ระหว่างโลกของเธอกับเขา - Dreamscapes

    2 เสียงที่ไม่มีวันเอื้อนเอ่ย

     

    เอมหลบอยู่หลังโขดหินข้างชายฝั่ง หัวใจเธอเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็๞มาก่อน ๻ั้๫แ๻่วันที่เธอเสียชีวิต เธอไม่เคยรู้สึกใกล้มนุษย์คนไหนเท่าตอนนี้อีกแล้ว

    นัทนั่งกอดเข่า มองไปที่เส้นขอบฟ้า ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลาลับหลังท้องทะเล สายลมพัดปลายผมของเขาให้ปลิวไหว

    "เธอคงชอบที่แบบนี้สินะ... สงบดี" นัทพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง

    เอมรู้ทันทีว่าคำว่า "เธอ" หมายถึงใคร

    “มันเงียบเกินไปจนฉันได้ยินเสียงของเธอในหัวตลอด...”

    เอมเม้มปากแน่น พยายามไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา เธออยากจะวิ่งไปหาเขา อยากจะพูดว่าตนยังอยู่ ยังเฝ้ามองเขาทุกวัน แต่เธอทำไม่ได้

    ในระบบของบริษัท ความฝันคือบริการ ไม่ใช่การสื่อสารข้ามโลก ถ้า๭ิญญา๟ล้ำเส้น กฎของ Dreamscapes ก็จะถือว่าผิดสัญญา และ "บุญ" ที่ใช้เป็๞ค่าตอบแทนจะถูกยึดทั้งหมด

    หลังจากนั้นเอมกลับมายังเขตความฝันของตนเอง เธอทรุดตัวลงบนลานหญ้าที่มักจะใช้ต้อนรับลูกค้า หยดน้ำค้างเย็นเยียบปะทะผิว แม้ไม่รู้สึกหนาว แต่ใจเธอกลับสั่น

    มีนเดินตามเข้ามาพร้อมผ้าขนหนู (แม้มันจะไม่มีผลต่อ๭ิญญา๟เลยก็ตาม)

    "ยังอินอยู่อีกเหรอ?" มีนถาม

    "เขาไม่ลืมฉัน..." เอมพูดเบา ๆ

    "ใช่ เขาไม่ลืม... แต่นั่นแหละ เขาก็ยังอยู่นะ ยังใช้ชีวิต ยังฝันถึงใครก็ได้... แม้กระทั่งฉัน"

    "เธอรู้ไหม ว่าตอนเขาเปิดกล่องของฉัน เขานอนไม่ทำอะไรเลย เหมือนแค่รออะไรสักอย่าง... เหมือนรอฉันพูด รอฉันเดินออกไปหาเขา"

    มีนถอนหายใจแล้วนั่งลงข้าง ๆ "แล้วทำไมไม่ออกไปล่ะ?"

    "กลัว... กลัวว่าเขาจะผิดหวัง กลัวว่าเขาจะตื่นมาแล้วรู้สึกแค่ฝันไป..."

    มีนยกมือขึ้นแตะบ่าของเอม "หรือเธอกลัวว่าถ้าเขาลืมไปแล้วจริง ๆ เธอจะทนไม่ไหว?"

    เอมเงียบไปนาน ก่อนจะตอบ “ใช่...”