ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        เห็นได้ชัดว่า'ศักยภาพ' ในความหมายของคณบดีเฉียนนั้นแตกต่างจากความหมายทั่วไปอยู่บ้าง

        ศักยภาพของสัตว์อสูรระดับจ้าวอสูรที่คณบดีเฉียนพูดถึงตอนนี้คือระดับที่การันตีว่าต้องไปถึงได้อย่างแน่นอน

        ในขณะที่ศักยภาพของคนอื่นเป็นเพียงแค่ความหวังแต่ไม่มีอะไรรับประกัน

        ช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้กว้างไกลราวฟ้ากับดินไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้เลย!

        พลังรบระดับโหวแห่งยุทธ์หรือระดับจ้าวอสูรนั้นต่อให้มองไปทั่วทั้งอาณาจักรเทียนเฉา ก็ถือเป็นกำลังหลักของประเทศแล้ว

        นักศึกษาสุ่ยมู่ที่ดูเหมือนจะเป็นอัจฉริยะที่คัดสรรมาจากคนนับพันนับหมื่นแต่ก็ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าทุกคนจะกลายเป็นโหวแห่งยุทธ์ได้ในอนาคตแถมสัดส่วนนั้นยังน้อยนิดจนน่าใจหาย

        ในบรรดาสิบคนหากมีสักหนึ่งหรือสองคนเข้าสู่ระดับโหวแห่งยุทธ์ได้ก็นับว่าเป็นกลุ่มนักศึกษาที่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว

        นักศึกษาสุ่ยมู่ส่วนใหญ่ขีดจำกัดหลังเรียนจบก็อยู่แค่แม่ทัพยุทธ์ระดับสูงเท่านั้น

        ลองคิดดูเถอะว่าคำพูดของคณบดีเฉียนที่ว่ามีศักยภาพถึงระดับจ้าวอสูรนั้นหมายความว่าอย่างไร

        ขอเพียงฟูมฟักให้ดีไป๋ฉางเซิงย่อมมีโอกาสก้าวไปถึงระดับจ้าวอสูรระดับสูงได้ไม่ยาก!

        พลังรบระดับนี้ต่อให้เป็นในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เอง ก็ไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ

        เจียงจืออวี๋ได้ยินดังนั้นเธอก็มองไปที่ไป๋ฉางเซิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน

        ชาติก่อนแม้เธอจะคลุกคลีอยู่ในวิถีควบคุมสัตว์อสูรมานานร่วมยี่สิบปีแต่กลับไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอันความเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์อสูรวิญญาณจึงย่อมเทียบคณบดีเฉียนไม่ได้เลย

        พอได้ฟังคำพูดของคณบดีเฉียนในตอนนี้ลึกๆ ในใจของเธอจึงเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

        เพราะเธอรู้ดีว่าการที่เสี่ยวไป๋มีระดับและความสามารถอย่างทุกวันนี้ได้ทั้งหมดล้วนมาจากตัวมันเองทั้งสิ้น

        เมื่อเทียบกันแล้วเจ้าของอย่างเธอกลับดูเหมือนคนไม่เอาไหนเสียมากกว่า

        ถ้าเธอสามารถหาทรัพยากรให้ไป๋ฉางเซิงได้มากกว่านี้ความสำเร็จของมันอาจจะไปไกลกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มาก...

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเจียงจืออวี๋ก็ตัดสินใจได้ทันที เธอประสานมือคารวะคณบดีเฉียน

        “คณบดีเฉียนคะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะฝากเสี่ยวไป๋ให้ท่านช่วยดูแลที่นี่ค่ะ”

        “และฉันจะเลือกท่านเป็นอาจารย์ของฉันโดยตรงเลยค่ะ”

        ในสายตาของเจียงจืออวี๋การเลือกอาจารย์ไม่ได้มีความสำคัญกับเธอมากเท่าคนอื่น

        เธอไม่ขาดแคลนคนสั่งสอนไม่ขาดประสบการณ์การฝึกฝน หรือแม้แต่เคล็ดวิชาสิ่งเดียวที่เธอขาดคือทรัพยากรการบ่มเพาะและการคุ้มครองในช่วงที่กำลังเติบโต

        ซึ่งเรื่องนี้คณบดีทั้งสามคนล้วนตอบโจทย์เธอได้หมด

        ดังนั้นในความเป็นจริงการเลือกใครเป็นอาจารย์จึงไม่ได้ต่างกันมากนักสำหรับเจียงจืออวี๋

        และถ้าหากใช้เรื่องนี้เป็นเงื่อนไขเพื่อแลกกับการที่ไป๋ฉางเซิงไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรอีกต่อไปมันก็นับว่าคุ้มค่า

        อีกอย่างหากไป๋ฉางเซิงอยู่ภายใต้การดูแลของคณบดีเฉียน ย่อมได้รับการฟูมฟักที่ดีกว่าเห็นๆ

        อย่างน้อยเคล็ดวิชายกระดับสายเลือดนี้เธอก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลย

        ถ้าเป็นเมื่อสองวันก่อนเจียงจืออวี๋พูดแบบนี้ คณบดีเฉียนคงจะได้ใจสุดๆ และรีบตอบตกลงทันที

        ทว่าพอได้ยินเจียงจืออวี๋พูดออกมาในตอนนี้คณบดีเฉียนกลับยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหน้า

        “ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความดีความชอบของฉันหรอก”

        “ความเข้มข้นของเลือดมังกรในตัวเจ้าตัวเล็กนี่น่าจะถึงขีดจำกัดเดิมอยู่แล้ว แค่ได้รับยาบำรุงพลังเลือดที่เพียงพอสายเลือดก็พร้อมจะก้าวไปอีกระดับได้เอง”

        “ฉันก็แค่ช่วยส่งเสริมให้มันเร็วขึ้นทรัพยากรที่จ่ายไปก็แค่ยาเลือดพยัคฆ์ไม่กี่เม็ดเท่านั้น”

        “ถ้าเธอตัดสินใจเพราะเรื่องแค่นี้ ถ้าตาแก่จี้กับตาแก่หลี่รู้เข้าไอ้แก่สองคนนั้นคงได้มาสู้ตายกับฉันแน่ๆ”

        “ฉันอยากรับเธอเป็นศิษย์จริงๆ นั่นแหละแต่ก็ต้องทำให้ไอ้แก่สองคนนั้นยอมรับอย่างไม่มีข้อกังขาด้วย”

        “เรื่องนี้ไม่รีบ ไว้รออีกสามเดือนค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย”

        คณบดีเฉียนโบกมือปัดพลางจ้องมองไป๋ฉางเซิงที่เกล็ดกำลังหลุดลอกไม่หยุดด้วยสายตาที่เป็นประกายก่อนจะเสริมขึ้นว่า

        “แต่การแสดงออกของเจ้าตัวเล็กนี่ เหนือความคาดหมายของฉันจริงๆ”

        “กลายพันธุ์มาตั้งหลายรอบ ตอนนี้เลือดมังกรยังเข้มข้นขึ้นมากขนาดนี้ความผิดปกติสารพัดที่เกิดขึ้น แม้จะเป็นกับงูเกล็ดขาวแต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่สัตว์เลี้ยงวิญญาณทั่วไปจะเลียนแบบได้”

        “เอาเป็นว่า ฉันจะให้เจ้าตัวเล็กนี่อยู่ข้างกายสักสามเดือนฉันจะเป็นคนรับผิดชอบทรัพยากรทั้งหมดของมันเองอยากจะรู้นักว่าเจ้าตัวเล็กนี่จะสร้างความประหลาดใจอะไรให้ฉันได้อีก!”

        ดวงตาของคณบดีเฉียนแฝงไปด้วยความสงสัยใคร่รู้อย่างยิ่งเห็นได้ชัดว่าความผิดปกติทั้งหลายที่เกิดขึ้นกับไป๋ฉางเซิงทำให้คนที่วิจัยสัตว์อสูรมาครึ่งค่อนชีวิตอย่างเขารู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก

        นอกจากนี้ยังมีความหมายอีกนัยหนึ่งที่คณบดีเฉียนไม่ได้พูดออกมาตรงๆ

        ถ้าผ่านไปสามเดือนไป๋ฉางเซิงเก่งขึ้นมากกว่าเจียงจืออวี๋เสียอีกนั่นแหละคือเวลาที่เขาจะได้ไปขิงใส่หน้าไอ้แก่สองคนนั้นให้เข็ด!

        ‘พวกแกสอนเจียงจืออวี๋ได้ยอดเยี่ยมนั่นเพราะเจียงจืออวี๋เป็นยอดอัจฉริยะฟ้าประทานอยู่แล้วแต่ถ้าฉันสอนงูเกล็ดขาวตัวหนึ่งให้เก่งกว่าเจียงจืออวี๋ได้ละก็...’

        ‘พวกแกก็เตรียมตัวหน้าแตกกันได้เลย!’

        พอนึกถึงภาพในอนาคตที่อาจจะเกิดขึ้นมุมปากของคณบดีเฉียนก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

        เมื่อเจียงจืออวี๋เห็นว่าคณบดีเฉียนตกลงจะดูแลไป๋ฉางเซิงเธอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่ขณะเดียวกันก็สงสัยว่าทำไมคณบดีถึงทำหน้ายิ้มแปลกๆ แบบนั้น

        ทว่าวินาทีต่อมาจู่ๆ ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นกับร่างกายของไป๋ฉางเซิงจนดึงดูดความสนใจของทั้งคู่ไปทันที

        เมื่อการผลัดเกล็ดเสร็จสิ้นร่างงูที่เรียวยาวกลับขดตัวแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับเสียงขู่ฟ่อที่แหลมคมดังขึ้นไป๋ฉางเซิงดูเหมือนกำลังเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสหัวงูซุกเกร็งอยู่ท่ามกลางลำตัว

        แต่คณบดีเฉียนและเจียงจืออวี๋กลับมองเห็นได้ชัดเจนว่าบนหัวของมัน ตรงจุดที่เคยนูนเป็นตุ่มเล็กๆ สองจุด บัดนี้กลับปริแตกออก!

        กระดูกสีขาวโพลนสองแท่งแทงทะลุออกมาพวกมันงอกยาวขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจนกระทั่งยาวได้ประมาณสิบเซนติเมตรจึงหยุดลง!

        “เขามังกร?”

        เจียงจืออวี๋มองดูเขากระดูกคู่ที่งอกออกมาบนหัวพลางอุทานด้วยความฉงน

        คณบดีเฉียนตอบรับในลำคอเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลิกฝ่ามือเรียกศิลาหยกที่มีสีแดงสลับเหลืองออกมาหนึ่งก้อน

        ทันทีที่หยกก้อนนั้นปรากฏขึ้นก็แว่วเสียงมังกรคำรามที่กังวานและเก่าแก่ดังออกมาลมปราณทั่วทั้งห้องฝึกฝนพลันปั่นป่วนขึ้นมาทันทีเพราะเสียงนั้น

        “แก่นหยกเลือดมังกร!”

        เจียงจืออวี๋จำของในมือคณบดีเฉียนได้ในพริบตาเธอรู้ซึ้งถึงมูลค่าของมันจนริมฝีปากสั่นไหวอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ข่มใจไว้ได้

        แก่นหยกเลือดมังกรหนึ่งก้อนราคาตลาดนั้นพุ่งสูงเกินกว่าสองล้านเหรียญและที่สำคัญคือมันเป็นของล้ำค่าที่หาซื้อไม่ได้ง่ายๆต่อให้มีเงินก็ต้องพึ่งดวงด้วยถึงจะได้มา

        การที่คณบดีเฉียนมีของแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ชัดเจนว่าการที่เขาเอาออกมาในตอนนี้ ย่อมตั้งใจจะให้ไป๋ฉางเซิงกินเข้าไป

        แก่นหยกเลือดมังกรที่มีมูลค่ากว่าสองล้านเหรียญย่อมไม่ใช่สิ่งที่ยาเลือดพยัคฆ์จะเทียบชั้นได้เลย!

        บุญคุณครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงนัก!แต่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้

        “ของชิ้นนี้เดิมทีฉันตั้งใจจะรอให้เจ้าตัวเล็กนี่ถึงระดับแม่ทัพอสูรก่อนค่อยเอาออกมา”

        “แต่ดูจากตอนนี้แล้วการรวบยอดทำทีเดียวจะช่วยเพิ่มโอกาสในการยกระดับสายเลือดมังกรครั้งที่สองได้มากกว่า”

        “จะยกระดับเลือดมังกรครั้งที่สองสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าตัวเล็กนี่แล้วล่ะ”

        คณบดีเฉียนกล่าวพลางใช้มือขวาประคองส่งแก่นหยกเลือดมังกรเข้าปากไป๋ฉางเซิง

        และทันทีที่แก่นหยกเลือดมังกรเข้าสู่ปากเสียงกัมปนาทก็ระเบิดขึ้นในหูของไป๋ฉางเซิง

        “โฮก!”

        พร้อมกับเสียงมังกรคำรามที่ดังขึ้นสายตาของไป๋ฉางเซิงก็พร่ามัวไปชั่วขณะ เมื่อภาพกลับมาคมชัดอีกครั้งเขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่เหนือสระน้ำแห่งหนึ่งเสียแล้ว

        และที่เบื้องหน้าของเขาคือมังกรขาวที่มีหัวมังกรสีขาวโพลน ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า!

        แม้จะมีเพียงหัวมังกรที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาแต่แค่ส่วนหัวก็มีขนาดมหึมาหลายสิบเมตร!

        ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าลำตัวมังกรที่ซ่อนอยู่ใต้สระน้ำนั้น จะยาวถึงกี่ร้อยเมตรกันแน่!