Age of war

มันคือเศษซากจากยุคสมัยที่โศกเศร้า

มันถูกส่งมอบผ่านวังวนที่มิอาจหลีกหนี

อดีตแห่งอนาคตที่เชื่อมโยงสู่ยุคปัจจุบัน

หลักฐานของชีวิตว่าพวกเรา

[เคยอยู่ที่นี่]

*โครม! *

ในตอนนั้นเองที่มีวัตถุบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า

สิ่งนั้นมีรูปร่างคล้ายดาวเทียมขนาดใหญ่

มีกิ่งก้านสาขาของแฝงโซล่าเซลล์กระจายตัวออกไปทั่ว

มีปลายหัวที่แหลมยาวคล้ายกับหัวปืนใหญ่

และมีส่วนท้ายเป็นวัตถุทรงกลมรูปไข่ขนาดใหญ่

แต่สิ่งก่อสร้างซึ่งผิดที่ผิดทางและผิดเวลานี้กลับมีสภาพทรุดโทรมพังทลาย

ราวกับพึ่งนำไปผ่าพายุร้ายมาเช่นนั้น

ที่ด้านข้างของมันมีวัตถุก้อนกลมกลิ้งตกอยู่หนึ่งก้อน

สิ่งนั้นมีสีดำสนิทและมีสภาพทรุดโทรมไม่แพ้เช่นกัน

"ผม/ฉันรู้จักสิ่งนั้น? "

ทุกคน ทุกเผ่าพันธุ์ต่างรู้สึกได้

ว่าตนเองรู้จักสิ่งนี้

ราวกับว่ามันเคยถูกสลักจดจำลงไปในส่วนลึกของความทรงจำ

ความทรงจำที่ถูกบังคับทำให้ลืมเลือนไป

“เทพไร้แขน เทพไร้ขา นั่นมันคืออะไร!? ”

“ถามเราแล้วเราจะไปถามใครละ? ”

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

เทพทั้งสามที่เฝ้ามองสงครามรอบที่สิบจากในมิติเบื้องสูง ต่างหันหน้ามามองกันเองอย่างุนงง

ภาพของมิติเบื้องล่างที่ปรากฏบนหน้าจอตรงหน้าในพื้นที่ว่าง คือภาพของดาวเทียมที่คล้ายกับอาวุธสงครามของเผ่ามนุษย์จากรอบที่เก้า

[ดาบแห่งพระเจ้า]

“ตอนล้างโลกเมื่อกี้ลืมทำลายของเก่าทิ้งไปหรือยังไงกันเทพไร้ขา? ”

“ถ้าพูดแบบนี้ คนที่รับผิดชอบการกวาดล้างสิ่งของในอวกาศคือท่านนะครับเทพไร้หน้า”

"เงียบ! แล้วดูตรงนั้นก่อนสิ! "

เทพไร้แขนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด ก่อนจะดึงความสนใจของทั้งสองคนกลับสู่ภาพตรงหน้าในอีกครั้งหนึ่ง

วัตถุรูปไข่ที่ติดอยู่ตรงท้ายดาบแห่งพระเจ้าได้เริ่มปริแตก

"ปี้~? "

เสียงที่น่ารักแสนคุ้นเคยได้ดังขึ้น

มังกรน้อยผิวสีน้ำตาลสองตัวต่างกำลังกระแทกวัตถุทรงไข่ก้อนนั้นอยู่

ราวกับนกน้อยที่กระเทาะเปลือกออกมาดูโลกกว้าง

มังกรทั้งสองตัวเริ่มส่ายหัวไปมาราวกับมองหาบางสิ่ง

ที่พวกมันจำได้คืออาคารสูงกับโลกที่วุ่นวาย

แล้วสติก็พร่ามัวก่อนจะหลับไหลและถูกจับขังจรกระทั้งได้รับอิสระกลับมาในตอนนี้

ในตอนนั้นเอง---

"ออก… ไซด์"

---ที่เปอร์ไซด์จากเผ่าปักษาได้เอยคำพูดเบา ๆ ออกมาเช่นนั้น

แม้แต่เธอยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงเอยชื่อนั้นออกมาได้

เธอ… รู้จักสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

"ปี้! "

มังกรน้อยส่งเสียงปลื้มปิติที่ได้เห็นมารดาของตนเอง

มันกางปีกแล้วบินถลาพุ่งตรงไปทางแม่นกน้อยเปอร์ไซด์

"อันตราย! "

ไฮเจนกับโซเดียม เพื่อนรักของเปอร์ไซด์ต่างพยายามบินเข้าไปขวางเส้นทางเพื่อปกป้องเธอ

"ไฮเจน… โซเดียม…? ยังไม่ตาย…? "

ใช่แล้ว พวกเขายังไม่ตาย

แม้แต่จ่าฝูงจ่าฝูงทั้งแปดก็ยังมีชีวิตอยู่

ผู้นำจ่าฝูงสูงสุด พญาแห่งปักษา [ออกเซอร์]

รองผู้นำจ่าฝูงสูงสุด ชายผู้ร้อนแรง [ฮีเลียม]

จ่าฝูงทั่วไป นก [ไฮเจน]

จ่าฝูงทั่วไป บุรุษกระดูก [แคลเซียม]

จ่าฝูงทั่วไป สายล่อฟ้า [คอบเปอร์]

จ่าฝูงทั่วไป สตรีแห่งความสะอาด [คลอรีน]

จ่าฝูงทั่วไป ตลกบริโภค [ฟอสฟอรัส]

จ่าฝูงทั่วไป อัศวินสีแดง [โซเดียม]

และปักษาแห่งการพยากรณ์ [คาร์เนต]

ทุกคนยังมีชีวิต

แต่แล้วเปอร์ไซด์ก็เริ่มสงสัยบางอย่าง

พวกเธอไปคัดเลือกผู้นำจ่าฝูงกันตั้งแต่ตอนไหน?

ความทรงจำเหล่านี้คืออะไร?

ความรู้สึกนี้คืออะไร?

ทำไมถึงคิดว่าพวกเขาตายไปแล้ว?

เปอร์ไซด์ไม่รู้เลย

แต่ที่เธอรู้อย่างหนึ่ง

นั่นคือมังกรน้อยที่กำลังบินมานั้นไม่ใช่ศัตรูอย่างแน่นอน

บานากำลังมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยความสับสน

เขารู้สึกราวกับว่าเคยเห็นเจ้าก้อนวัตถุนั้นมาก่อน

"แครอท? "

"ฮืม? "

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พอเขาได้เห็นวัตถุนั้น มันก็เริ่มมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาอยู่ภายในใจ

ความรู้สึกและความทรงจำบางอย่างกำลังผุดกลับมา

ความรู้สึกนั้นทำให้เขาเลิกสนใจทุกสิ่งรอบตัว

ความรู้สึกนั้นได้พลักดันให้ขาของเขาเดินตรงหรี่เข้าไปหาแครอท

เข้าไปหาสตรีเผ่ายักษาที่มีผิวกายสีเขียวงดงาม หุ่นเพรียวบาง ดวงตาสีเทาที่คมกริบ และมีผมสีม่วงยืดยาวเหยียดตรง

สตรีที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว

"ข้าต่อสู้เพื่อนำเจ้ากลับมา และข้าก็ได้เจ้ากลับมาแล้ว"

"? "

แครอทไม่เข้าใจว่าบานากำลังหมายถึงอะไร

แต่ดวงตาของนางกลับเริ่มีหยาดน้ำตาไหลรินลงมา

ส่วนบานานั้น แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดเช่นนั้น

แต่เขารู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเรียกร้องให้เขาโอบกอดเธอ

ใช้สองแอบโอบกอดสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

ห่อหุ้มสตรีที่ดูแข็งแกร่งและบอบบางเอาไว้ด้วยร่างกายของตัวเอง

ก่อนจะมอบจุมพิตที่เกิดจากหัวใจของเขาให้กับเธอคนนั้นไป

"ถ้าหากว่าไม่ต่อสู้แล้วพวกเราจะถูกกวาดล้างหรือ? ฉันราชินีแฟต ขอสั่งให้พวกเราทุกคนรีบเตรียมจัดทัพเพื่อบุกโจมตี สเลบ ขุนพลของฉัน เจ้าจงรีบเตรียมนำทัพบุกเดียวนี้! "

เผ่าอาร์โธร์โพดานั้นไม่สนใจดาบแห่งพระเจ้าตรงหน้า แต่เริ่มเตรียมจัดทัพเพื่อทำสงครามกันแทน

"ได้ครับ กองทัพศัตรูที่ใกล้ที่สุดคือเผ่าปีศาจยักษ์ เดียวกระผมจะไปร้องขอฮอร์เนส สุดยอดขุนพลจากกองกำลังราชินีโอเปอร์ไปช่วยด้วย เพราะเผ่านั้นแข็งแกร่งมากครับ"

"ได้ ฉันอนุมัติ รีบไปดำเนินการ---"

ในตอนนั้นเองที่พวกเขาทั้งสองเริ่มรู้สึกเอะใจบางอย่าง

นี่พวกเขาคัดเลือกองค์ราชินีกับขุนพลของกองทัพกันตั้งแต่เมื่อไหร?

พอเห็นวัตถุที่ตกลงมาใจกลางทุงหญ้า พวกเขาก็เริ่มสั่งการออกคำสั่งโดยสัญชาตญาณในทันที

คลื่นสมองที่จูนเชื่อมต่อเป็นเครือข่ายภายในหัวสมองของเผ่าต่างเริ่มสับสน

ว่าทำไมพวกเขาถึงสามารถแบ่งรับหน้าที่กันได้รวดเร็วขนาดนี้

ราวกับว่า

"ท่านราชินีแฟต พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนเช่นนั้นหรือครับ? "

ราวกับว่าเหตุการณ์นี้เคยได้เกิดขึ้นมาแล้วในอดีตเช่นนั้น

"ปิ้ว! "

มังกรวัยรุ่น [มิลเลอร์] กำลังบินตรงไปทางเอรีส เหมือนที่ออกไซด์บินตรงไปทางเปอร์ไซด์

"เหวอ มังกร! "

เผ่ามนุษย์ตรงหน้าเธอต่างเริ่มตื่นตระหนก

"เดียวก่อนทุกคน! "

มีเพียงแค่เอรีสที่ไม่ตื่นตกใจ

"ฉัน… รู้จักเจ้าหนูตัวนี้..."

"ปิ~"

เจ้ามังกรขนาดสองเมตรกว่าตัวนี้กำลังทำเสียงออดอ้อนเอรีส

มันยื่นหัวไปในระดับสายตาของเธอ

เอรีสยื่นมือออกไปสัมผัสผิวกายของมัน

ในพริบตานั้นเองที่เกิดแสงสว่างจุดประกายขึ้นมาในสมองของเธอ

ภาพจำนวนมากกำลังย้อนกรอกลับเข้าสู่สมอง

ประดุจหนึ่งความทรงจำในส่วนลึกที่ถูกเปิดออกมา

ถึงจะยังสับสน แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจ

ว่าศัตรูที่แท้จริงของเธอนั้นไม่ใช่เผ่าที่กำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

แต่เป็นก้อนคริสตัลแห่งชีวิตที่กำลังตั้งอยู่ข้างหลังต่างหาก

นอกจากมังกรทั้งสองตัวที่ปรากฏขึ้นแล้ว มันยังมีวัตถุประหลาดอีกหนึ่งอย่างอยู่แถวนั้นด้วย

วัตถุทรงกลมสีดำที่แปลกประหลาดก้อนนั้น

"ฮ้าว~ เช้าวันใหม่แล้วหรือ พรม? "

วัตถุทรงกลมนั้นถูกทำให้สลายหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของภูติน้อยเพศชายคนหนึ่ง

เขามีผมสีน้ำตาลตัดสั้นชี้ฟูและมีดวงตาสีแดงฉาน

ชุดนอนสีน้ำตาลน่ารักได้ปรากฏตัวต่อหน้าเผ่าภูตินับล้านที่กำลังจับจ้องเขา

เขาคือ ปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์]

" หืม? เมืองหายไปไหนกันละพรม? แล้วนี่ทำไมถึงเปลือยกายกันทุกคนละพรม? กำลังจัดปาร์ตี้เปลืองผ้ากันอยู่หรือพรม? "

เทพทั้งสามไม่ได้ใจดีขนาดมอบเสื้อผ้าให้ตอนที่มอบชีวิตใหม่

ดังนั้นเอพีเซียร์ที่นอนขังตัวเองอยู่ในเปลือกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก จึงไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยสักอย่าง ว่าโลกใบนี้ได้ผ่านจุดจบรอบที่เก้ามาแล้ว

"น่าสนุกนี่พรม เราขอร่วมวงด้วยสิพรม! "

ว่าแล้วเขาก็จัดการลอกคราบตามเพื่อนไปอีกคน

เหล่าภูติที่เห็นภาพตรงหน้าต่างเริ่มสับสน

มันคนนั้นคือใคร? แล้วทำไมถึงทำท่าราวกับว่าตัวเองเป็นที่ถูกรู้จักดีเช่นนั้น?

แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น กลับมีเผ่าภูติคนหนึ่งกำลังเริ่มใช้สมองทำงานอย่างหนักหน่วง

เธอคนนั้นคือเอสเทอ

การกระทำของเอพีเซียร์นั้นมันไม่สมเหตุสมผลเกินไปจนเธอเริ่มคิดเพื่อหาคำตอบ

"เอสเทอ~ ถึงปกติจะเห็นสวมชุดมิดชิด แต่ว่ามีเนื้อนมเยอะไม่เบาเลยนี่พวย~"

"หนวกหูน่าเอพีเซียร์! ... เอพีเซียร์.? "

"มีอะไรหรือพวย? "

"... ทำไมฉันถึงรู้ชื่อของนายละดอง? "

"แล้วมันแปลกอะไรละ? เราคือเอพีเซียร์ ปฐพีคลั่ง [เอพีเซียร์] ผู้นำทัพหน่วยภูติปฐพียังไงละพวย"

คำพูดนั้นของเขาได้ทำให้ลิ้นชักความทรงจำของเอสเทอถูกเปิดออกมา

ชายตรงหน้ารู้จักเอสเทอ แต่เอสเทอกลับไม่รู้จักและรู้จักในเวลาเดียวกัน

"... มีบางคนลบความทรงจำของฉันหรือดอง? "

เอสเทอไม่อาจหาคำตอบอื่นที่ดีกว่านี้ให้กับตัวเองได้แล้ว

มีใครบางคนกำลังเดินตรงไปที่ซากของดาบแห่งพระเจ้า

บุคคลคนนั้นเป็นชายเผ่ามนุษย์เชื้อสายญี่ปุ่น

มีดวงตาสีดำผมสีดำ ตัวไม่สูงใหญ่ตามสภาพพิมพ์นิยมชาวเอเชีย

ใบหน้าของเขาดูราวกับบิดาที่ได้พบกับบุตรชายซึ่งไม่ได้เจอกันอย่างยาวนาน

"จาวิส…นั่นเสียงของจาวิสใช่ไหม? "

ยะมะโตะเริ่มลงไปค้นหาบางอย่างจากใต้ซากนั้นราวกับคนบ้า

"โอ๊ววว!? นี่มัน… นี่มัน! "

เขากรีดเสียงดังจนได้ยินไปทั่วทั้งทุ่งหญ้าที่โล่งกว้าง

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ตัวของเขา

บางสิ่งที่อยู่ใต้ซากนั้นเริ่มส่งเสียงออกมา

“สวัส--ดิ---ยะ---โตะ--ตรูด---”

เสียงนั้นแตกพร่า แต่ยังคงกำลังทำงานอยู่

สิ่งนั้นได้ยิงภาพบันทึกเหตุการณ์บางอย่างขึ้นสู่ท้องฟ้า

เจ้าสิ่งนั้นกำลังทำหน้าที่สุดท้ายของมันตามคำสั่งของเจ้านายที่มอบเอาไว้

ว่า [พวกเราเคยอยู่ที่นี่]

การปรากฏตัวของเอพีเซียร์

การปรากฏตัวของมังกรน้อยทั้งสองตัว

และภาพบันทึกประวัติศาสตร์ของสงครามโดยจาวิสที่พังทลาย

สิ่งเหล่านั้นได้ไปกระตุ้นความทรงจำที่ควรเลือนหาย

กระตุ้นความทรงจำที่ถูกบันทึกอยู่ในส่วนหนึ่งของวิญญาณ

[วิญญาณ] ตัวตนของพลังงานลึกลับที่ยืนคาบเกี่ยวระหว่างมิติคนเป็นและคนตาย

จิตปราถนาอันแรงกล้าจากชาติก่อนได้ถูกเชื่อมโยงสู่ปัจจุบัน

ปัจจุบันได้เชื่อมโยงสู่อดีต

เมล็ดพันธุ์แห่งความรู้ที่ทิ้งเอาไว้มิได้ไร้ค่า

ความบังเอิญที่กลายมาเป็นจุดพลิกผันของพวกเขา

สู่การต่อต้านเทพเจ้าที่น่ารังเกียจทั้งสามองค์นั้น

คนที่เคลื่อนไหวก่อนใครคือเอรีสเผ่ามนุษย์

เธอวิ่งตรงไปทางคริสตัลของเผ่าตัวเอง

แล้วพยายามใช้มือเปล่าพลักให้มันล้มลงมา

แต่แรงของคนเพียงคนเดียวคงไม่สามารถทำลายมันทิ้งได้

ดังนั้นแอร์บาส์รจึงเดินเข้าไปช่วยพลักอีกคน

ตามด้วยนายแดง

และตามด้วยผู้นำแห่งนาโต้ [ทอม]

เทพสงคราม [เฉินซิง]

โล่อันแข็งแกร่ง [เบลโลน่า]

ผู้ไม่เคยลงจากอานม้า [เทียเซไคร่า]

หญิงจิ้งจอก [ตั๋ง]

ผู้นำหัวโขน [กัง]

แม้แต่ผู้นำแห่งจิตใจ [ดีอ้อน] ยังหันกลับมาต่อต้านเทพเจ้าที่ตนนับถือ

เผ่ามนุษย์ได้ร่วมแรงร่วมใจในทำลายคริสตัลของตนเอง

ไม่ใช่แค่เผ่ามนุษย์ เผ่าอื่น ๆ เองก็เริ่มหันหน้าไปทำลายคริสตัลของตัวเองเช่นกัน

จนกระทั้งคริสตัลของทั้งห้าเผ่าถูกทำลาย และได้ผู้ชนะรอบที่สิบเป็นเผ่าสัตว์เซลล์เดียว [โพแคริโอต]

สาเหตุที่เผ่านี้ไม่ทำลายคริสตัลตัวเองนั้น มันไม่ใช่เพราะมีเหตุผลยิ่งใหญ่อะไรนัก

แค่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าจะล้มคริสตัลของตัวเองยังไงมากกว่า

"อะ… เออ… ผู้ชนะรอบที่สิบคือเผ่าโพแคริโอต… งั้นมาเริ่มรอบที่… สิบเอ็ด? "

เทพไร้หน้าเริ่มสงสัยตัวเองว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้

เทพทั้งสามจับวิญญาณตรงหน้ามาชำระล้างใหม่ แล้วส่งไปเกิดใหม่อีกรอบ

คราวนี้จะไม่ขอให้เกิดข้อผิดพลาดอีกต่อไป

จัดการจับวิญญาณทั้งหมดมาชำระให้สะอาดสิ้น

แต่ทว่า...

"โอ๊ว! ดับเครื่องชนแม่ม! "

บานากำลังตะเบงเสียงดังพร้อมกับเอาคริสตัลแบกขึ้นหลัง

เผ่าอื่น ๆ เองก็ทำไม่ต่างไปจากเขา

ก่อนจะใช้คริสตัลบนหลังดับเครื่องชนใส่กันเองจนแตกสลายไปพร้อมกัน

“ระ...รอบที่สิบสอง…”

เทพเจ้าไร้แขนถึงกับพูดไม่ออก

ทำไมกัน ทั้งที่ชำระวิญญาณไปถึงขนาดนี้แล้ว แต่ทำไมถึงยังมีความทรงจำหลงเหลืออยู่ได้?

เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เริ่มอยู่เหนือคำอธิบายและสามมัญสำนึกที่พวกเขาทั้งสามคนไม่อาจเข้าใจได้แล้ว

รอบที่สิบสอง

“มาจัดปาร์ตี้บาบีคิวกัน! ”

ดูเหมือนว่ารอบนี้จะมีเผ่าอาร์โธร์โพดาเป็นเจ้าภาพในการก่อการต่อต้านเทพเจ้า

สเลบ บุรุษผู้กล้าของเผ่ากำลังนำคริสตัลมาย่างไฟแทนตาบาบีคิวอยู่

มันช่างเป็นภาพที่บ้าบอมาก เพราะดูเหมือนกับเป็นการดูหมิ่นต่อสิ่งที่เทพเจ้าทั้งสามสร้างขึ้นมา

“หน่อย! พวกแกจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย? งั้นมาแข่งกันว่าใครจะมีความอดทนมากกว่า รอบที่สิบสาม! ”

พรึบ!

“คุณมังกรค่ะ~ เชิญเอาไปโยนเล่นได้ตามสบายเลยค่ะ~"

"โกรว~"

เปอร์ไซด์กำลังนำฝูงมังกรจำนวนมากมา

ในรอบที่สิบสามนี้ เธอขอเป็นเจ้าภาพในการต่อต้านเทพเจ้า

ด้วนการพาฝูงมังกรมาโยนคริสตัลกลางอากาศเล่น

แถมไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไง แต่เธอได้พาเจ้ามังกรทมิฬ [อสูรแห่งการกลืนกิน] ตัวนั้นติดพ่วงมาด้วย

พวกมังกรบินฉวัดเฉวียนพร้อมกับยื้อแย่งคริสตัลกันอย่างเมามัน

บินม้วนตีลังกาแล้วโยนรับส่งอย่างรุนแรง

ประดุจเกมส์กีฬาฟุตบอลอันเร่าร้อน!

"พอได้แล้ว! รอบที่สิบสี่! "

เทพเจ้าไร้หน้าเริ่มรู้สึกหัวเสีย

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนลูบคมโดยพวกสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำกว่าอยู่

รอบที่สิบสี่---

"เอาคริสตัลมาวิจัยกันเลยดอง! "

เอสเทอจับเอาก้อนคริสตัลทั้งหกมาวิจัย

วิเคราะห์โครงสร้างร่วมกับอัจฉริยะของทุกเผ่าพันธุ์

เนื่องจากไม่จำเป็นต้องสนใจที่คริสตัลจะถูกทำลาย ดังนั้นครั้งนี้เหล่านักวิจัยจึงจัดการสับผ่าแยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อศึกษา---

"หยูด~ หยุดเลยนะ! เดียวก็ได้เป็นเรื่องใหญ่หรอก! "

เทพเจ้าไร้แขนกรีดร้องดังลั่นแล้วรีบยึดคริสตัลกลับคืนไปในทันที

จะปล่อยให้ตัวตนในมิติที่ต่ำกว่าล่วงรู้ความลับของเทคโนโลยีเทพเจ้าไม่ได้เด็ดขาด

"อะไร~ กลัวพวกเราจะรู้ความลับกันหรือยังไงดอง~"

เอสเทอพูดใส่ท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มของปีศาจน้อย

ถึงจะมองไม่เห็นอีกฝ่าย แต่การที่คริสตัลหายไปต่อหน้า นั่นก็เป็นหลักฐานชั้นดีแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังร้อนรน

"คราวนี้ไม่รีเซ็ตเกมส์แล้วหรือดอง? "

เอสเทอยังคงพูดท้าทายต่อไป

"พวกเราเผ่าภูติ! ในเมื่อเทพเจ้าไม่ต้องการให้พวกเราทำสงคราม คริสตัลก็ไม่ให้ศึกษา งั้นมาเต้นระบำเป็นการขอบคุณพวกเขาหน่อยดอง! "

"โอ๊ว! "

"พวกเราเอาด้วยสิ! "

ในที่สุดสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าก็สมานฉันท์สามัคคีพร้อมเพรียง

ยืนเรียงเป็นทิวแถวหน้ากระดานบนลานทุ่งหญ้า

ห้าเผ่าห้าล้านชีวิต

กับอีกหนึ่งเผ่าที่เข้าสิงสู่ร่างพวกเขา

แม้นจะไม่มีร่างกาย แต่ขอมีส่วนร่วมในการเย้ยหยั่นเทพเจ้าด้วย

ด้วยการช่วยปรับโครงสร้างร่างกายของผู้ถูกสิงสู่ เป็นอีกขั้นหนึ่งของวิวัฒนาการชีวิต

"เริ่มเทศการขอบคุณเทพเจ้าทั้งสาม [ระบำตูดได้] ! "

ว่าแล้วห้าล้านชีวิตก็หันตูดขึ้นท้องฟ้า

พวกเขาส่ายตูดไปมาด้วยพลังกล้ามเนื้อของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุด

อีกทั้งยังปล่อยก๊าสเพื่อสร้างเสียงจังหวะเร้าดังกังวาล

เสียงประกอบแสนไพเราะเสนาะหูนั้น ได้สั่นรัวเป็นจังหวะร๊อกที่เมามัน

ขยับกล้ามตูดขึ้นลงอย่างเข้มแข็งและห้าวหาญทรงพลัง

หากมองมาจากที่ระยะไกล ก็จะเห็นเป็นทะเลคลื่นผิวหนังหลากสีที่สวยงาม

ซึ่งทั้งหมดนั้นคือ…

[ตูด]

"..."

[ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] [ตูด] แล้วก็ [ตูด]

ตูดลานตาเต็มไปทั่วฟ้าดินสลาย~

"โว๊ยยย! ล้อเลียนกันขนาดนี้ ข้าจะไม่ทนแล้ว ข้าจะฆ่าพวกมัน! คราวนี้จะไม่คืนชีพให้แล้วด้วย! "

ว่าแล้วเทพไร้หน้าก็สร้างพายุสีดำเข้าโหมกระหน่ำโลก

จะฆ่าไม่ให้เหลือเลย! นั่นคือสิ่งที่เขาคิด

แต่เมื่อพายุสีดำพัดผ่านพ้นไป เขากลับพบว่ามีโดมสีดำขนาดใหญ่ปกคลุมพวกเขาเอาไว้อยู่

เป็นเพราะการปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายของเผ่าโพแคริโอต จึงทำให้ระดับพลังในการควบคุมโมเลกุลของเผ่าภูติเก่งกาจขึ้น

ระดับผู้นำของเผ่าภูติต่างร่วมมือกันสร้างโดมด้วยวัสดุสีดำขนาดยักษ์

ใช้ความรู้และประสบการณ์จากชาติก่อนมาแก้ไขปรับปรุง จนสามารถสร้างวัสดุที่ต้านทานพลังงานของพายุดำได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แถมยังมีประชากรเผ่าอื่นช่วยกันคำจุนผิวโดม จนเป็นโครงสร้างค้ำยันมีชีวิตที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งก่อนสร้าง ใด ๆ

ร่วมพลังจากทุก คนทุกเผ่าพันธุ์ในการต่อต้านอำนาจของเทพเจ้า

อาจกล่าวได้ว่านี่คือชัยชนะของพวกเขา

ชัยชนะที่มีเหนือเทพเจ้าผู้โอหัง

แม้นว่าเทพไร้ขาจะสร้างแผนดินไหว

แม้ว่าเทพไร้แขนจะสร้างเภทภัยน้ำท่วม

แต่พวกเขาก็รอดมาได้โดยที่ไม่มีใครตาย

แล้วเมื่อเหล่าเทพเจ้าหมดแรงที่จะใช้อำนาจสังหารพวกเขา---

[ตูด]

--พวกเขาก็ถูกเหล่าสิ่งมีชีวิตในมิติต่ำต้อยระบำตูดใส่เป็นการเย้ยหยั่นต่อไป

เหล่าเทพทั้งสามไม่อาจทำอะไรต่อไปได้อีก

ไม่อาจควบคุมพวกเขา

ไม่อาจแย่งชีวิตของพวกเขา

แถมยังถูกเย้ยหยั่นเหยียดหยามจนแทบจะสิ้นใจตาย

"พอที! ข้าไม่สนใจแล้ว! เทพไร้แขน เทพไร้ขา พวกเราไปกันเถอะ! โลกนี้มันไม่น่าสนใจอีกต่อไปแล้ว! "

เมื่อไม่สามารถควบคุมได้ เหล่าเทพทั้งสามจึงยอมลามือจากโลกใบนี้

ประดุจเด็กเอาแต่ใจที่หมดความสนใจต่อของเล่นที่พังทลาย

ลาจากไปโดยไม่คิดหันกลับมามองอีกต่อไป...

หนึ่งปีผ่านไป

***ผู้กล้าสมองกล้าม [เอรีส]

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับคุณเอรีส”

“สวัสดีสเลบ”

ฉันกำลังยืนคุยกับบุรุษเผ่ามนุษย์มดที่สวมชุดสูทสีดำ

ตอนนี้ก็ผ่านมาได้ครบหนึ่งปีแล้ว ที่พวกเราก่อการต่อต้านเทพเจ้าทั้งสามที่ปกครองพวกเรา

หลังจากวันนั้น พวกเราทั้งหก… ไม่สิ ห้าเผ่าก็ได้แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตนตามอิสระที่ได้รับมา

เผ่ามนุษย์มดเลือกที่จะเดินทางลงใต้

เห็นว่าตอนนี้ไม่มีพายุสีดำปกคลุมทวีปอีกต่อไปแล้ว พวกเขาเลยอยากลองท้าทาย แล้วต่อเรือเพื่อข้ามทวีปไปอีกฟากของทะเลกัน

ส่วนเผ่าที่เหลือนั้นได้เลือกที่จะอยู่ในทวีปนี้ แล้วร่วมมือกันสร้างเมืองคริสตัลซิตี้กลับมาอีกครั้ง

ถึงจะมีบางส่วนแยกตัวออกไปสร้างเมือง แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะแตกแยกกันเหมือนแต่ก่อน

ส่วนเผ่าที่พึ่งจะมารับรู้ว่ามีอยู่จริงอย่างเผ่าโพแคริโอตนั้น พวกเขาได้หายตัวไปอย่างลึกลับ

แต่เห็นเปอร์ไซด์บอกว่า “คุณวิญญาณอยู่ในตัวของพวกเราทุกคนค่ะ ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง”

จะบอกว่าในร่างกายของพวกเรามีพวกเขาอาศัยอยู่อย่างเงียบ ๆ แบบนั้นนะหรือ?

คงจะคิดแบบนั้นได้อยู่ละมั้ง?

“บุตรชายของท่านดูแข็งแรงน่าดูเลยนะครับ”

“ใช่ไหมละ? ฉันคิดว่าอยากได้ลูกสาวอีกคนหนึ่งนะ”

“แค่สองคนจะเอาไปทำไมกันครับ อย่างผมนี่มีแทบจะเป็นหมื่นคนแล้วนะครับ”

“เออ… เผ่าของฉันไม่เหมือนกับเผ่าของสเลบหรอกนะ”

“ประหลาดจังนะครับ? ”

“ใช่...มันประหลาดมาก…”

สเลบเข้ามาเล่นกับทารกน้อยที่พึ่งอายุได้เพียงหนึ่งเดือนของฉัน

ฉันรู้สึกตกใจกับวิธีคิดการสืบทายาทเผ่ามนุษย์มดจริง ๆ

เผ่าของพวกเขาจะมีราชินีเพียงหนึ่งกับขุนพลประจำกายเพียงหนึ่ง

ซึ่งพวกเขาหนึ่งคู่จะเป็นผู้ที่สร้างทายาทขึ้นมาทั้งเมือง

ขอเน้นว่าทั้งเมือง…

แล้วถ้าหากว่ามีคู่รักใหม่เกิดขึ้น พวกเขาก็จะแยกตัวออกไปสร้างเมืองของตัวเองกัน

ฉันไม่สงสัยเลยว่าทำไมเผ่าของพวกเขาต้องออกไปหาทวีปใหม่อาศัย

เพราะพวกเขาคงรู้ตัวว่าหากกระจายลูกหลานกันเร็วขนาดนี้ คงมีหวังได้ตีกับชาวบ้านในอนาคตแน่

เอาละ ทีนี้กลับมาเรื่องของฉันต่อ

พ่อของเด็กคนนี้คือใครนะหรือ?

คำตอบคือแอร์บาส์รคนนั้นยังไงละ

ก็… เขาเป็นคนที่คอยช่วยเหลือฉันมาตลอดเลยนี่น่า

เลยคิดว่าได้อยู่กินกับผู้ชายคนนี้คงจะดีไม่น้อย

“พี่เอรีส พี่สเลบ ทั้งสองคนมาถึงกันแล้วหรือคะ? นี่หนูนึกว่าตัวเองมาเร็วแล้วนะเนี่ย”

คนที่กำลังบินเข้ามาทักพวกเราคือเปอร์ไซด์กับมังกรน้อย---

“โกร๊ว! ”

“ฮูม! ”

เออ... ก็ไม่ค่อยจะน้อยเท่าไหรแล้วละนะ

เจ้ามิลเลอร์กับเปอร์ไซด์นั้นโตขึ้นมากเลยทีเดียว

เมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่เทพเจ้ารีรันโลกไปหลายต่อหลายครั้งนั้น ฉันนึกว่าต้องลาจากพวกมันไปตลอดกาลเสียแล้ว

แต่ดูเหมือนว่าชีวิตของพวกมังกรเองก็ได้เวียนว่ายตายเกิดใหม่ในกรงขังของเทพเจ้าเช่นกัน

ดังนั้นตัวตนของพวกมันจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

แล้วคราวนี้คนที่ไปพบพวกมัน ก็คือเปอร์ไซด์ที่พยายามออกบินตามหาทั้งทวีปถึงครึ่งปีเต็ม

ถึงส่วนใหญ่เธอจะบินหลงทิศไปเองก็ตามทีเถอะนะ

“คนอื่นคงมาช้าหน่อย เพราะเอสเทอต้องไปช่วยเตรียมงานเทศกาลกับยะมะโตะ ส่วนบานา… ถ้ามันรอดชีวิตจากเมียมันได้ คงน่าจะมาร่วมงานกับพวกเราได้ละนะ...”

“เหวอ~ นั่นสินะคะ พี่แครอทนี่ขี้หึงแบบสุด ๆ ไปเลยด้วยนี่ค่ะ”

ใช่แล้ว วันนี้พวกเราได้จัดวันนัดคืนสู่เหย้าหลังจากที่แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเองถึงหนึ่งปีเต็ม

บานาแต่งงานกับแครอทไปแล้ว ฉันเองยังไปร่วมงานแต่งของเขาเลย

แถมพวกเขายังรักกันมาก เห็นว่ามีพยานรักด้วยกันถึงสิบสองคนเลยนะ

“ข้ามาแล้ว…”

เสียงของบานาดังขึ้นมาจากหัวมุมของลานกว้าง

คนภายในร้านกาแฟที่พวกเราใช้นัดพบกันนั้น ต่างหันไปมองทางเขาเป็นสายตาเดียวกัน

พร้อมกับเริ่มอมยิ้มแห้งอย่างเห็นใจ

“หน้าบวมมาเชียวนะเอ็ง”

“เดียวนี้ชักปากเหม็นขึ้นแล้วนะสเลบ”

ชายที่มาพร้อมกับชุดพื้นเมืองของเผ่ายักษ์ [บานา]

ชายร่างยักษ์สูงกว่าสามเมตรคนนี้กำลังอยู่ในสภาพบูดบวมดูไม่ได้

สงสัยคงถูกแครอทอัดน่วมก่อนออกมาเจอพวกเราละมั้ง?

“อย่าถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าเชียวนะ”

“ได้...”

“ไม่ถาม...สักหน่อยหรือ? ”

จะเอายังไงกันแน่ยะ!

“คือพอข้าบอกว่าจะมาเจอพวกเจ้า ยัยนั่นก็ซัดหน้าข้าจนบวมพร้อมกับบอกว่า [เพื่อหลักประกันไม่ให้มีใครมาชอบข้า] เหตุบ้าอะไรของยัยนั่นกันฟะ แถมเจ้าโทเมยังเห็นดีเห็นงามเข้ามาช่วยกัดจนเป็นแผลใหญ่บนแขนข้าอีก! ”

ฉันทำได้แค่หัวเราะแห้ง ๆ ตอบเขาเท่านั้น

ความจริงถ้าฉันเป็นแครอทก็คงไม่ไว้ใจบานาเหมือนกัน

เพราะทุกวันนี้ ขนาดมันแต่งงานไปแล้ว บางครั้งยังแอบเห็นมันมามองสาวเผ่ามนุษย์ด้วยสายตาหื่น ๆ อยู่เป็นครั้งคราวเลย

“ฮะ ฮะ ฮะ ลุงบานาหน้าบวมละ ฮะ ฮะ ฮะ! ”

เปอร์ไซด์หัวเราะอย่างร่าเริง

“โอ๊ย...เหนือยจังดอง… เตรียมงานเทศกาลไม่สนุกเลยดอง… อีกเดียวต้องกลับไปดูแลลูกด้วยดอง…”

“สวัสดีเอสเทอ”

ภูติน้อยตัวจิ๋วผู้น่ารักบินเข้ามาหาพวกเราอย่างเหนื่อยล้า

เธอจัดการแย่งถ้วยชาตรงหน้าฉันไปซดจนหมดแก้ว

ก่อนจะนั่งพักพร้อมกับเช็ดเหงือตรงเส้นผมสีเขียวอันงดงามของเธอจนแห้ง---

เดียวนะ

“นี่เธอมีลูกแล้วเรอะ!? ”

“อ๊ะ… ลืมบอกพวกเธอไปเลยดอง ฉันพึ่งแต่งงานกับยะมะโตะไปเมื่อสามเดือนที่แล้วนะดอง แถมไม่น่าเชื่อว่าเผ่าภูติกับมนุษย์จะมีลูกกันได้ด้วยนะดอง ตอนนี้มีลูกสาวคนหนึ่งแล้วละดอง น่ารักมากเลยดอง~”

เอาจริงดิ!?

ความรักระหว่างเผ่าอย่างงั้นหรือ

ข่าวนี้แทบจะทำให้ฉันยิ้มกว้างออกมาจนถึงใบหู

เพราะนี่คือหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงมิตรภาพและความรักระหว่างเผ่าพันธุ์

ความสงบสุขไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

ฉันมองไปโดยรอบพื้นที่ลานกว้างของงานเทศกาลตรงหน้า

งานเทศกาล [ระบำตูด]

มันคืองานเฉลิมฉลองแห่งความยินดีที่พวกเราได้รับชัยเหนือเทพเจ้า ซึ่งพวกเราได้ตกลงกันว่าจะจัดขึ้นทุกปีของวันขึ้นปีใหม่

หากมองไปให้ทั่ว ก็จะพบกับความสงบสุขและรอยยิ้ม

ภาพของผู้นำกังที่ยืนจับมือกับประธานาธิบดีลิลลี่โดยมีเลขาตั๋งยืนกัดผ้าเช็ดหน้าอยู่ข้าง ๆ

สุดท้ายเธอคนนั้นก็เป็นได้แค่ระดับ [คนในครอบครัว] ของเขาสินะ…

ช่างน่าสงสารนัก

พอเลื่อนสายตาไปทางซ้าย ก็จะพบกับเบลโลน่าและเทียเซไคร่าที่เต้นรำกันอยู่

ในที่สุดเจ้าเบลโลน่าก็รู้ตัวเสียทีนะว่าเทียเซไคร่าคือผู้หญิง

เลยถัดไปคือภาพของนายแดง เฉินซิง แมงโก และฮอร์เนสที่กำลังแสดงการต่อสู้บนลานเวทีมวย

จับกลุ่มพวกสมองกล้ามบ้าการต่อสู้อยู่หรือยังไงนั่น?

ชักรู้สึกคันมืออยากไปร่วมขึ้นมาเลยแฮะ

พอหันไปทางซ้ายก็จะพบเหล่าผู้นำมนุษย์ที่กำลังพูดคุยกับเหล่าผู้นำของเผ่าอื่นอย่างออกรสชาติ

ภาพของราชินีมนุษย์มดที่สวมสูทตัวใหญ่สี่เมตรที่กำลังคุยกับคุณทอมนั้นช่างน่าเกรงขามจริง

ฉันเบือนสายตาออกจากกลุ่มผู้นำเผ่าไปที่พื้นที่ลานกว้าง

ที่ตรงนั้นมียะมะโตะกำลังติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างอยู่ด้วยรอยยิ้ม

ด้านข้างของเขามีเด็กทารกตัวน้อยมีปีกใสกำลังเดินเล่นวนอยู่รอบตัวของเขา

ดวงตาสีดำกับผมสีเขียว

นั่นคือลูกสาวของเอสเทอ?

ว่าแต่เด็กอายุหนึ่งเดือนกว่านี่สามารถเดินได้แล้วหรือเนี่ย?

คงเอาสามัญสำนึกไปผูกมัดกับลูกครึ่งมนุษย์ภูติไม่ได้หรอกมั้ง?

ฉันเบือนสายตาไปทางกลุ่มภูติ

ที่ตรงนั้นมีโรสกับดิไลออนกำลังสร้างทุ่งดอกลิลลี่งดงามกันเองอยู่

ส่วนจัสเซียร์กับดีลอนนิกนั้น พวกเขากำลังพยายามจีบสาวในเผ่าอย่างสุดกำลัง

แต่ดูเหมือนว่าจะกินแห้วรัว ๆ เลยละ

ส่วนอีกคนที่ชื่อเอพีเซียร์นั้น เขาไม่สนโลกแล้วเริ่มจัดการสวาปามอาหารตรงหน้าแบบไม่สนใจใครแทน

ฉันยิ้มให้กับภาพของเผ่าภูติที่น่ารักตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองทางกลุ่มของเผ่ามนุษย์นก

ที่ตรงนั้นเหล่าผู้นำของเผ่ามนุษย์นกกำลังเปิด...เออ… [ร้านนวยหนึ่งครั้ง คิดเงิน 100 ยูนิต?]

พวกเขากำลังใช้ประโยชน์จากกายวิภาคของเผ่า ซึ่งมีขนฟูนุ่ม ในการหาไถเงินจากผู้คนที่มาเที่ยวงานเทศกาลอย่างเต็มที่

ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นคนจากเผ่ามนุษย์กับเผ่ายักษ์

พูดไม่ออกเลยแฮะ

ส่วนเพื่อนคนสำคัญของเปอร์ไซด์อย่างโซเดียมกับไฮเจนนั้น พวกเขากำลังพล๊อตรักกันอยู่ตรงมุมมืดบนต้นไม้ของลานกว้าง

เผ่ามนุษย์นกนั้นมีสองเพศในคนเดียว แต่ถ้าหากตัดไอนั้นทิ้ง พวกเขาก็จะกลายเป็นสตรีเพศอย่างสมบูรณ์แบบ

และคนที่ยอมเป็นสตรีเพศนั้นคือไฮเจน

เห็นเปอร์ไซด์เล่าว่าสองคนนี้ไม่ถูกกันมาก่อน แต่พอมาเห็นพล๊อตรักกันแบบนี้แล้ว มันเลยทำให้ฉันเชื่อเรื่องนั้นไม่ลง

พวกเขาดูรักกันดีออก

“เรียนทุกท่าน งานเทศกาลกำลังจะเริ่มแล้วครับ กระผมจาวิสเองครับ”

เสียงของระบบ AI ที่ยะมะโตะแสนภูมิใจได้ส่งเสียงดังมาจากกล่องสีดำที่เขากำลังติดตั้งอยู่เมื่อกี้

เหล่านักแสดงผู้หญิงที่สวยงามจากทั้งห้าเผ่าได้มารวมตัวกันที่ใจกลางเวทีขนาดยักษ์

สำหรับผู้หญิงเผ่ามนุษย์มดที่ไม่ใช่ราชินีนั้น จะคงความสูงแค่หนึ่งเมตรและถูกจัดอยู่ในกลุ่มของ [มดทาส]

แต่ทว่าร่างเล็ก ๆ แบบนั้นก็ดูน่ารักแปลกตาดีเหมือนกัน

แสงไฟจากคบเพลิงได้สุกสว่างจนราตรีที่กำลังมาเยือนนั้น กลายเป็นยามรุ่งอรุณที่งดงาม

“มามู~”

ทารกน้อยในอ้อมแขนยิ้มร่าให้กับเหล่าคณะนักแสดงตรงหน้า

ราวกับรับรู้ได้ว่ากำลังจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น

ฉันมองย้อนกลับไปในวันที่พวกเรายังรบราฆ่าฟัน

จนกระทั้งถึงวันที่แสนสงบอย่างแท้จริงในวันนี้

“ขอเริ่มงานเทศกาล [ระบำตูด] ณ บัดนี้ครับ”

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลง

ทุกคนเริ่มเริงระบำ

พูดคุยสนุกสาน

สวาปามอาหารราวคนบ้า

ดื่มเหล้าเมามายราวกับคนเขลาเบาปัญญา

ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ยุคสงคราม… ได้จบลงแล้ว

~Fin~

***

จากผู้แต่ง

นี่ถือว่าเป็นนิยายเรื่องที่สามแล้วที่ผมได้ร้อยเรียงและแต่งขึ้นมาจนจบ

ถึงฝีมืออาจจะยังไม่ได้พัฒนาไปมากจากนิยายในเรื่องก่อนหน้านี้ แต่ต้องขอขอบคุณกำลังใจจากนักอ่านทุกท่าน ที่ทำให้ผมมีพลังเขียนมาจนถึงวันนี้

ขอบคุณครับ