เอมหลบอยู่หลังโขดหินข้างชายฝั่ง หัวใจเธอเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ั้แ่วันที่เธอเสียชีวิต เธอไม่เคยรู้สึกใกล้มนุษย์คนไหนเท่าตอนนี้อีกแล้ว
นัทนั่งกอดเข่า มองไปที่เส้นขอบฟ้า ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลาลับหลังท้องทะเล สายลมพัดปลายผมของเขาให้ปลิวไหว
"เธอคงชอบที่แบบนี้สินะ... สงบดี" นัทพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง
เอมรู้ทันทีว่าคำว่า "เธอ" หมายถึงใคร
“มันเงียบเกินไปจนฉันได้ยินเสียงของเธอในหัวตลอด...”
เอมเม้มปากแน่น พยายามไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา เธออยากจะวิ่งไปหาเขา อยากจะพูดว่าตนยังอยู่ ยังเฝ้ามองเขาทุกวัน แต่เธอทำไม่ได้
ในระบบของบริษัท ความฝันคือบริการ ไม่ใช่การสื่อสารข้ามโลก ถ้าิญญาล้ำเส้น กฎของ Dreamscapes ก็จะถือว่าผิดสัญญา และ "บุญ" ที่ใช้เป็ค่าตอบแทนจะถูกยึดทั้งหมด
หลังจากนั้นเอมกลับมายังเขตความฝันของตนเอง เธอทรุดตัวลงบนลานหญ้าที่มักจะใช้ต้อนรับลูกค้า หยดน้ำค้างเย็นเยียบปะทะผิว แม้ไม่รู้สึกหนาว แต่ใจเธอกลับสั่น
มีนเดินตามเข้ามาพร้อมผ้าขนหนู (แม้มันจะไม่มีผลต่อิญญาเลยก็ตาม)
"ยังอินอยู่อีกเหรอ?" มีนถาม
"เขาไม่ลืมฉัน..." เอมพูดเบา ๆ
"ใช่ เขาไม่ลืม... แต่นั่นแหละ เขาก็ยังอยู่นะ ยังใช้ชีวิต ยังฝันถึงใครก็ได้... แม้กระทั่งฉัน"
"เธอรู้ไหม ว่าตอนเขาเปิดกล่องของฉัน เขานอนไม่ทำอะไรเลย เหมือนแค่รออะไรสักอย่าง... เหมือนรอฉันพูด รอฉันเดินออกไปหาเขา"
มีนถอนหายใจแล้วนั่งลงข้าง ๆ "แล้วทำไมไม่ออกไปล่ะ?"
"กลัว... กลัวว่าเขาจะผิดหวัง กลัวว่าเขาจะตื่นมาแล้วรู้สึกแค่ฝันไป..."
มีนยกมือขึ้นแตะบ่าของเอม "หรือเธอกลัวว่าถ้าเขาลืมไปแล้วจริง ๆ เธอจะทนไม่ไหว?"
เอมเงียบไปนาน ก่อนจะตอบ “ใช่...”