ถุงมือฟ้าประทาน

งานเลี้ยงช่วงเย็นแดดอ่อนๆ ได้เริ่มขึ้นแล้ว

อาหารทะเลจำนวนมากถูกยกขึ้นโต๊ะ มันราวกับภูเขาสูง โดยแต่ละอย่างเรียกได้ว่าราคาสูงลิ่ว นอกจากนั้นยังมีฉลามตัวเล็กถูกย่างด้วยเนย คลุกด้วยเห็ด ส่งกลิ่นหอมคลุ้ง

ทำเอาดาราหลายๆ คนกลืนน้ำลาย

แต่ทั้งนี้พวกเธอต้องรักษามารยาท ไม่อาจกินมูมมามได้ แม้ว่าอาหารจะอร่อยมากก็ตาม นอกจากนั้นพรุ่งนี้ยังต้องถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา หากกินแล้วอ้วนขึ้นมามีพุงพรุ่งนี้ เกรงว่าคงกลายเป็นที่น่าหัวเราะเยาะ ดังนั้นอาหารส่วนหนึ่งจึงถูกทีมงานผู้ชายกินลงกระเพาะ

ไม่นานเรืออีกสองลำก็แล่นเข้ามา

มันเป็นเรือที่ออกไปรับนักร้องและนางแบบที่มาช้านั่นเอง

เมื่อทุกคนขึ้นมาถึงดาดฟ้าก็พบว่างานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว

“จอย!” ปิ่นลุกขึ้นยืน เดินไปหานักร้องสาวเสียงพราวเสน่ห์ที่พบกันในรายการนักร้องหลังห้องน้ำ

จอยเป็นผู้หญิงตัวสูง ผิวขาวสวย เป็นสาวเหนือ มีลักยิ้มสองข้างมุมปาก ยามที่เธอยิ้มราวกับโลกกำลังยิ้มรับไปกับเธอ

“ปิ่น ขอโทษนะที่มาช้า พอดีรถติดนิดหน่อยน่ะ นอกจากนั้น...ก็ต้องรอคนอื่นด้วย” จอยจับมือเพื่อนนางเอกแนบแน่น ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ กล่าวเสียงเบาว่า “คนเยอะจัง ทำตัวไม่ถูกเลยอ่ะแก”

“ตลกน่า แกเป็นถึงนักร้อง เจอคนเยอะอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ จะตื่นเต้นอะไรกัน” ปิ่นบุ้ยปากทีหนึ่ง

“ไม่เหมือนกัน นั่นคือแฟนคลับนะเว้ย แต่ที่นี่มีแต่ดารานางเอกที่อยู่ในละครทีวี เห็นแล้วก็ตื่นเต้นไปหมด นอกจากนั้นยังได้อยู่บนเรือหรู” พูดไปแล้วก็กวาดตามองรอบๆ อีกครั้ง ก่อนจะสะดุดตาที่ใครคนหนึ่ง “นั่นใครน่ะ แต่งตัวชุดชายทะเลสบายจัง”

หากเทียบกับชายหนุ่มเจ้าของถุงมือดำ กลุ่มของนางแบบนักร้องเรียกได้ว่าจัดหนักจัดเต็ม อย่างกับจะขึ้นแสดงโชว์ที่ไหนแน่ะ

ปิ่นมองตามมือนักร้องสาว ยิ้มหวานแล้วเอ่ยไปว่า “อ๋อ นั่นคือคุณเจมส์ เจ้าของเรือลำนี้น่ะ”

“หูย...จริงดิ หล่อจัง ตอนแรกคิดว่าเจ้าของเรือเป็นตาแก่พุงโตซะอีก”

“หา...ทำไมคิดงั้น”

“ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ คนรวยโดยส่วนใหญ่ก็มักจะแก่กันทั้งนั้น ที่เห็นหนุ่มๆ ก็มีแต่ลูกหลานรุ่นที่ 2-3 นั่นแหละ แต่เขาคนนี้กลับเป็นเจ้าของเรือ นั่นหมายความว่าตัวตนของเขาไม่ธรรมดาเลย อยากร้องเพลงให้เขาฟังชะมัด”

“ใจเย็น แกเพิ่งมาถึงกินข้าวก่อนเถอะ ส่วนจะร้องเพลงไว้หลังจากนี้ก็ได้ นั่นคือเวทีเล็กๆ กับไมค์และเครื่องดนตรี”

จอยเห็นเวทีที่ปิ่นกล่าวแล้ว มันเป็นเวทีสีขาวอยู่ใกล้กับสระน้ำ มีอุปกรณ์ดนตรีครบครัน ดูเหมือนว่าเจ้าของงานวันนี้จะทำการบ้านมาดี

ปาร์ตี้บนเรือจะไม่มีเพลงได้ยังไง

“ฉันยังไม่หิว แต่อยากร้องเพลง...นี่ช่วยฉันได้หรือเปล่า” จอยกระซิบบอกเพื่อนนางเอกหน้าใหม่

“อืม...ก็ได้ แต่ไม่รับประกันนะว่าเขาจะรับปาก”

ปิ่นตบปากรับคำ เดินหน้าไปหาเจมส์ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของดาราหลายคน

“นั่นปิ่น นางเอกหน้าใหม่ เธอกำลังจะเดินไปหาเจอของเรือ ว้ายตายแล้ว ใจกล้าไม่เบานะเนี่ย”

“หึหึ เห็นคนรวยน้ำคงเดินสิท่า เวรเอ้ย ไม่น่าปล่อยให้นังนี่ตัดหน้าเลย”

“แค่ดาราหน้าใหม่ กล้าดียังไงมาตัดหน้ารุ่นพี่ในวงการ หลังจากนี้คงต้องสั่งสอนสักหน่อย!”

ใช่ว่าทุกคนจะรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง คนที่รู้มีเพียงปุยฝ้าย ยุ้ยซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวสองคนแค่นี้ ดังนั้นพอเห็นว่าปิ่นเดินเข้าไปหาเจ้าของเรือทุกคนจึงดูไม่ค่อยพอใจ

ปลายฝนเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เข้ามา ก่อนจะปรายตามองเขาเล็กน้อย แล้วใช้ซ่อมจัดการหมึกซาชิมิที่ยังดิ้นอยู่บนจาน

“คุณเจมส์ เพื่อนของฉันที่เป็นนักร้องเธออยากจะร้องเพลงน่ะค่ะ ได้หรือเปล่าคะ” ปิ่นไม่ได้เฉลยความสัมพันธ์ต่อหน้าคนอื่น ในฐานะดาราห่วงชื่อเสียง อีกทั้งเขายังเป็นคนร่ำรวย ดังนั้นเก็บไว้เป็นความลับจะเป็นผลดีต่อทั้งสอง

“ได้สิ ตามสบายเลย ยังไงซะเวทีนั่นก็จัดขึ้นเพื่อปาร์ตี้นี้อยู่แล้ว” เจมส์ตอบตกลง โดยไม่รู้เลยว่าทำให้หลายคนไม่พอใจ โดยเฉพาะดารารุ่นพี่ แทบอยากจะฉีกร่างกายของปิ่นออกเป็นชิ้นๆ

“ขอบคุณค่ะ”

ปิ่นเดินกลับไปบอกจอย สักพักเวทีก็ถูกเตรียมพร้อมด้วยทีมงานที่เธอนำมาด้วย

เสียงดนตรีเริ่มขึ้นอย่างช้าๆ บรรยากาศยามเย็นแสงแดดอ่อนๆ เต็มไปด้วยอารมณ์แสนหวาน เนื่องจากอาหารอร่อย ผู้หญิงสวย มองไปทางไหนก็พบเจอแต่ดอกไม้งาม ราวกับที่นี่คือยอดเขาที่มีแต่สาวงามเสียดฟ้างั้นแหละ

จอยเป็นผู้หญิงเสียงทรงพลัง แม้ใบหน้าจะหวานแต่เมื่อใดก็ตามที่ได้ร้องเพลง จะแตกต่างกับบุคลิกภายนอกชัดเจน ดังนั้นแฟนคลับจึงพาลคิดไปเองว่า ลุคที่เข้ากับเธอควรจะเป็นกางเกงยีนส์และเสื้อกล้าม แต่อย่างใดก็ตามจอยไม่ใช่เลย เธอชอบหวานๆ หรือไม่ก็ชุดรัดรูปมากกว่า

ดังนั้นจะเห็นได้ว่า วันนี้เธอสวมชุดค่อนข้างวาบหวิว อวดโชว์สะดือ และร่องอกสีขาวอร่าม

เมื่อจอยร้องเพลงจบก็มีคนต่อไปขึ้นไปร้อง พวกเธอหวังใช้เสียงสร้างบรรยากาศ ทำให้เจ้าของเรือประทับใจ และทุกครั้งที่ขึ้นร้องพวกเธอไม่ได้มองไปทางอื่นนอกจากเจมส์

พริบตาดวงตะวันได้ลาลับขอบฟ้า กลางคืนได้มาเยือน

“คุณเจมส์ พวกเราสามารถเล่นน้ำตอนนี้กันได้หรือเปล่าคะ” นางแบบชื่อจริญถาม เธอมีร่างกายสูงและหน้าอกค่อนข้างใหญ่ ผิวสีน้ำผึ้ง ผมสีชมพูหวาน

ดูเหมือนว่านอกจากเธอแล้วผู้หญิงคนอื่นๆ ก็อยากจะเล่นน้ำใจจะขาด ถึงได้กระตือรือร้นกันขนาดนี้

“ได้สิครับ แต่อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ ทุกคนต้องนุ่งบิกินี่ลงน้ำ ไม่งั้นไม่ได้ลงนะ” เจมส์ค่อนข้างใจกว้าง นอกจากนั้นการได้ยลร่างกายของดาราและนางแบบใกล้ๆ ด้วยชุดบิกินี่คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

“ได้ค่ะ แต่บิกินี่ที่ฉันเตรียมมาค่อนข้างเซ็กซี่นะคะ หวังว่าทีมงานของคุณจะไม่แอบถ่ายรูปไปลงโซเชียล ไม่งั้นฉันโดนต้นสังกัดด่าแน่เลย”

เพราะเธอเป็นเด็กจากโมเดลลิ่ง เป็นแค่ตัวตนเล็กๆ เลยค่อนข้างกังวลหากเกิดปัญหาขึ้นมา

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ทุกคนไว้ใจได้ รับรองไม่มีใครกล้าถ่ายรูปคุณหรอก”

“ขอบคุณค่ะ”

พวกเธอเดินไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อยู่ติดกับสระน้ำขนาดใหญ่ โดยเดย์เป็นผู้นำทาง

“อยากเล่นน้ำหรือเปล่า” เจมส์ถามปลายฝนที่กำลังจัดเตรียมบาร์บีคิวเนื้อแกะบนเตาไฟฟ้า

“ไม่อยากค่ะ คนเยอะวุ่นวายจะตาย นอกจากนั้นฉันไม่ได้สนิทกับพวกเธอ” ปลายฝนเบ้ปาก ก่อนจะเสริมว่า “นอกจากนั้นนะคะ วันนี้ก็ทำให้ฉันรู้เรื่องหนึ่ง”

“เรื่องไหนเหรอ”

“เรื่องดารานางเอก อยู่หน้าจอทำเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน แต่หลังกล้องกลับจ้องคุณตาเป็นมันส์ ดูก็รู้ว่าอยากได้มาก นี่ถ้าหากคืนนี้คุณเรียกเธอเข้ามาในห้องคิดว่าคงเดินเข้าไปแบบไม่ต้องคิดอะไร”

“คิดมากไปหรือเปล่า” เจมส์เดินเข้ามาช่วยเธอปิ้งย่าง

ปลายฝนเงยหน้าขึ้นมา เบ้ปาก “ไม่คิดมากหรอกค่ะแต่มันคือเรื่องจริง ถึงจะเห็นว่าฉันเป็นเชฟอยู่แต่ในครัวก็รู้จักสังคมของคนรวยนะคะ ขอแค่มีเงินไอ้นั่นก็เข้าไปมิดลำ...โดยเฉพาะคุณที่ได้ชื่อว่าเป็นเศรษฐีล้านล้าน มีใครบ้างไม่อยากได้ หรือว่าไม่จริง”

เจมส์ทำได้เพียงยิ้มหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าปลายฝนจะมีด้านนี้ด้วย แต่เอาเถอะมันก็จริงอย่างที่เธอพูดนั่นแหละ

ไม่นานนักแสดงสาว นางแบบ และนักร้องสาวต่างก็อยู่ในชุดบิกินี่วาบหวิว

ทีมงานของเจมส์จ้องตาเป็นมันส์ แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ ประเดี๋ยวจะถูกไล่ลงจากเรือ ไว้ค่อยเก็บภาพดีๆ ไปทำธุระในห้องน้ำแล้วกัน

พวกเธอเริ่มเล่นน้ำ แช่ตัวด้วยโฟมอาบน้ำฟูฟ่อง มองเห็นเรือนกายเย้ายวนเปียกปอน บางคนไม่รู้ว่าลืมใส่ที่ปิดจุกหรือเปล่า หัวนมถึงได้ชูชันขนาดนั้น

ปิ่นอยู่ในชุดวันพีชสีดำ ที่เอวมีสร้อยสีเงินและกางเขนเล็กๆ ประดับไว้ ดูเซ็กซี่ไปอีกแบบ

ส่วนปุยฝ้ายอยู่ในชุดบิกินี่สีแดงเข้ม ทูพีชวาบหวิวเน้นโชว์ก้นและสะโพกได้รูป

เจมส์ไม่ค่อยกล้ามองภาพบนสระน้ำเท่าไหร่นัก ต้องไม่ลืมว่าคนข้างๆ กำลังถือมีดหั่นเนื้ออยู่ หากเผลอขึ้นมาโดนเขาคงเป็นเรื่องยุ่ง ดังนั้นไม่มองเสียยังดีกว่า

“เจ้านาย ผมทำงานเสร็จแล้วครับ”

ในขณะที่ยืนช่วยแฟนสาวย่างบาร์บีคิว ใครบางคนก็เดินเข้ามาใกล้และกล่าวคำพูดไม่กี่ประโยค

เอส

“เสร็จแล้วเหรอ...” เจมส์หันหน้าไปมองเขาก่อนจะพบว่าน้ำลายมุมปากเอสกำลังไหล “หยี๋...อะไรของนายเนี่ย สกปรกชะมัด”

เอสรีบเช็ดปาก สายตาจ้องสระน้ำตาเป็นมัน “จะไม่ให้ผมตื่นเต้นได้ยังไงครับ ดูนั่นสิบิกินี่เต็มไปหมด อูยย...เจ้านายผมกำลังจะตายแล้ว ผมคิดว่ากำลังจะตาย ไม่งั้นไม่มีทางได้เห็นของดีแบบนั้นหรอก”

“เหรอ เห็นมีดนี่ไหม...”

เอสถอยออกมา แต่ยังกระตือรือร้น “เห็นครับ แต่ผมไม่สามารถห้ามใจได้ ขอผมลงไปเล่นน้ำกับพวกเธอนะครับเจ้านาย”

มองดูรูปลักษณ์ของเอส หมอนี่หน้าตาไม่เลว แต่ค่อนข้างตัวเล็กไปหน่อย เทียบกับนางแบบเหล่านั้นไม่ได้เลย

“ก็ได้ แต่ต้องรักษามารยาทด้วยล่ะ อย่าให้ผมต้องขายหน้า”

ถึงหมอนี่จะหื่นไปบ้างแต่ทำงานมาหลายวันโดยไม่ได้พัก ปล่อยไปหนึ่งวันจะเป็นไรไป

“ขอบคุณครับเจ้านาย” เอสรีบวิ่งไปที่สระน้ำ ถอดเสื้อตัวบนก่อนจะกระโดดดังตู้ม ว่ายเข้าไปหาสาวๆ แล้วเลียริมฝีปาก