TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 153 พ่อครับผมมีความสามารถช่วยแม่ได้แล้ว

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

เฟิร์สกลับมายังบ้านและทำกิจกรรมกับครอบครัวเพียงคนเดียวของเขา

คุณหมอสมคิดรู้สึกชินแล้วที่ลูกชายของเขาหายตัวไปเป็นเวลานานๆ แม้จะรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่าลูกชายของตนเองได้เติบโตเต็มตัวแล้ว

วันนี้เมื่อเขาได้รู้ข่าวว่าลูกชายกลับมาบ้าน เขาก็จัดงานเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้กับลูกชาย

ครั้งนี้เฟิร์สหายไปเกือบหนึ่งปี เมื่อได้พบหน้ากันอีกครั้งก็รู้สึกมีความสุข

บนโต๊ะอาหาร เฟิร์สทั้งหัวเราะและพูดคุยกับพ่อในท่าทางไม่ต่างจากเด็กน้อย ซึ่งแตกต่างจากที่เขาอยู่ต่อหน้าคนภายนอกอย่างสิ้นเชิง

“การบ่มเพาะของพ่อเข้าสู่ดาราขาวแปดแฉกแล้ว อีกไม่นานคงเข้าสู่เก้าแฉกแล้วมั้งครับ” เฟิร์สเอ่ย

“ก็ต้องยกความดีให้กับเฟิร์สนั่นแหละที่สอนพ่อใช้วงแหวนนั้น แล้วเฟิร์สล่ะช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ครับ แต่ช่วงนี้ผมยังพอจะว่างอยู่จะเป็นไงถ้าพวกเราหยุดพักผ่อนไปเที่ยวต่างจังหวัดกันบ้าง?”

“นี่เฟิร์สกำลังชวนพ่อเที่ยวอย่างนั้นหรอ? แน่ใจนะว่าอยากเที่ยวกับคนแก่”

“ก็ผมมีพ่อคนเดียวนิครับ”

คุณหมอสมคิดเมื่อเห็นความจริงใจของลูกชายจึงตัดสินใจในทันที

“ได้ ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้พ่อจะไปคุยกับผู้อำนวยการเรื่องนี้ ถือว่าแลกเวรแล้วใช้วันหยุดเที่ยวพักผ่อนกับลูกไปเลย”

“ขอบคุณมากครับพ่อ”

เฟิร์สดีใจมากที่พ่อของเขาตอบตกลง 

นับตั้งแต่ที่เขาฟื้นตื่นขึ้นมาจากนิทรา พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ทำกิจกรรมร่วมกันเลย เว้นแต่อีวาที่อยู่ในร่างในช่วงนั้น

ตอนนี้เฟิร์สต้องการที่จะพาพ่อของเขาไปเที่ยวพักผ่อนที่ทะเลภาคใต้ และมีเรื่องสำคัญที่จะบอกกับพ่อของเขาด้วย

ไม่นานคุณหมอสมคิดก็ได้คำตอบกลับมา เขาสามารถลางานได้หนึ่งอาทิตย์เพื่อไปเที่ยวกับเฟิร์สได้

พวกเขาทั้งสองเดินทางกันทางเครื่องบิน จุดหมายปลายทางคือจังหวัดหนึ่งของภาคใต้ที่มีทะเลสวยงาม

เฟิร์สได้จองโรงแรมที่แพงที่สุด 

สำหรับฐานะทางการเงินของเขาในตอนนี้แล้ว ถือว่าร่ำรวยเป็นอย่างมาก

แกนสปีริตที่เขาหาได้สามารถทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นเศรษฐีที่ใช้เงินได้ไปชั่วลูกชั่วหลาน นี่ยังไม่นับเรื่องที่เขาปกปิดว่าเป็นผู้ใช้อักขระ หากโลกได้รู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์นักหลอม สามารถหลอมยาหรืออาวุธจากซากมอนสเตอร์และสมุนไพรในอบิสได้ คาดว่าเงินทองจะไหลมาเทมาร่ำรวยยิ่งกว่านี้แน่

แม้เขาจะร่ำรวยเท่าใด เขาก็ชอบใช้ชีวิตสมถะมากกว่า

นั่นจึงทำให้เฟิร์สยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเดิมซึ่งแม้จะไม่ได้ใหญ่โตมาก แต่มันกลับมอบความอบอุ่นให้กับเขา

หลังจากเช็คอินที่โรงแรงและได้รับการปรนนิบัติอย่างดี สองพ่อลูกก็ทำการพักผ่อนอย่างเต็มที่ มีความสุขเป็นอย่างมาก

บนดาดฟ้าสูงของโรงแรม สองพ่อลูกกำลังดินเนอร์ตามประสาครอบครัว

“เที่ยวที่นี่เป็นไงบ้างครับ พวกเราอยู่ที่นั่นเห็นแต่ป่าเขา มาที่นี่แล้วรู้สึกเป็นยังไง”

“เหมือนพ่อจะไม่ได้เที่ยวทะเลนานแล้ว แต่เฟิร์สรู้ไหมว่าแม่เขาก็ ...”

เมื่อพูดถึงตอนนี้คุณหมอสมคิดก็หยุดไป เขาไม่ต้องการพูดถึงภรรยาให้ลูกฟังเลย เพราะนั่นจะทำให้พวกเขาคิดถึงเธอ

แม้ภรรยาของเขาจะยังไม่ตาย แต่การนอนไม่ได้สติแบบนั้นก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ต่างกัน

ในทุกๆ วันเขายังคงคิดถึงภรรยาของเขาอยู่เสมอ นั่นจึงทำให้เขาครองตัวเป็นโสดจนมาถึงทุกวันนี้

เขาอยู่กับความหวัง หวังว่าภรรยาของเขาจะฟื้นขึ้นมาเร็วๆ นี้

“พ่อครับ ... ผมมีเรื่องอะไรจะบอกกับพ่อ” เฟิร์สกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

คุณหมอสมคิดจับสัมผัสความรู้สึกบางอย่างได้

“เฟิร์สต้องการจะบอกอะไรกับพ่อหรอ? อย่าบอกนะว่าลูกจะหายตัวไปทำเรื่องอันตราย”

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขานั้นเชื่อใจในลูกชายของเขามาก เฟิร์สนั้นเป็นคนมีความสามารถและเป็นลูกที่ภาคภูมิใจของเขา แต่ที่ผ่านมาเขาจะไม่ทำเรื่องที่ตัวเองไม่มั่นใจ การที่ท่าทางของเขาดูจริงจังแบบนี้ นั่นอาจหมายความว่าเขากำลังทำอะไรที่เสี่ยงต่อชีวิตอย่างแน่นอน

คุณหมอสมคิดเริ่มเป็นกังวลใจขึ้นมา

“มันไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดหรอกครับ ... แต่จะว่าไปมันก็มีส่วนถูกอยู่บ้าง” เฟิร์สกล่าวอย่างยิ้มๆ

“รีบบอกพ่อมาเถอะ อย่าทำให้คนแก่ต้องกังวลเลย”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับพ่อ เพราะเรื่องที่ผมจะบอกนั้นคือข่าวดี”

“ข่าวดี? ข่าวดีอะไร รีบๆ บอกมาถึงเจ้าลูกคนนี้”

“ตอนนี้การบ่มเพาะของผมมีพลังที่จะเข้าสู่อบิสระดับสีน้ำเงินได้แล้วครับ แม้ไม่อาจเรียกได้ว่าเก่งกาจแต่ก็สามารถเอาตัวรอดข้างในนั้นได้ นั่นจึงทำให้ผมสามารถเก็บวัตถุดิบในการปรุงยาออกมาได้”

“นี่ลูกกำลังจะพูดเรื่องอะไร?” คนเป็นพ่อเอ่ยถามอย่างหัวใจเต้นรัว

“ผมหมายความว่าผมสามารถปรุงยาจากวัตถุดิบที่นำมาจากอบิสสีน้ำเงินได้ ยาที่จะรักษาภรรยาของพ่อได้ ... ผมจะทำการปลุกแม่ให้ตื่นขึ้นมาให้ได้ครับ”

“เฟิร์ส ...” คุณหมอสมคิดไม่รู้จะกล่าวอะไร เขาเรียกชื่อลูกชายและร้องไห้ออกมา

แม้น้ำตาจะไหลออกมาจากดวงตา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสุข

หากเป็นเมื่อก่อนเขาอาจคิดว่าลูกชายพูดจาเหลวไหล แต่ไม่ใช่กับเฟิร์สในตอนนี้ 

ตอนนี้เขากลับเชื่อคำพูดของเฟิร์สอย่างสนิทใจ เพราะเขามองลูกชายคนนี้ว่าโตเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริงแล้ว

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ครู่หนึ่ง คุณหมอสมคิดก็สอบถามเฟิร์สอย่างละเอียด

“บอกพ่อมาสิเฟิร์สว่าสิ่งที่ลูกพูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ไม่ใช่ว่าลูกพึ่งทะลวงขอบเขตดาราแดงไปไม่กี่เดือนอย่างนั้นหรอ? พลังระดับนี้ย่อมต้องไม่เพียงพอที่จะเข้าไปในอบิสสีน้ำเงินได้”

เฟิร์สยิ้มออกมาและเอ่ย “ตอนนี้ผมอยู่ในขอบเขตดาราแดงหนึ่งแฉกก็จริง แต่ผมยังบ่มเพาะศาสตร์อื่นๆ เพิ่มเติม ก่อนหน้านี้ผมยังได้ต่อสู้กับยอดฝีมือแรงค์ S มาแล้ว และผมก็ชนะเขาได้อย่างง่ายดาย แต่นี้ยิ่งแล้วใหญ่ผมพึ่งประสบความสำเร็จในการบ่มเพาะก้าวหน้าขึ้นอีกระดับหนึ่ง เชื่อได้ว่าผมในตอนนี้มีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในอบิสสีน้ำเงินได้แล้ว แต่พ่อไม่ต้องห่วงหรอก ผมยังไม่เข้าไปตอนนี้แน่ คงต้องรออีกซักระยะหนึ่งซึ่งจะทำให้ผมมั่นใจที่สุด ผมถึงจะเข้าไป” เฟิร์สเอ่ยอธิบายออกมาอย่างใจเย็น และเขาก็คิดจะทำอย่างที่พูดออกไปด้วย

สำหรับเขาในตอนนี้แล้วแม้จะบรรลุศาสตร์อักขระขั้นสีเขียวและวิถีกระบี่ที่สอง แต่ในด้านร่างกายตามความคิดของเขาเมื่อนำไปเทียบกับอบิสสีน้ำเงินแล้ว ย่อมต้องอ่อนแออยู่ระดับหนึ่ง

ดังนั้นก่อนที่เขาจะเข้าไปในอบิสสีน้ำเงิน เขาตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะลงเทรดอบิสสีแดงระดับสูงและฝึกฝนกายากระบี่ให้ถึงขั้นสูงก่อนให้ได้ 

เมื่อถึงตอนนั้นแล้วเขาจึงมีความมั่นใจที่จะเข้าไป

ซึ่งการฝึกฝนเปิดจุดชีพจรของเขาในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ยากนักหากได้ต่อสู้กับมอนสเตอร์อบิสสีแดงระดับสูง

สำนึกกระบี่ขั้นผสานจิตวิญญาณสามารถช่วยเหลือเขาในเรื่องนี้ได้

คาดว่าอีกครึ่งปีข้างหน้ากายากระบี่คงเข้าสู่ขั้นสูงเป็นแน่แท้ เพราะเหตุนี้เฟิร์สถึงได้พูดแบบนั้นออกไป

เมื่อได้รับคำยืนยังจากลูกชายแล้ว สองพ่อลูกพูดคุยกันอย่างมีความสุข

แต่ทว่าระหว่างการรับประทานอาหารมื้อนี้นั้น จู่ๆ กลางเมืองก็ได้เกิดการระเบิดที่รุนแรงปะทุขึ้นมา

ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!

แม้คุณหมอสมคิดจะไม่มีสัมผัสที่เฉียบคมเหมือนเฟิร์สก็ยังสามารถมองเห็นจากจุดนี้

“พวกเขาเป็นใครกัน? ทำไมถึงได้ต่อสู้รุนแรงในเมือง ... นั่น! ดูเหมือนจะมีคนได้รับบาดเจ็บ” 

ด้วยจิตวิญญาณของคนเป็นหมอ คุณหมอสมคิดมองดูการต่อสู้นี้อย่างร้อนรน เขาถึงกับลุกขึ้นทันทีที่ได้เห็นว่ามีคนบาดเจ็บอยู่ด้านล่าง

ซึ่งผู้คนเหล่านั้นเป็นชาวเมืองผู้บริสุทธิ์ แต่ต้องมาเคราะห์ร้ายเพราะการต่อสู้ของคนคู่นั้น

“เวเนเตอร์ระดับสูงแถวนี้ไปไหนกันทำไมถึงยังไม่มาระงับเหตุอีก” เฟิร์สกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

การมาเที่ยวกับครอบครัวครั้งนี้เขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นแบบนี้

แต่ในขณะที่คุณหมอสมคิดทำท่าที่จะลงไปช่วยเหลือคนบาดเจ็บที่อยู่ด้านล่าง

ตอนนั้นเองเฟิร์สก็สังเกตเห็นว่าทิศทางการต่อสู้กำลังมุ่งตรงมาทางนี้

หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นในทันที