ตอนที่ 3 ฮูหยินคนแปลกหน้า
ไม่นานสาวใช้ก็ยกอ่างที่ใส่ก้อนน้ำแข็งมาให้ ถังชิงหลวนใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนห่อน้ำแข็งเอาไว้แล้วแตะลงบนหน้าผากของฮูหยินเพื่อลดอุณหภูมิในร่างกายนาง
ที่จริงอาการของนางไม่ได้ร้ายแรงอะไร บนระเบียงทางเดินนี้มีช่องทะลุทำให้ลมสามารถพัดผ่านเข้ามาได้ ดังนั้นเพียงไม่นานสีหน้าของฮูหยินก็ค่อยๆ ดีขึ้น เมื่อถังชิงหลวนเห็นว่าสีหน้าของนางดีขึ้นมากแล้วจึงเอ่ยว่า “ฮูหยิน วันนี้อากาศร้อนนัก เดินเหินโปรดช้าลงหน่อยนะเ้าคะ ทำใจให้สงบเข้าไว้ ดื่มน้ำบ่อยๆ แต่อย่าให้น้ำร้อนหรือเย็นจนเกินไป ค่อยๆ จิบทีละนิด ทำเช่นนี้ก็จะไม่เป็อะไรแล้วเ้าค่ะ
“ดูจากชีพจรของฮูหยิน ท่านมีอาการตับขาดธาตุน้ำเนื่องจากความใจร้อน จิตใจไม่ปลอดโปร่ง ต้องพยายามทำจิตใจให้สบาย ปลอดโปร่ง หาคนมาสนทนาพูดคุยด้วยให้เยอะหน่อย หากพบเจอเื่ที่ไม่สบายใจก็ควรจะเจรจากับคนในครอบครัวนะเ้าคะ”
เพราะบนหน้าผากมีก้อนน้ำแข็งประคบไว้ ไม่นานสีหน้าของฮูหยินผู้นั้นก็ดีขึ้นมาก สติอารมณ์ก็ดูเหมือนจะดีขึ้นด้วยเช่นกัน ความทรมานที่บรรยายออกมาไม่ถูกเมื่อครู่หายไปแล้ว นางจึงคลี่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ถังชิงหลวน “รบกวนคุณหนูแล้ว...ว่าแต่คุณหนู ท่านเป็ใครกัน”
ฮูหยินผู้นี้คงจะพอมองออกว่าถังชิงหลวนมิใช่แขกที่มาร่วมอวยพร ผู้ที่สามารถมายังจวนจงจิ้งโหวได้ในวันนี้ โดยพื้นฐานแล้วต้องเป็คนของวงศ์ตระกูลที่มีฐานะเท่าเทียมกัน อย่างพวกขุนนางสูงศักดิ์หรือไม่ก็ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จากราชสำนัก ถ้าหากถังซิงหลวนเป็คุณหนูจากตระกูลใหญ่เช่นนั้น เหตุใดจึงไม่มีสาวใช้ติดตามกันเล่า
ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูคนอื่นต่างก็สวมใส่เสื้อผ้าเครื่องประดับงดงามราคาแพง แต่ถังชิงหลวนกลับสวมเพียงเสื้อผ้าที่ดูสะอาดเรียบร้อย มิได้หรูหรา เพียงแค่ดูก็รู้แล้วว่ามิใช่ผู้สูงศักดิ์
ถังชิงหลวนเอ่ยตอบ “ข้าคือบุตรสาวของหมอหลวงถังแห่งสำนักแพทย์หลวงเ้าค่ะ ปกติมีหน้าที่ตรวจรักษาโรคให้กับเหล่าคุณหนูและฮูหยินในจวนจงจิ้งโหว วันนี้ฮูหยินของท่านโหวคงกังวลเื่ผู้คนที่เข้ามาร่วมอวยพรกันมากมาย เกรงว่าร่างกายของฮูหยินผู้เฒ่าจะป่วยไข้ จึงให้ข้ามาคอยดูแลเ้าค่ะ”
เมื่อได้ฟัง ฮูหยินผู้นั้นก็มีท่าทางใขึ้นมาทันที “ที่แท้ท่านก็คือบุตรสาวของหมอหลวงถังนั่นเอง หมอหลวงถังเคยตรวจโรคให้ข้า รักษาได้ดีทีเดียว”
ถังชิงหลวนรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณฮูหยินที่กล่าวชม” พอััได้ว่าฮูหยินผู้นี้อาการดีขึ้นมากแล้ว นางจึงนำก้อนน้ำแข็งออกจากหน้าผาก แล้วบอกให้อีกฝ่ายถือก้อนน้ำแข็งไว้ในมือเพื่อบรรเทาความร้อน
ฮูหยินท่านนั้นรับไว้แล้วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ข้าต้องเป็ฝ่ายขอบคุณคุณหนูถังสิถึงจะถูก”
สาวใช้ของนางกล่าวด้วยท่าทางตื่นใ “ที่แท้ก็มีหมอหญิงด้วย เช่นนี้ก็ดีเลยสิเ้าคะ ฮูหยิน ปกติร่างกายท่านไม่ค่อยแข็งแรง ถ้าเช่นนั้น...”
ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบก็ถูกฮูหยินผู้นั้นตวัดสายตามอง ทำเอาสาวใช้ต้องรีบปิดปากลงทันที ใบหน้าขึ้นสีขณะก้มลงโบกพัดในมือต่อโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีก
ถังชิงหลวนยิ้ม “หากฮูหยินไม่รังเกียจที่ฝีมือการรักษาโรคของข้ายังอ่อนด้อย ถ้ามีเื่อันใดก็ให้คนมาแจ้งข้าได้เ้าค่ะ”
ที่จริงในใจถังชิงหลวนย่อมรู้อยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลผู้สูงศักดิ์ล้วนแต่มีความบาดหมางมาเกี่ยวข้อง ในเมื่อนางพูดไปแล้วว่ามีหน้าที่ตรวจรักษาโรคให้กับเหล่าฮูหยินและคุณหนูในจวนจงจิ้งโหว หากฮูหยินผู้นี้คิดเชิญนางไปตรวจรักษา ก็ไม่รู้ว่าคนของจวนจงจิ้งโหวจะคิดอย่างไร เื่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ฮูหยินผู้นี้ย่อมเข้าใจดี
การไปมาหาสู่กันระหว่างจวนผู้สูงศักดิ์มีกฎเกณฑ์ที่ควรยึดถืออย่างไร ในใจของพวกนางย่อมตระหนัก
ดังนั้นประโยคนี้จึงเป็การพูดไปตามมารยาทเท่านั้น
และฮูหยินผู้นั้นก็พยักหน้ายิ้มตอบกลับอย่างมีมารยาทเช่นกัน “จะรังเกียจได้อย่างไร คุณหนูถังเกิดมาในตระกูลแพทย์หลวง ฝีมือการรักษาย่อมดีเลิศอยู่แล้ว หากมีความจำเป็ข้าคงต้องรบกวนคุณหนูแล้ว”
ถังชิงหลวนก้มศีรษะให้แล้วพูดต่อ “ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ฮูหยินนะเ้าคะ เป็ยาประเภทชา แค่ต้มลงในชาแล้วดื่มก็พอเ้าค่ะ” พูดจบก็เปิดกล่องหยิบเครื่องเขียนกับหมึกออกมาเขียนรายชื่อยาอันได้แก่ ป้อเหอ หังไป๋จวี๋ จินอิ๋นฮวา ฮั่วเซียง และเซิงตี้
เสร็จแล้วจึงยื่นใบสั่งยาให้กับสาวใช้พร้อมกับอธิบาย “ยาพวกนี้จะต้มพร้อมกันหรือจะต้มทีละอย่างก็ได้ ดื่มสองถึงสามแก้วทุกวัน ช่วยคลายร้อนและลดอาการเหนื่อยล้า เวลาออกไปข้างนอกให้ต้มแล้วนำออกไปด้วย”
สาวใช้รีบพยักหน้าแล้วรับใบสั่งยาไว้
ถังชิงหลวนหันไปหาฮูหยินผู้นั้นอีกครั้ง “ข้าคงต้องไปพบฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว...ไม่ทราบว่าฮูหยินจะไปด้วยกันหรือจะนั่งพักอยู่ตรงนี้ก่อนเ้าคะ”
ฮูหยินผู้นั้นยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ข้าขอนั่งพักอีกสักครู่ดีกว่า” พูดแล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มขึ้นอีกครั้ง “ข้าพักอีกสักหน่อยก็จะลากลับแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบกับคุณหนูถังอีกหรือไม่ วันนี้ต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ”
ถังชิงหลวนรีบตอบ “อย่าได้เกรงใจไปเลยเ้าค่ะ เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน ฮูหยินเองก็ไม่ต้องรีบร้อนนะเ้าคะ พักผ่อนอีกสักครู่เถิด”
ฮูหยินผู้นั้นพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม ถังชิงหลวนจึงลุกขึ้นแล้วก้มศีรษะลา
เมื่อเดินออกมาจากระเบียงทางเดินก็มาถึงเขตเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
ติงเซียงรออยู่ในเรือนแล้ว พอเห็นว่าคุณหนูของตนกลับมาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบเอ่ย “คุณหนู”
ถังชิงหลวนพยักหน้าให้ “ในเรือนมีสาวใช้หรือไม่”
ติงเซียงส่ายหน้า “ไม่มีเ้าค่ะ คุณหนูมีอะไรหรือเ้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปเรียกมาให้”
ถังชิงหลวนคิดแล้วตอบกลับ “ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าไปเรียกเอง เ้าเอากล่องไปเก็บให้เรียบร้อยก็พอ” พูดจบก็ส่งกล่องยาให้นาง
ติงเซียงตอบรับแล้วนำกล่องไปเก็บ ถังชิงหลวนหมุนตัวเดินลงบันได ทว่าขณะกำลังจะก้าวไปบริเวณข้างประตูก็พบกับสาวใช้ขั้นสองของฮูหยินใหญ่กำลังเดินลงมาจากเรือน นางจึงรีบวิ่งไปเรียกไว้ “เ้าช่วยไปเชิญฮูหยินใหญ่ให้ข้าที ข้ามีเื่สำคัญที่จะต้องรายงานนาง”
สาวใช้ผู้นั้นได้ยินแล้วตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด “วันนี้ฮูหยินใหญ่ยุ่งมากนะเ้าคะ”
ถังชิงหลวนพยักหน้า “ข้ารู้ว่าวันนี้ฮูหยินใหญ่ยุ่งมาก แต่เื่นี้สำคัญมากจริงๆ จะต้องบอกให้ฮูหยินใหญ่รู้โดยเร็วที่สุด”
สาวใช้ผู้นั้นขมวดคิ้วมองนาง นอกจากสีหน้าที่ดูเหมือนไม่เชื่อว่านางมีเื่สำคัญตามที่กล่าวแล้ว ยังถึงขั้นหัวเราะออกมาด้วย “คุณหนูมีเื่อยากจะกำชับใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้บอกกับข้าเถิดเ้าค่ะ...หรือท่านจะถามเื่อาหารมื้อกลางวัน วางใจเถอะนะเ้าคะ ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเสียเวลาแน่”
ถังชิงหลวนตีหน้านิ่ง “ข้าพูดไปแล้วว่ามีเื่สำคัญมาก หากเ้าคิดว่านี่เป็เื่เสียเวลา ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเ้าสามารถรับผิดชอบได้ละก็ เช่นนั้นเ้าก็ไม่จำเป็ต้องไปรายงานกับฮูหยินใหญ่”
พูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าห้องพักทันที
เสียงร้องอุทานของสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังดังขึ้น ดูเหมือนว่านางจะหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็มิได้เอ่ยอะไรไร้สาระอีก ติงเซียงได้ยินเสียงนั้นจึงหันไปมองถังชิงหลวนอย่างใ แม้อยากจะเอ่ยถามแต่ก็จำต้องปิดปากเอาไว้
ภายในจวนโหวแห่งนี้คุณหนูของนางเป็คนพูดน้อยมาโดยตลอด ส่วนใหญ่แล้วจะยื่นมือเข้าไปเกี่ยวข้องและให้ความสนใจแค่เื่การตรวจรักษาให้กับเหล่าฮูหยินและคุณหนูในจวนเท่านั้น ส่วนเื่อื่นคุณหนูจะไม่พูดเด็ดขาด แม้แต่ตัวนางเองที่เป็สาวใช้คนสนิทคุณหนูก็ยังไม่พูด
ติงเซียงจึงทำได้แค่ปิดปากเงียบก่อนจะรีบไปยกติ่มซำเข้ามา พอกำลังจะเอ่ยถามคุณหนูว่าหิวหรือยัง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกเสียก่อน
สาวใช้คนเมื่อครู่เลิกม่านขึ้น ตีหน้านิ่งมองเข้ามาด้านใน พอเห็นว่าถังชิงหลวนนั่งอยู่ในห้องสีหน้าก็ยิ่งดูไม่พอใจ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ฮูหยินใหญ่รอท่านอยู่ที่ห้องโถงด้านหน้าแล้ว!”
พูดจบก็สะบัดม่านเดินออกไปทันที
ถังชิงหลวนไม่ได้สนใจคิดเล็กคิดน้อยกับอีกฝ่าย ขณะลุกขึ้นยืน ติงเซียงก็เรียกนางไว้ด้วยความเป็ห่วง “คุณหนูเ้าคะ”
ถังชิงหลวนยิ้มให้ “ไม่มีอะไรหรอก เ้ารอข้าอยู่ที่นี่เถอะ”
ติงเซียงมองอย่างกังวลก่อนจะจำใจพยักหน้ารับ “เ้าค่ะ คุณหนู”
ถังชิงหลวนเดินออกไป สาวใช้หน้าถมึงทึงที่สะบัดม่านผู้นั้นรีบเดินนำไปยังห้องโถงด้านหน้า นางเลิกม่านขึ้นแล้วเข้าไปรายงานด้านใน น้ำเสียงห้วนสั้นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็ไพเราะนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความเคารพต่อผู้เป็นาย ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มหวานหยด “ฮูหยินใหญ่เ้าคะ คุณหนูถังมาแล้วเ้าค่ะ”
ถังชิงหลวนเดินเข้าไปในห้อง เห็นฮูหยินใหญ่นั่งอยู่บนตั่งไม้แดงแกะสลักตรงหน้าต่าง นางคงจะถือโอกาสนี้พักไปด้วย สาวใช้หลายคนกำลังช่วยนางจัดสาบเสื้อ กระโปรง คนหนึ่งถืออ่างน้ำ คนหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้า อีกคนถือกระจกทองเหลือง แต่ละคนต่างยุ่งมือระวิงไม่ได้หยุด
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/8892e502b7dd0f501cb1819d83b32a83
147
