ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

วันนี้ทั้ง11สำนักต่างครึกครื้น เหล่าจอมยุทธที่ได้รับบัตรเชิญต่างเตรียมตัวไปยังสำนักเซียน

งานเลี้ยงหงส์ร่ายรำ มีแค่จอมยุทธส่วนน้อยของสำนักนอกที่ได้ไปงานเลี้ยงนี้
พวกเขาจะส่งบัตรเชิญเป็นการส่วนตัวเท่านั้น

สำนักเซียนปกติห้ามคนนอกเข้าสำนัก จะมีแค่เฉพาะงานเลี้ยงหงส์ร่ายรำ

นี้เท่านั้นที่จะให้เหล่าศิษย์นอกเข้าไป หลายคนจึงอยากได้บัตรเชิญอย่างมาก

อี้เฉินไม่รู้แม้กระทั่งมันเป็นงานเลี้ยงอะไร ไม่มีใครบอกข้อมูลเขาเลย

อี้เฉินกับ เวินรั่วเจียง ติดตามเจ้าสำนักไป ยังยอดเขาหลักสำนักเซียน
จอมยุทธ์ราวๆ หนึ่งร้อยคน ถูกจัดที่นั่งไว้ รอบนอกลานประลอง

รอบบริเวณร่มรื่นต้นเมเปิลต้นใหญ่หลายสิบต้นเรียงราย มองดูคล้าย ๆ งานดื่มกินเสียมากกว่า

"เจ้านั่นใครคนที่ติดตามเจ้าสำนักอักษรมา" หลายคนต่างพากันส่งเสียงซุบซิบนินทา

"ข้าก็ไม่เคยเห็นเขามาก่อน หรือเจ้าสำนักอักษรรับลูกศิษย์เพิ่ม"

"อาจจะเป็นคนติดตามของแม่นางเวินรั่วเจียง" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอย

"ข้าว่ามันเป็นคำรับใช้ แม่นางเวินรั่วเจียง มากว่าดูสิใส่หน้ากากชายชรา น่าขยะแขยง"

จอมยุทธหลาย ๆ คนเริ่มนั่งที่ของตนเอง หลายๆ คนปลดปล่อยปราณพลังแพร่กระจายทั่วบริเวณเหมือนข่มขู่

เหล่าศิษย์นอก จอมยุทธสำนักเซียนส่วนใหญ่มองว่าตนเองสูงส่งกว่า 10สำนักนอกที่เหลือ

เหล่าอัจฉริยะพวกนี้จึงหยิ่งผยองและโอหังอย่างมาก ไม่ชายตามองปุถุชนคนรุ่นเดียวกันเป็นคู่แข่ง

อี้เฉินอยากรู้จึงไต่ถามแม่นางเวินรั่วเจียง "นี่มันงานเลี้ยงอะไร ท่านอธิบายให้ข้าฟังได้หรือไม่"

"ก็ง่าย ๆ งานโชว์ความสามารถแต่ละสำนักหากใครที่ขึ้นไป บนลานประลองจะสามารถท้าประลองกับทุกคนด้านล่างได้"

"ข้าลืมบอก หากใครชนะจอมยุทธสำนักเซียนได้จะได้แทนตำแหน่งเข้าสำนักเซียนของคนผู้นั้น"

"แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้"อี้เฉินได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน หากความลับแตกได้กลายเป็นศพไร้ที่กลบฝัง

ตงหยางคงไม่ปล่อยเขาไว้เป็นหอกข้างแคร่

"เจ้ากลัวหรือ หากกลัวก็พูดมาศิษย์น้อง ดูสีหน้าเจ้าสิ" นางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ล้อเลียนอี้เฉิน

"เจ้า เจ้า" อี้เฉินรู้สึกเหมือนไฟลนก้น หากทำตัวเด่นจะกลายเป็นเป้าล่อสายตา
ไม่นานคนของสำนักเหมันต์ เอ่ยท้าคนสำนักเซียน พวกนางต่อสู้กันอย่างดุเดือด ถึงขนาดเขตป้องกันแตกร้าว

จอมยุทธ์ที่คุมค่ายกลทั้ง4ทิศต่าง ระเบิดปราณพลังขับเคลื่อนค่ายกลสุดกำลังเพื่อเพิ่มป้องกันรอบทิศ

นี้หรือ คนสำนักเซียนเก่งกาจสมคำร่ำลือ อี้เฉินที่ชมการต่อสู้ยังรู้สึกคนพวกนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย
เขานั่งดูผ่านไปหลายคู่ เหมือน10สำนักนอก จะท้า แต่จอมยุทธสำนักเซียน หลายคนเหมือนอยากจะเข้าสำนักเซียนกันอย่างมาก

"ดูนั้น นายน้อยดินแดนเซียน ว่ากันว่าเขาเป็นคนที่เก่งที่สุดในสำนักเซียนตอนนี้"

ผู้คนต่างพูดคุย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก

"ปาโม่จือ จะขึ้นประลองงั้นหรือ เขาอยู่สำนักปราณโลหิต เป็นอันดับหนึ่งของสิบสำนักนอก"

"เขาจะท้าใครประลอง ผู้คนต่างอยากรู้" ผู้คนต่างสงเสียงอึกทึกครึกโครม หลาย ๆ คนอยากรู้เขาจะท้าใครประลอง

ปาโม่จือประกาศกร้าว "ข้าขอท้านายน้อยดินแดนเซียน"

"ปาโม่จือใจกล้าจริง ๆ ถึงกับกล้าท้านายน้อยดินแดนเซียน" เหล่าจอมยุทธหลายคนต่างยำเกรง นายน้อยดินแดนเซียน

ด้วยพลังรบของเขาว่ากันว่าแม้แต่ดินแดนเซียนเขายังเป็นอันดับต้น ๆ

ทำให้คนต่างรอชมศึกนี้กันอย่างใจจดใจจ่อ

"เจ้าคิดดีแล้วหรือ" นายน้อยดินแดนเซียนเอ่ยถาม

"ข้าอยากรู้คนดินแดนเซียนกับดินแดนร้อยแคว้นต่างกันขนาดไหน"

นายน้อยดินแดนเซียนก้าวเดินออกไปเรียบ ๆ ทุกการก้าวเดินแฝงไปด้วยปราณพลังขั้นวีรชน กดดันสรรพสิ่งรอบทิศ

ทุกการเดิน ทำให้เสียงหัวใจจอมยุทธหลาย ๆ คนสั่นไหวรุนแรง ราวกับหัวใจจะระเบิด นายน้อยดินแดนเซียน

ดั่งอสูรร้ายที่หลุดจากกรงขัง กลิ่นอายอำมหิตบ้าคลั่งรอยอบอวล

อาภรณ์สีฟ้าปลิวไสวอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ผมสีทองของเขาทำให้เขาดูโดดเด่น

แววตาดูแคลนจอมยุทธทุกผู้คนเหยียดหยามทุกสรรพสิ่งในดินแดนแห่งนี้

พวกเขาทั้งสองระเบิดปราณพลัง เข้าปะทะกัน

ปราณพลังสีทองพร่างพราว ทั่วทิศ เสียงปะทะกันดังกึกกล้อง แม้แต่ค่ายกลป้องกันยัง แตกร้าวหลายส่วนจวนจะพังทลาย

ปาโม่จือ สำแดง"วิชากายานิรันดร์" ร่างทั้งร่างอาบย้อมไปด้วยทองคำ ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัว ดั่งพระพุทธรูปในร่างมารลงมาจุติ

ปราณพลังอำมหิตโพยพุ่งอย่างรุนแรง

นายน้อยดินแดนร้อยแคว้นถึงกับหรี่ตามอง "เป็นวิชากายาที่ไม่เลว มาลองกับวิชากายาของข้าดู"

"วิชากายาปีศาจ" ร่างทั้งร่างกลายเป็นเกล็ดสีทองเหมือนใจชุดเกาะสงคราม บนหัวมีเขายาวสีทองแหลมคม1คู่

ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง แรงระเบิดจากปราณพลังทำให้ ค่อยกลพังทลายไปหลายส่วน

"ซูม ซูม"

ยิ่งปะทะกันเหมือน ร่างของปาโม่จือเริ่มสั่นไหวเสียงอากาศแตก ระเบิดทั่วทิศ

บางจุดอากาศถึงกับมีรอยร้าวหยั่งกับมิติจะบิดเบือน ยากจะประสานในเวลาสั่น ๆ

ยิ่งปะทะแขนสีของปาโม่จือ ยิ่งบิดเบี้ยว เสียงกระดูกแตกหักดังออกไปไกล "ก๊อบแก๊ป"

กายาดั่งพระพุทธรูปเริ่มแตกร้าว ราวจะถูกทำลาย

"อ๊าก"

"เป็นไปได้อย่างไร ร่างข้าแพ้ได้อย่างไร"
ปาโม่จือ บาดเจ็บหนัก เลือดไหลซึมทั่วร่าง ก่อนที่จะถูกซัดจนร่วงลานประลองออกไป

หลายคนต่างใจสั่นสะท้าน "นี่หรือความห่างชั้นของ2ดินแดน นายน้อยดินแดนเซียนเหมือนแทบไม่เปลืองแรงในการต่อสู้เลยสักนิด"

"ข้าว่าคงไม่มีใครใน10สำนักนอกชนะนายน้อยข้าได้"เหล่าผู้ติดตามต่างยงย่อง

ตงหยางเอ่ยพูด "อย่าไปสนใจคน10สำนักเลยพวกเขาไม่มีค่ามากพอให้ เจ้าต้องลงมือด้วยซ้ำ"

หลายคนต่างเดือดดาลเมื่อได้ยินคำพูดของตงหยาง ตงหยางกลับเหยียดคนดินแดนเดียวกันเอาใจ นายน้อยดินแดนเซียน

"พี่ตงหยางอย่าพูดแบบนั้นข้ามิกล้ารับคำชม จอมยุทธดินแดนร้อยแคว้นมีอีกมากที่เก็บซ้อนตัว"

"เจ้าอย่าถอมตัวไป ขนาดปากโม่จือ เป็นถึงอันดับหนึ่งสำนักนอก กลับไม่สามารถสร้างบาดแผลให้เจ้าได้ แค่นี้ก็บ่งบอกแล้ว"

อี้เฉินรู้สึกว่า วิชากายาของนายน้อยแดนเซียนคล้ายคลึงกับของเขามาก
เหมือนกับเป็นวิชาเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น หรือมันจะมีรากฐานเดียวกัน