จักรพรรดิปราชญ์บรรพกาลลี้เฟย

"เอาละ ในตอนนี้พลังของหงส์แดงเข้าไปอยู่ในจักระแห่่งหงส์ในตัวเจ้าแล้ว และพลังปราชญ์เซียนวานรก็อยู่ในจักระวานรในร่างของเจ้า ในเวลานี้พวกเจ้าทั้งสองต่างมีจักระเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งจักระแล้วเช่นกัน" ซีหยางเฟิ่งชี้ไปที่เฟยหมิงและลี้เฟยหลังจากที่ออกมาจากร่างทั้งสอง

ลี้เฟยและเฟยหมิงกล่าวลาเซียนผู้มีพระคุณทั้งสองแล้วเดินทางออกจากถ้ำ แน่นอนว่าทั้งสองได้ปิดแผ่นหินที่แตกไว้กันกิ้งก่าไฟออกมาด้านนอกก่อนออกมา

เมื่อออกมาด้านนอกถ้ำเซียนวานรแล้ว จึงเดินทางออกนอกป่าหิน แต่ก็ต้องตกใจเพราะด้านนอกมีกิ้งก่าไฟตัวขนาดใหญ่เกือบเท่าม้า ตัวใหญ่กว่าที่เคยพบอยู่หลายฝูง มองดูเผิน ๆ เป็นพันตัวที่ยังไม่ได้กลับลงไปในถ้ำ แต่กลับออกมานอกป่าและทำร้ายผู้คน

"กิ้งก่าไฟฝูงนี้น่าจะมาจากถ้ำอื่น ตัวพวกมันใหญ่กว่าที่เราเคยพบมากเลย น่ากลัวจริง พวกมันน่าจะออกมาหาอาหาร เพราะไม่มีใครเข้าไปด้านในนานแล้ว มันไม่ได้กินอาหาร ถึงได้ออกมาเพ่นพ่านด้านนอก" ลี้เฟยวิเคราะห์เหตุการณ์

ที่ตลาดค้าขาย ชาวบ้านต่างแตกตื่นหลบหนีกิ้งก่าไฟ เพิงร้านค้าหลายแห่งไฟไหม้ไม่เหลือแม้แต่ซาก หากแต่มีทหารหลายพัน พยายามใช้อาวุธไล่ต้อนกิ้งก่าที่มีขนาดเล็กพอที่จะรับมือไหว และใช้โล่เป็นกำบังไฟ แต่ก็ช่วยไม่ได้มาก โล่ที่ใช้กัน สักพักก็ร้อนจัดและละลายเพราะพิษของกิ้งก่าและความร้อนจากลูกไฟที่พ่นออกมาเรื่อย ๆ

อาหารมากมายที่ชาวบ้านนำมาวางขาย ตกเป็นอาหารของกิ้งก่ากว่ายี่สิบตัว ชาวบ้านผู้คนหลายคนช่วยกันเอาหอกไปไล่ต้อน หลายรายไม่มีวิชายุทธ์ทำให้โดนตะปบและถูกกินเป็นอาหารตายอย่างสยอง บ้างก็โดนลูกไฟครอกตาย

มีไม่กี่สำนักเข้ามาช่วยจัดการ เพราะส่วนใหญ่เมื่อเห็นกิ้งก่าไฟออกมาแล้ว จึงกล้าที่จะเข้าไปในเขตป่าหิน แทนที่จะมาช่วยผู้คน กลับมุ่งเข้าไปในป่าหิน เพื่อไปหาโชควาสนาที่เป็นตำนาน ซึ่งก็คือ ถ้ำเซียนวานรนั่นเอง แต่พวกเขาเหล่านั้นไม่รู้เลยว่า วาสนาเหล่านั้น ตกเป็นของลี้เฟยและเฟยหมิงโดยบังเอิญเรียบร้อยแล้ว ดังนั้น ด้านนอกจึงมีเพียงไม่กี่สำนัก และทหารที่มาใหม่พร้อมผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิฝูซีนามตงกวนสงที่ยกมาเอง

"พวกเจ้ากระจายกำลังออกไป เอาทวนสกัดไล่มันไว้"

"พวกนี้มาจากป่าหินด้านใน" ตงกวนสงกระโดดออกจากหลังม้าพุ่งทวนใส่กิ้งก่ายักษ์อีกด้านที่กำลังทำร้ายชาวบ้าน

หลังจากหนึ่งชั่วยามเศษ กิ้งก่าไฟขนาดใหญ่ก็พากันวิ่งกลับเข้าไปในป่าหิน ทิ้งไว้แต่ร่องรอยความเสียหายและซากศพของชาวบ้านและทหารมากมาย สภาพศพโดนกัดกินเหลือกแต่กระดูก บางศพก็โดนไฟเผากระดูกกลายเป็นเถ้าขาว ๆ กองอยู่บนพื้น

ตงกวนสงเดินสังเกตการณ์ ช่วยเหลือชาวบ้านและทหารที่ได้รับบาดเจ็บ

"พ่อหนุ่ม ข้าเห็นเจ้าช่วยสังหารกิ้งก่าไฟกับเพื่อนเจ้า ฝีมือเจ้าไม่เลวทีเดียว เจ้ามาจากสำนักใดกัน" ตงกวนสงเดินมาทางลี้เฟยขณะเห็นลี้เฟยและเฟยหมิงกำลังช่วยเก็บหินวิญญาณหลายสิบตัว

"ข้ามาจากสำนักอัคคี จากเมืองชางไห่ ข้าได้รับมอบหมายจากสำนักให้มาช่วยดูเหตุการณ์ครั้งนี้ ทางจักรวรรดิแจ้งมาที่สำนักข้า" ลี้เฟยกล่าวไปโดยไม่ละจากการจัดการหินวิญญาณขนาดใหญ่

"อืม ข้าเข้าใจละ มีหลายสำนักมาช่วย แต่ว่าล้วนตกตาย สูญหายในป่าหินมากมาย มีบางส่วนเข้าไปในป่าหินในเวลาที่ข้ามาถึงเช้านี้ พวกเขาไม่ได้ออกมาช่วยจัดการ"

"มีบางกลุ่มรอดชีวิตออกมา เขียนแผนที่ไว้ว่า ด้านในป่าหิน มีรังกิ้งก่าไฟขนาดใหญ่ อยู่ในนั้น มีจำนวนมากมายที่มันขึ้นมาจากใต้ดิน ไล่กินสัตว์ป่ามากมาย" ตงกวนสงเล่าเหตุการณ์ให้ลี้เฟยและชาวยุทธ์หลายคนฟังขณะที่แต่ละคน ต่างเข้ามาเก็บหินวิญญาณของกิ้งก่าไฟที่ตาย

"ทางท่านจักรพรรดิฝูซี ต้องการให้ข้ารวบรวมผู้คนเข้าไปจัดการปิดทางขึ้นของกิ้งก่าไฟ แต่การจะเข้าไปนั้น ข้ายังคิดไม่ตกว่าจะทำเช่นไร เพราะเท่าที่รู้ พวกมันมีจำนวนนับพันตัวทีเดียว พวกท่านมีความคิดอย่างไรกันบ้าง" ตงกวนสงถอนหายใจพลางมองไปที่เหล่าชาวยุทธ์ที่รายล้อมบริเวณนั้น ทว่าไม่มีใครตอบคำถามแม้แต่คนเดียว

"ถ้าจะปิดทางขึ้น ก็มีวิธีเดียว พวกเราต้องเข้าไป ถ้าไม่เข้าไป ก็ปิดไม่ได้"

"พวกท่านจะเข้าไปหรือไม่" ลี้เฟยมองหน้าตงกวนสงและคนอื่น ๆ 

"ข้าจำเป็นต้องเข้าไป แผนที่ในมือข้านี้ ได้มาจากทหารคนสนิทของข้าที่รอดตายมาจากป่าหินในยามนั้นเขียนไว้ ทว่าก็ไม่ละเอียดเพราะมันเขียนมาจากความทรงจำที่วุ่นวาย แต่ก็ดีกว่าไม่มี" ตงกวนสงหยิบแผนที่มากางแล้วชี้จุดที่ต้องเข้าไป

"พวกเราต้องผ่านป่าหินรอบนอก ผ่านหุบเหวที่มีทางเดินแคบตรงนี้ ที่นี่จะมีลมจากใต้หุบเหวขึ้นมาเป็นระลอก แต่เป็นลมร้อนมาก เห็นว่าเป็นไฟจากหุบเหว จากนั้นเข้าไปด้านในจึงจะพบผาหินรูปพัด จะมีทางเข้าไป คนสนิทข้าไม่ได้เข้าไป เพราะมีฝูงกิ้งก่าไฟอยู่ด้านนอก ทหารของข้าเสียชีวิตมากมายในบริเวณนั้น"

"ตอนนี้ปัญหามีสองประการ ประการแรก จะเข้าไปให้ถึงรังของพวกมันอย่างไร โดยไม่ทำให้มันกรูออกมาฆ่าพวกเราแทน ประการที่สอง ถ้าเข้าไปได้ จะจัดการมันอย่างไรต่อถึงจะควบคุมมันอยู่ในผาหินนั้นตลอดไปเหมือนเดิม"

"ข้ามีทหารอีกพันนายที่ยังสามารถเข้าไปได้" ตงกวนสงสรุป

"ขออภัยท่านตงกวนสง ท่านบอกพวกเราว่าด้านในเป็นหน้าผา หุบเหวที่มีทางเดินแคบ การจะให้ทหารมากมายเข้าไป เกรงว่าจะไม่เป็นการดี ข้าว่า ถ้าเราคัดหน่วยกล้าตายสักจำนวนหนึ่งลุยเข้าไป ส่วนที่เหลือ วางกำลังกระจายเป็นจุด ๆ เป็นกองสนับสนุน มิสู้ดีกว่าหรือ" ลี้เฟยคิดวางแผนที่จะเข้าไปพร้อมกองกำลังบางส่วน

"ดี ท่านอื่น มีความคิดเห็นเช่นไรกันบ้าง" ตงกวนสงมองไปรอบ ๆ สอบถามความเห็นของชาวยุทธ์ที่เหลืออยู่

"ดี"

"ข้าเห็นด้วย"

"ตามนั้น"

"ดี ถ้าเช่นนั้นข้าจะคัดกองกำลังข้าไปร้อยนาย ที่เหลือข้าจะวางไว้เป็นกำลังสนับสนุน" ตงกวนสงหันไปสั่งนายกองคัดคนทันที จากนั้นจึงมุ่งตามชาวยุทธ์ที่พุ่งเข้าไปในป่าหินก่อนหน้านี้

"เฟยหมิง เจ้าว่าไง เจ้าจะเข้าไปกับข้าหรือเจ้าจะรออยู่ที่นี่ก็ได้" ลี้เฟยหันมามองหน้าเฟยหมิงพลาง

"เจ้าเข้าไป แล้วเจ้าจะทิ้งข้าไว้คนเดียวหรือไง" เฟยหมิงสะบัดหน้าไปอีกทางแล้วเดินเข้าป่าหินไป

ลี้เฟย "##$%#$^#^%"