมือน”

[ขออภัย ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว]

หลี่เซี่ยวเฟยระดมกำลังสมอง คิดชื่อที่ถูกใจได้อีกหลายชื่อ

แต่ดันมีคนใช้ไปหมดแล้ว

เขาจึงโกรธจัดและหลุดสบถออกมา “บ้าเอ๊ย…” *[1]

คำยังไม่ทันจะหลุดปาก

[ชื่อนี้สามารถใช้ได้ กำลังทำการลงทะเบียน... ลงทะเบียนสำเร็จ]

หลี่เซี่ยวเฟย “???”

อย่าบอกนะว่า…

[ยินดีต้อนรับผู้ใช้ใหม่ ‘ทวดของนาย’ สู่โลกแสง ‘สภาสวรรค์แห่งดวงดาว’ ขอให้คุณเริ่มต้นตำนานบทใหม่ที่นี่]

[ตรวจพบว่าบัญชี ‘ทวดของนาย’ อยู่ในเครือข่ายสาธารณรัฐต้าเซี่ย ฐานหลิวเหอ สมาคมกีฬาต่อสู้มัธยมปลาย เริ่มต้นการแข่งขันชิงอันดับเพื่อเลื่อนชั้นตอนนี้เลยหรือไม่]

"เริ่ม"

[เปิดโหมด 'การดูการแข่งขัน' ถ่ายทอดสดกระบวนการไต่อันดับหรือไม่]

"ไม่เปิด"

[ตกลง]

ฟุ่บ

พอร์ทัลวงรีสีน้ำเงินปรากฏขึ้น

หลี่เซี่ยวเฟยไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว จึงก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

…

โครม!

ในดินแดนน้ำแข็งและหิมะ

หลี่เซี่ยวเฟยกำหมัดแล้วทุบเหยี่ยวหิมะที่บินโฉบลงมา

ขนนกสีเลือดปลิวว่อน

ลำตัวใหญ่ ขนาดปีกกว้างกว่าสองเมตรกลายเป็นผง

"น่าเหลือเชื่อจริง ๆ ความรู้สึกที่สมจริงขนาดนี้ กลับเป็นเพียงฉากเสมือนจริงของโลกเครือข่าย"

หลี่เซี่ยวเฟยคลายหมัด

ลมหนาวยะเยือก หิมะขาวโพลน

ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัส กลิ่น รสชาติ…

เหมือนกับโลกแห่งความจริงทุกประการ

หลี่เซี่ยวเฟยแม้กระทั่งไม่เชื่อ ลองกินหิมะเข้าไปหนึ่งคำ

ความเย็นของน้ำแข็งที่ละลายไหลผ่านลำคอเข้าไปในกระเพาะ ความรู้สึกชัดเจน ไม่ต่างจากโลกแห่งความจริงแม้แต่น้อย

สำหรับ 'คนโบราณ' ที่เดินทางข้ามเวลามาจากห้าร้อยปีก่อน หลี่เซี่ยวเฟยรู้สึกตกใจกับเทคโนโลยีเสมือนจริงแบบนี้มาก

ที่นี่เป็นฉากทดสอบระดับเริ่มต้นของอันดับบันไดสวรรค์ ‘ภูผาวายุหิมะ’

หากสังหาร ‘อินทรีหิมะ’ สัตว์ร้ายต่างดาวที่อาศัยอยู่ที่นี่ ก็จะได้รับคะแนน

หลี่เซี่ยวเฟยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็กำจัด ‘อินทรีหิมะ’ ไปยี่สิบเอ็ดตัวอย่างง่ายดาย จนได้รับยี่สิบเอ็ดคะแนนอันดับสูงสุด

"ฉากทดสอบระดับเริ่มต้นนี้ ไม่มีอะไรท้าทายสำหรับฉันอีกแล้ว"

เขาติดต่อกับคอมพิวเตอร์ควอนตัมโดยตรง "ส่งฉันไปยังฉากทดสอบขั้นที่สอง"

[ผู้ใช้ ‘ทวดของนาย’ อยู่ระหว่างการประเมินการทดลองเบื้องต้น…]

[แสดงความยินดีด้วย คะแนนของคุณอยู่ในระดับ ‘เหนือขีดจำกัด’]

[อนุมัติให้ส่งไปยังฉากทดสอบระดับที่สอง]

หลังจากเสียงสังเคราะห์จบลง พอร์ทัลสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่เซี่ยวเฟยอีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้าไปในนั้น

ไม่กี่วินาทีต่อมา

หลี่เซี่ยวเฟยก็มาถึงฉากทดสอบระดับที่สอง ‘พงไพรวายุอับแสง’

ในป่าทึบมืดมัว ดวงตาสีแดงเรืองรองสุกใส

[1] บ้าจริง (你大爷) เป็นคำสบถหรือคำด่า ใช้แสดงความไม่พอใจ สามารถแปลตรงตัวได้ว่า ‘ทวดของคุณ’