พาร์ทของโอเชี่ยน
“กุญแจไม่อยู่กับกูแล้วบ้านล็อคได้ไงวะ?”
ไอ้บื้อทำหน้างงพร้อมกับะโเสียงดังมาแต่ไกลนอกจากลูกบิดแล้วยังมีแม่กุญแจชนิดที่ต้องใช้ลูกกุญแจถึงจะล็อคได้มันเป็ไอเท็มโคตรเหมาะกับคนขี้ลืมเป็พิเศษโดยเฉพาะ ไอ้บื้อนี่ แต่ก็มิวายที่จะลืมหยิบไปได้
“แมวล็อคมั้ง?”
เ้าปากนิ่มล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกงแล้วไปไขเปิดประตูอย่างยียวนในขณะที่เพื่อนยืนมองอย่างงุนงง
“กูล็อคเองแหละคิดอยู่แล้วว่ามึงต้องลืม”
“มึงแกล้งกูหรอไอ้แลนด์!”
ไอ้บื้อรีบะโขี่หลังเพื่อนอย่างรวดเร็วแม้จะตัวโตกว่าแต่เ้าปากนิ่มกลับสามารถรับน้ำหนักได้สบายท่าทางจะเล่นแบบนี้บ่อยแต่ถ้าเทียบกับผู้ชายที่มาใหม่อย่างผมลองไปะโขี่หลังเ้าเด็กนี่ดูสิรับรองล้มไม่เป็ท่าแน่นอน เอ๊ะ หรือจะลองดี ?
ผมมองเด็กสองคนหยอกกันอยู่สักพักอยู่ ๆ ภาพความทรงจำที่เคยหยอกล้อกับใครคนหนึ่งก็แว๊บเข้ามาในหัว รอยยิ้มแบบนั้นเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเราสองคนแว่วมาถึงจะตัวสูงไล่เลี่ยกันแต่หมอนั่นผอมกว่าผมมาก เขาชอบขี่หลังแล้วกอดคอเอาหน้าผากที่เรียบเนียนถูกับหัวผมเบาๆ คนน่ารักแบบนั้นให้แบกทั้งวันยังได้เลย
แต่เอ๊ะไม่เอาไม่สิในเมื่อจะเป็คนใหม่เริ่มต้นสิ่งใหม่ ๆสิ่งแบบนี้ไม่ควรเข้ามาในกะโหลกหนา ๆ อีกแล้ว ผมพยายามสลัดมันทิ้งโดยการส่ายหัวแรงๆ หลายครั้งแล้วมันหายไปจนหมดตอนนี้ความสนใจของผมไปอยู่ที่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆเข้าให้
“เหมียว เหมียว” เสียงของแมวแว่วมันจากในบ้านก่อนเ้าของเสียงน่าฟังนั้นจะ
ค่อยๆ ก้าวออกมาในไม่ช้า วิเชียรมาศสีสวยมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ ผมจึงนั่งลงพลางยื่นมือไปเกาใต้คางเ้าเหมียวสักพักก็มาเดินวนแล้วคลอเคลียที่ขาในที่สุด
“ทักทายเพื่อนใหม่หรอ?”
เ้าปากนิ่มพูดขึ้นอย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้มีอย่างที่ไหนทำเป็เมินเดินหลบเ้าของหน้าตาเฉยแล้วไปคลอเคลียกับคนแปลกหน้า ทำให้มุมปากของผมยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้งคนอะไรงอนได้แม้กระทั่งกับแมว
“อาบน้ำซะนี่ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าไว้เปลี่ยน”
เ้าปากนิ่มยื่นของให้ก่อนจะเดินไปอาบน้ำอีกห้องส่วนไอ้บื้ออุ้มแมวไปนั่งดูทีวีหน้าโซฟาในบ้านเพราะมันไม่ได้แตะต้องน้ำทะเลซักกะนิดจะเปียกได้ไงก็แม่งยืนโด่เด่บนหาดมองเพื่อนตัวเองลากผมขึ้นมาจากน้ำแต่ถ้าให้ไอ้บื้อมาจูบปากล่ะก็ไม่เอาเด็ดขาด ไม่มีทางแกล้งจมน้ำเลยด้วยรับรอง
สายตาของผมไล่มองสำรวจภายในบ้านก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำบ้านหลังนี้น่าจะเป็บ้านจัดสรรสองชั้นตามแบบมาตรฐานทั่วไปชั้นล่างมีสองห้องนอนสองห้องน้ำภายในบ้านตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนไม่เว้นแม้แต่ผ้าม่านทำให้รู้สึกกว้างขวางและสบายตาทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยว่ากันว่าบ้านย่อมแสดงตัวตนของผู้อยู่อาศัย งั้นก็แสดงว่าเ้าของบ้านต้องเป็คนเ้าระเบียบอย่างแน่นอนเท่าที่ได้สังเกตเ้าปากนิ่มก็คงเป็แบบนั้นจริง ๆ
ร่างสูงใหญ่จัดการถอดเสื้อผ้าเปียกน้ำทะเลหลังจากปิดประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นถึงผิวในร่มผ้าที่ขาวเรียบเนียนแตกต่างจากผิวด้านนอกอันหยาบกระด้างและกร้านดำราวกับทางม้าลายตามท้องถนนย่านชุมชนมันเป็ผลมาจากการตากแดดและไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเป็เวลานาน ร่างกายตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกเมื่อยล้าและเหนียวเหนอะหนะไปหมดถ้าจะนับตามจริงมันก็น่าจะ 24 ชั่วโมงแล้วกับการไปนั่งโง่ ๆที่ริมหาดตามคอนเซ็ปที่คิดว่าโคตรจะเท่ของตัวเอง การได้ััน้ำเย็น ๆทำให้รู้สึกสบายตัวขึ้นมากจะว่าไปปัญหาทางกายมันเริ่มหมดไปบ้างแล้วแต่ปัญหาทางใจกลับกำลังก่อตัวขึ้นมาแทนที่ทำไงถึงจะเป็ไอ้คนสมองเสื่อมได้ตลอดราบรื่นโดยไม่ถูกจับได้นับว่าเป็ทาเลนท์ที่ท้าทายมากนับจากนี้ไปเอาวะสู้กันซักตั้งจะเป็ไรไป!
ผมใช้เวลาครุ่นคิดไปอาบน้ำไปเป็เวลาผ่านเกือบครึ่งชั่วโมงกับบทบาทที่ต้องดำเนินต่อไปซึ่งแตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิงผมไม่ได้เป็คนพิถีพิถันและใส่ใจรายละเอียดในการอาบน้ำมากมายนักหรอก คนอย่างี้เีอย่างไอ้เชี่ยนไม่เคยอาบน้ำถึง5 นาทีเลยด้วยซ้ำแต่ต้องคิดคาแรคเตอร์ของคนสมองเสื่อมไงล่ะถึงต้องใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานขนาดนี้จะทำไงดีวะทีวีก็ไม่ค่อยได้ดูจะค้นหาในกูเกิ้ลแม่งก็ไม่มีโทรศัพท์มือถืออีกก็คงต้องใช้วิธีการด้นสดสิครับ
อาบน้ำเสร็จเช็ดตัวเรียบร้อยหยิบเสื้อผ้าออกมาคลี่ดูเพื่อเอามาใส่ แต่ปรากฏว่า...
<กางเกงในอยู่ไหนวะ ? >
ผมนึกในใจในเมื่อพบแต่เสื้อยืดกับกางเกงบอลขาสั้นสีขาวเท่านั้นคลี่ออกแล้วมันก็มีแค่นั้นจริง ๆ เล่นเอาคิดหนัก นี่มันการขาดแคลนถึงภาวะวิกฤตเลยนะเนี่ย!
<เอาว่ะไหน ๆ ไหน ๆ >
ผมเลยตัดสินใจ...ใส่กางเกงโดยไม่ใส่กางเกงใน! เออ ช่างแม่ง
ชุดบอลขาสั้นสีขาวมันก็ไม่ได้แย่อะไรมากมายนักหรอกแต่ด้วยขนาดไซด์ของเ้าปากนิ่มซึ่งออกจะตัวกระจิ๊ดริดไปสักหน่อยทำให้ตอนที่อาภรณ์พวกนี้พอมันมาห่อหุ้มร่างของผมเอาไว้ผลมันก็เลยออกมาเป็แบบว่า เอ่อชนิดที่แทบจะเรียกว่าเตรียมตัวไปแข่งขันว่ายน้ำโอลิมปิกได้เลยทีเดียว นี่มันชุดบอลหรือชุดว่ายน้ำกันวะเนี่ยแนบเนื้อสัด !
<นี่กูกำลังทำเหี้ยอะไรอยู่ว่ะ ?>
ผมบ่นในใจอีกครั้งรู้สึกเวทนาไอ้เชี่ยนน้อยจัลใจแต่ที่จริงก็อดขำตัวเองไม่ได้จะว่าไปคนความจำเสื่อมอย่างไอ้เชี่ยนจะทำอะไรก็คงไม่มีใครถือสากันหรอกจริงไหมว่าแต่แบบนี้จะเรียกความจำเสื่อม ปัญญาอ่อน หรือพวกโรคจิตชอบโชว์มากกว่ากันเอาวะยังไงก็มีแต่ผู้ชายด้วยกันนี่หว่าไม่เห็นต้องสนใจอะไรมากมาย
ผมยืนหันซ้ายทีขวาทีจนถึงขั้นหมุนตัวแบบฟุลเทิร์นหลายรอบแล้วเอี้ยวตัวเพื่อสำรวจสารร่างตัวเองในกระจกจนสาแก่ใจก่อนถอนหายใจยาวยิ้มแหยๆ กับภาพที่เห็น ถ้ากลุ่มเพื่อนมาเห็นในสภาพนี้นะมีหวังพวกมันล้อยันลูกมันบวชแน่
หลังจากถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ก็เลยตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำหลังจากลังเลกับสารรูปตัวเองอยู่นานอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะหาราวตากผ้าเช็ดตัวและหาที่ใส่ผ้าเปียกน้ำทะเลเค็มๆ แล้วทำไมมันถึงเดินยากจังวะ แม่งอึดอัดไปหมดถ้าแน่นแบบนี้เสื้อกับกางเกงมันจะปริไหม คุณเคยใส่เสื้อผ้าผิดไซส์คับ ๆ บ้างไหมมันโคตรไม่สบายตัวเลยจริง ๆ
“ไงจำอะไรได้บ้างไหม?”
เ้าปากนิ่มส่งเสียงถามโดยไม่หันมามองคงเพราะกำลังตั้งใจเกาพุงให้แมวที่กำลังนอนหงายท้องอย่างสบายใจล่ะมั๊ง
“กูว่ากูคงแดกข้าวหลามหนองมนไม่ได้อีกสักพักว่ะ”
ไอ้บื้อเดินมารับผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าจากผมไปเก็บก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำบ้างไอ้นี่มันพูดอะไรของมัน ?
“บ่นอะไรของมึง?”
เ้าปากนิ่มะโคุยกับเพื่อนก่อนหันหน้ามาเจอกับอาหารแสลงที่ถูกพูดถึงเสื้อตัวเล็กสีขาวรัดแน่นไปกับกล้ามเนื้อส่วนหน้าอกและซิกแพกตรงหน้าท้องที่พยายามฟิตมาเมื่อหลายปีก่อนกางเกงบอลตัวจิ๋วรัดจนแทบจะเป็กางเกงว่ายน้ำ ชนิดที่สามารถมองเห็นรูปร่างทั้งหมดโดยไม่ต้องจินตนาการเลยก็ว่าได้แค่นั้นยังไม่พอแม่งดันเป็สีขาวทั้งชุด มากกว่านี้คงเรียกว่าแก้ผ้าแล้วล่ะ
“ดะดะ เดี๋ยวไปหาเสื้อผ้าในห้องให้ใหม่นะ”
เ้าปากนิ่มเสียงสั่นกับภาพเบื้องหน้าก้มมองหน้าผมทีมองด้านล่างทีแล้วเงยหน้ามาสบตาอีกครั้งด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ตึงตึง ตึง !
เสียงเร่งฝีเท้าดังขึ้นอย่างรวดเร็วราวนักวิ่งร้อยเมตรชายจากการคาดคิดว่าตัวเองควรจะอายที่แต่งตัวออกมาในสภาพเด็กโข่งแต่กลับกลายเป็เ้าของบ้านที่เป็ฝ่ายเขินหน้าแดงซะเอง ใบหน้านั้นทำให้ผมยิ้มอย่างอดใจไม่ได้อีกครั้ง
ร่างสูงใหญ่เดินมาลูบหัวเ้าแมวเพื่อนใหม่เบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนที่จะนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นอย่างอารมณ์ดีไม่นานมันก็ขยับมานอนบนตักอย่างคุ้นเคยทั้งที่เพิ่งเจอกันลืมบอกไปว่าผมเคยเลี้ยงแมวมาหลายปีเพราะงั้นสำหรับเื่แมวนี่เรียกได้ว่าค่อนข้างจะโปรเฟชชั่นแนลเลยทีเดียวบางทีเ้านี่คงััได้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่างในตัวไอ้เชี่ยนก็ได้ คนที่เอ็นดูแมวก็น่าจะเป็แบบนี้กันทุกคน
“อะเอ่อ เสื้อผ้าชุดใหม่ กะ กับกางเกงใน”
เ้าปากนิ่มพูดตะกุกตะกักพร้อมกับยื่นเสื้อผ้ามาให้
<...>
ผมก้มหน้าแล้วชี้นิ้วไปยังแมวที่กำลังนอนหนุนตักอย่างสบายอารมณ์เป็การบอกเป็นัยๆ ว่ากำลังติดภารกิจระดับชาติอยู่ ทาสแมวเท่านั้นที่จะเข้าใจ ณ จุด ๆ นี้
“มานี่เลยนะเ้าตัวดี”
มือเล็กกะทัดรัดยื่นมาหมายจะจับแมวแต่เ้าเหมียววิเชียรมาศกลับไหวตัวทันเลยชิงะโหลบไปก่อนผลก็คือมือของเด็กนั่นจับไปโดนอวัยวะที่แมวนอนพิงอยู่อย่างเต็มไม้เต็มมือมันเป็ส่วนที่ผมให้สำคัญและสุดแสนจะหวงแหนมากเป็อันดับหนึ่งของร่างกายเล่นเอาใทั้งสองฝ่ายจนแสดงออกทางสีหน้าอย่างปกปิดไว้ไม่มิด
เดี๋ยวนะคนเพิ่งเจอหน้ากันจะมาทักทายกันด้วยวิธีนี้ไม่ได้นะไอ้น้อง เกิดมันะเิเปรี้ยงปร้างขึ้นมาใครจะรับผิดชอบวะ
เ้าปากนิ่มเขินหน้าแดงหน้าดำไอ้อาการอายน่ะผมไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกแต่การััแบบเต็มไม้เต็มมือตามองไม่กะพริบมือไม่ยอมขยับนี่มันยังไงเล่นเอาผมสตั๊นทำอะไรไม่ถูกอยู่เหมือนกันและที่ทำให้แทบจะหยุดหายใจก็คือไอ้เ้าเสื้อกล้ามคอกว้างที่ใส่อยู่ตอนนี้นี่สิพอก้มลงไปก็ยิ่งเปิดกว้างไปกว่าเดิม แม่งกว้างซะจนสามารถมองเข้าไปเห็นถึงข้างในจนทะลุ
ปรุโปร่ง อะไรมันจะขาวโอโม่แสบตาขนาดนั้นก็ไม่รู้ในร่มผ้าเรียกได้ว่าแม่งโคตรขาวเรียบเนียนน่าัั แล้วสายตาของผมก็ดันไปสะดุดตากับบางสิ่งสีชมพูทั้งสองจุดนั่นอีกเจอแบบนี้ไอ้เชี่ยนถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่กับสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าสิครับนานแล้วที่ไม่ได้เจอสิ่งล่อตาล่อใจแบบนี้
กูไม่ไหวแล้วโว๊ยยยยยย !
“มึงเล่นอะไรวะ ?”
ไอ้บื้อโผล่มาแบบไม่มีปีไม่มีขลุ่ยพร้อมกับชะโงกหน้ามาดูมือของเพื่อนซึ่งกำลังจับอะไรบางอย่างอยู่อะไรที่พยายามมองยังไงก็ไม่น่าจะใช่แมวอย่างที่ตั้งใจจะจับเลยสักนิด
“ปะปะ เปล๊า !”
เ้าปากนิ่มเสียงสูงหลังจากดึงมือกลับส่วนผมรีบหยิบเสื้อผ้ามาปิดเป้าแล้วสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเร่งรีบขืนอยู่นานอาจจะเกิดอะไรที่น่าขายหน้าไปกว่านี้เป็แน่ แต่ว่าปกติคนหน้าหนาอย่างไอ้เชี่ยนแม่งไม่เคยอายใครนี่หว่าแล้วตอนนี้ทำไมถึงได้เกิดอาการแบบนี้ขึ้นมาดื้อๆ ด้วยล่ะ ?
“เฮียควรไปเปลี่ยนในห้องน้ำนะผมว่าถ้าขืนเปลี่ยนตรงนี้มันอาจจะไม่ใช่ข้าวหลาม มันอาจจะเป็ข้าวหลาม.... มมม”
ไอ้บื้อะโลากเสียงยาวนั่นไงกูว่าแล้วแม่งเสือกรู้ทันซะอีก หลายคนอาจจะไวต่อการััตรงส่วนนั้นและผมเองก็เป็หนึ่งในนั้นเรียนคุณผู้อ่านที่เคารพรักครับ เรากำลังพูดถึงธรรมชาติของร่างกายมนุษย์ไม่ใช่เื่ลามกแต่อย่างใด
หมาตายลอยน้ำมา หมาตายลอยน้ำมา
หมาตายลอยน้ำมา หมาตายลอยน้ำมา
หมาตายลอยน้ำมา หมาตายลอยน้ำมา
ถึงขั้นต้องตั้งใจสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำสักพักซึ่งก็ใช้เวลาพอสมควรกว่ามรสุมระลอกนี้จะสงบลงได้ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เ้าของบ้านยื่นให้ใหม่ซึ่งเป็ชุดดำทั้งชุดไม่เว้นแม้แต่กางเกงในแต่ดีหน่อยที่มันเพิ่งแกะออกจากกล่องแบบสด ๆ ร้อน ๆด้วยมือของผมเองแม้จะไม่ผ่านการซักเลยก็ตามเป็ใครคงทำใจไม่ได้หากต้องใส่กางเกงในซ้ำกับคนอื่น เหม็นใหม่ยังดีกว่าเหม็นกลิ่นคนอื่นล่ะวะจะแพ้จะคันยังไงค่อยว่ากันทีหลังก็แล้วกัน
<บ้านนี้มีสองสีเหรอวะ ไม่ขาวก็ดำไปเลยงี้ ?>
ผมนึกพลางพลิกดูเสื้อกับกางเกงแล้วค่อยๆ สวมมัน เออ แบบนี้ค่อยหายใจสะดวก หน่อยใช่ไหมลูกพ่อ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูกดีนะที่ไม่เขียวตายหรือไม่ก็เสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปซะก่อน มีใครบอกผมได้ไหมว่าเ้าปากนิ่มตัวกะเปี๊ยกแค่นั้นทำไมถึงใส่กางเกงในไซส์เดียวกับผมได้ แหมมม !!!! เห็นหงิม ๆนี่ไม่ใช่เล่นนะเราอ่ะ ไอ้ปากนิ่ม
53K
